Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bana al-Abed en haar broertje zijn gered uit Oost-Aleppo.
In het nieuws

'Bana is veilig,
dat is al meer dan ik had durven hopen'

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag was er goed nieuws: Bana al-Abed (7) is gered! Ze is met een konvooi van 350 burgers uit Oost-Aleppo gekomen. Er is een foto van het meisje op de arm van een hulpverlener. Ze ziet pips, maar leeft! Ik ben er blij om. Elk mens dat uit de hel van Oost-Aleppo wordt gered is er weer een.

Nadat Bana's huis in Oost-Aleppo was gebombardeerd en zij en haar ouders dus dakloos raakten hield ik mijn hart vast. Ik schreef eerder over het meisje en volgde haar van dag tot dag. Nu bleef het stil. Twitteraars over de hele wereld vroegen zich af: 'Waar is Bana?'

Het baby'tje in de armen van zijn peuterbroer

Gelukkig meldde zij en haar moeder Fatemah zich weer; de bombardementen waren zo heftig, ze hadden het idee dat ze niet meer konden blijven leven. Als ze zouden sterven, riepen ze op, dan moesten we de 20.000 achterblijvers niet vergeten.

Toen kwam er een filmpje waarin moeder en dochter een oproep doen aan Michelle Obama, waarin vooral Fatemah zich richt tot de presidentsvrouw. "Als moeder tot moeder verzoek ik je om ons te helpen." Wie niet gered kon worden was het baby'tje in de armen van zijn peuterbroer. De peuterbroer die zijn dode broertje niet wilde loslaten. Omdat loslaten immers een definitief afscheid betekent.

Ontbijten met bommen op hun huis

Maar misschien is het nog niet te laat voor de kinderen die niet eens meer kúnnen huilen. Die al zoveel ellende hebben gezien, dat ze denken dat het normaal is. Die ontbijten met bommen op hun huis en slapen met nog meer bommen bij de buren.

Ik hoop dat ook zij vandaag of morgen met een konvooi de stukgeschoten stad mogen verlaten. Zo hoop ik ook dat Omran veilig is, het jongetje dat het wereldnieuws haalde toen hij onder een gebombardeerd huis vandaan werd gehaald en in een ambulance verdwaasd naar zijn bebloede handjes staarde.

Dat al deze kinderen zich kunnen voegen bij Bana en haar familie. Dat de bommen in hun oren zullen verstommen, dat ze weer vreugde leren kennen in hun geknakte bestaan. Dat de oorlogsbeelden ze niet elke nacht zullen besluipen. Voor nu is Bana veilig. Dat is al meer dan ik had durven hopen.