Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Frans en Xaviera Plooij
Foto: Eigen Beeld
In het nieuws

Xaviera's ouders schreven 'Oei, ik groei!':
Ze bestudeerden chimpansees

journaliste

Daphne van Rossum

A

Al een kwart eeuw is Oei ik groei! een naslagboek voor ouders. Je kunt er van week tot week en van maand tot maand de 'sprongetjes' van je baby en prille peuter in checken. Van het originele boek - geschreven door Xaviera's ouders - is nu een herziene versie, geschreven door Xaviera Plas-Plooij (41) en haar vader Frans Plooij. Het boek is inmiddels al in 25 landen te lezen. Voor land 26 is de handtekening net gezet.

Ook voor ondergetekende was het boek heilig. Als ik wilde weten hoe ik een badje moest maken of een bedje belde ik mijn moeder, maar in die eerste maandjes van mijn zoon (inmiddels 15) gaf ook Oei, ik groei! de nodige houvast.

In de hoek geworpen

Was hij even niet lekker, hangerig en/of huilerig, dan kon ik donder op zeggen dat het een 'sprongetje' betrof en hij daarna weer nieuwe 'vaardigheden' bezat. Bijvoorbeeld 'kan object pakken' en 'rolt zich om' konden dan worden afgevinkt. Dat kan ik nu amper meer geloven maar toen hield ik alles nauwgezet bij.

Het boek was doorgaans een goede voorspeller van de ontwikkeling van mijn kind, al heb ik het ook weleens wanhopig in de hoek geworpen als mijn eigengereide druif minstens twee hoofdstukken achterliep en nog steeds niet die eerste stap had gezet. Dat voelde toch een beetje als falen.

Keuzes

Dat vrouwen op de crèche dan kinderen hadden die al lang liepen hielp ook niet. Vooral niet als ze daar over opschepten. Bij mijn tweede kind was ik daarin al veel relaxter. En met de jaren kun je ook beter relativeren: 'Ach, ze worden uiteindelijk allemaal zindelijk en ze gaan allemaal wel een keer lopen', dacht ik dan.

Xaviera: "Daarom moedigen we in deze herziene versie ouders nog meer aan naar de keuzes te kijken die je kind niet maakt. Hij/zij kan in de ontwikkeling als het ware kiezen uit vele vaardigheden, maar ontwikkelt net die ene. Dat is op zich al interessant; de keuzes die je niet maakt zeggen iets over jou."

Geen opvoedboek

"Het boek is nooit bedoeld als opvoedboek. We wilden niet zeggen hoe mensen het moesten doen. Het idee is dat je bij de meeste baby's de klok erop gelijk kunt zetten wanneer ze een terugval hebben en de sprong die daarop volgt.

Als kinderen huilerig, humeurig en hangerig zijn, dan denk je dat ze in een lastige fase zijn, maar in het tweede gedeelte van de sprong kunnen ze ineens meer. Als je dat weet heb je handvatten; dan kun je je baby beter monitoren, beter observeren. Dingen zien, die je normaal niet ziet. Als je het snapt kun je er beter mee omgaan."

Vatbaarder

"Ik heb bij mijn kinderen van inmiddels 21, 16 en 9 ook weleens gedacht 'Zijn ze toch niet gewoon ziek?'. Maar dan was het toch weer een sprong. Het is ook wel verklaarbaar; een sprong geeft stress en door de stress hebben ze verminderde weerstand en zijn ze vatbaarder."

Het waren de ouders van Xaviera die het boek schreven: "Mijn vader Frans Plooij is ontwikkelingsbioloog en mijn moeder Hetty van de Rijt was orthopedagoog. Samen deden ze onderzoek bij de Engelse biologe Jane Goodall." 

Eigen Beeld

Chimpansees

"Ze bestudeerden de interactie tussen chimpansees en hun jongen en ontwikkelden op die manier hun zienswijze. Dan zagen ze dat een moederaap ruzie had met het kind en dat het kind daarna weer meer kon. In de jaren daarna hebben ze hun ideeën uitgewerkt.

Mijn moeder haalde haar PHD in Cambridge terwijl mijn vader voor mij zorgde, heel modern. Ik ben enig kind, maar ze hebben mij nooit als studieobject gebruikt. Liefde en studie gingen niet zo goed samen, vonden ze." 

De klok

"Ik hielp mijn ouders altijd al wel, maar heb na het overlijden van mijn moeder de zege van mijn vader gekregen om het boek in meerdere landen uit te rollen, de nalatenschap wereldkundig gemaakt. Dat is boven verwachting goed gelopen. Kennelijk ontwikkelen kinderen zich op alle continenten hetzelfde. Je kunt bijna de klok erop gelijkzetten. Heel interessant."