George Michael (53) is overleden met kerst
In het nieuws

George Michael:
'Een spiritueel persoon'

journaliste

Daphne van Rossum

G

George Michael (53) is overleden. Ik lees het nieuws, maar ik kan het niet geloven. Vandaag draaiden we nog zijn kerstnummer. Dit is nu zijn laatste kerst. Omdat ik bij De Telegraaf als popjournalist hebt gewerkt mocht ik in 2004 deze geweldige zanger interviewen.

Het was een van de fijnste gesprekken die ik tijdens dit werk ooit heb gehouden met een popster. We hadden tien minuten, maar omdat we zo goed 'klikten' stuurde George de persagent weg en mocht ik blijven zitten zolang ik wilde. We hugden toen ik vertrok. Ik zal hem nooit vergeten. Uit eerbetoon nogmaals een weergave van het gesprek dat ik toen met hem had over zijn album 'Patience'.

 

Hoewel Patience over de gehele linie up-tempo en vrolijk klinkt, is er volgens de innemende zanger (casual spijkerbroek, wollen sweater en baardje) een pijnlijk proces aan voorafgegaan. "Het viel me vreselijk zwaar dit album te maken. Mijn moeder overleed in 1997. Ik werd gearresteerd. Maakte de single 'Outside' en het album met 'Greatest Hits'. Allemaal afleiding, weet ik nu."

"Een soort bewijs dat ik over het verlies van mijn moeder heen was, maar er was meer aan de hand. In een paar jaar tijd was ik én mijn moeder én mijn geliefde (de Braziliaanse kledingontwerper Anselmo Feleppa, die in 1993 overleed aan de gevolgen van aids, red.) kwijtgeraakt. In essentie verloor ik toen ook mijn vertrouwen."

"Dwaalde weg van mijn pad. En het duurde lang voordat ik mezelf terugvond, langer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Eigenlijk kwam ik pas een jaar geleden echt uit het diepe dal. De periode ervoor was een grote worsteling. Ik werkte, werkte, werkte, maar er kwam niks uit mijn handen. Om wanhopig van te worden. Ik nam een pauze, ging weer terug de studio in om er opnieuw niks van te bakken. Dacht serieus dat ik 'het' was kwijtgeraakt. Dat ik niet meer kon schrijven, niks meer kon creëren. Nooit eerder had ik zoiets aan de hand gehad. Nooit. Ook niet toen ik een kind was. Ik geloof echt dat als je je spiritualiteit kwijt bent, je ook je creativiteit verliest. En ik ben een heel spiritueel persoon, ook al heb ik geen echt geloof. Ik heb een sterk besef van wat goed is en wat slecht. Wat eerlijk is en wat niet. Ineens leek de wereld me een heel oneerlijke plek."

'Het verdriet zat er nog steeds'

Hij weet niet precies wat er afgelopen jaar is gebeurd, kan niet exact verklaren hoe hij zijn creativiteit terugvond. "Ik heb het natuurlijk eerder willen forceren, maar het probleem was dat het verdriet er nog steeds zat. En als ik verdrietig ben, midden in een rouwproces zit, dan kan ik niets. Zelfs niet naar muziek luisteren. Hier in Londen belandde ik weer in het huis waar ik de andere drie soloalbums heb geschreven. Ik denk dat dit het huis is dat ik met mijn moeder associeer, omdat ze er elke week kwam schoonmaken."

'Wat mij betreft is het een wonder'

"En vanaf het moment dat ik voet in de woning zette, was 'het' er weer. Kenny (Goss, de Texaan die George Michael via wederzijdse vrienden ontmoette in 1996, red.) en ik betrokken dit huis vorig jaar maart en sindsdien heb ik aan één stuk door zitten schrijven. Heb maar een weekje vakantie genomen. Paar daagjes vrij met kerst, verder alleen maar gewerkt. Precies twee dagen geleden ben ik gestopt. Toen was het album definitief afgerond. Fantastisch! Ik ben moe, maar opgetogen. Wat mij betreft is het een wonder, het beste werk dat ik ooit heb gemaakt. Alsof God mij m'n gereedschap heeft teruggegeven. Nu pas heb ik weer het gevoel dat ik kan ademhalen."

'Ik richtte me tot mijn moeder in de hemel'

Resultaat is wel dat Patience een zeer persoonlijk werk is geworden. Intiemer dan alles wat we van George Michael kennen. Persoonlijk is ook het nummer My mother had a brother , waarin een oom van George figureert. "Een tragisch verhaal, dat ik niet eerder kon vertellen. Nu de oudste zuster van mijn moeder is overleden, vind ik dat ik het naar buiten mag brengen. Zij was de enige persoon in de familie die er aanstoot aan zou hebben kunnen nemen en ik wilde niemand kwetsen. Ik wilde een nummer schrijven voor mijn moeder."

"Geen clichéliedje over hoezeer ik haar miste, maar iets interessants. Dus leek het me mooi om me tot haar in de hemel te richten en haar te vragen haar broer te zeggen dat alles een stuk beter is op aarde dan in zijn tijd. Dat haar zoon een heel gelukkig leven leidt als homoman. Het is nooit uitgesproken, maar de vermoedens zijn en waren dat mijn oom homoseksueel was. Hij groeide op in de verstikkende jaren vijftig. En leed kennelijk genoeg om in 1963 zelfmoord te plegen. Toch triest dat hij het nog niet een tijdje heeft aangekeken. Uiteindelijk zijn de wetten veranderd en stond de seksuele revolutie bijna op de stoep. Als man van middelbare leeftijd had hij nu een fantastisch leven kunnen leiden. Toch is hij voor mij een grote bron van inspiratie. Als homofoben mij onder vuur nemen, glijdt dat direct van mij af. Uiteindelijk ben ik vrij. Wat ik doe, is legaal en niemand kan mij weerhouden."

De arrestatie in dat urinoir in 1997, door een undercoveragent, moet de ultieme vernedering voor jou zijn geweest?

"Ik denk dat ik het over mezelf heb afgeroepen, dat ik het onbewust heb opgezocht. Ik heb er veel over nagedacht, maar kan niet anders dan concluderen dat ik naar dingen werd toegetrokken die over mij gingen. Niet over mijn moeder en het verdriet. Ik zocht toen juist dingen op die me het gevoel gaven dat ik leefde. Ook besefte ik op dat moment steeds meer dat ik nog altijd iets verborg, werd ziek van dat dubbelleven. Wilde dat het publiek mij zag als iemand met integriteit en principes. En in de kast blijven zitten strookte niet meer met mijn principes. Ik ben trots op wie ik ben, wil jonge mensen laten zien dat het oké is om gay te zijn. Uiteindelijk heeft alles goed uitgepakt en heeft vrijwel iedereen mij zogezegd 'vergeven'."