Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mireille / Eigen beeld
In het nieuws

Mireille is huidspecialist
én brandweervrouw

Dimphy van Miltenburg

4

4 Mei is het de Internationale Dag van de Brandweer, een dag waarop deze hulpverleners extra aandacht krijgen. En die aandacht is hard nodig, want hulpverleners hebben steeds meer te maken met onverdraagzaamheid. Mireille van der Staal werkt al veertien jaar voor de vrijwillige brandweer en is sinds kort zelfs bevelvoerder. Een echte brandweerdame en zelfs haar bruiloft was geheel in brandweerstijl. "We sneden de taart aan met de kettingzaag van de kazerne."

Twee jaar nadat Mireille bij de vrijwillige brandweer ging, meldde ook haar partner zich aan. Toen het stel ging trouwen kon het dus bijna niet anders dan dat de brandweer daar een grote rol in zou spelen.

Mireille: "Onze trouwauto was een oude brandweerwagen uit 1938. Het hele korps stond ons op te wachten en we gingen met loeiende sirenes vanaf het stadhuis naar de kerk. Daar was zelfs de hoogwerker geregeld en met de kettingzaag van de kazerne hebben we de bruidstaart doorgesneden."

Mireille en haar man op hun trouwdag / Piessens Fotografie

Familie

Dat Mireille ooit bij de brandweer zou gaan, viel redelijk te voorspellen. Mireille: "Het is een virus waarmee ik ben besmet: mijn vader is brandweerman en mijn opa was dat ook. Wanneer de pieper (een apparaatje dat gaat piepen om brandweerlieden op te roepen) ging, vond ik dat als kind ontzettend spannend en ik vond het heel stoer wat mijn vader deed. Ik hield er ook spreekbeurten over en nam dan oude piepers mee. Geregeld ging ik als klein meisje mee naar een oefening, dan speelde ik slachtoffer."

Piessens Fotografie

Huidspecialist

Toch ging Mireille niet in dienst bij de brandweer. Mireille: "In het dorp waar ik woon bestaat geen beroepskorps, wij hebben alleen de vrijwillige brandweer. Omdat je op een bepaalde afstand van de kazerne moet wonen, zou ik moeten verhuizen als ik in dienst zou willen. Dat was geen optie voor mij."

"Bovendien heb ik ook de passie van mijn moeder geërfd: zij is huidspecialist. Dus ik volgde de opleiding tot schoonheidsspecialist en ging in haar praktijk werken. Maar toen ik mijn studie had afgerond, meldde ik mij ook meteen aan bij de vrijwillige brandweer. Zo combineer ik het beste van twee werelden en ben ik in de voetsporen van zowel mijn vader als mijn moeder getreden."

Vooroordelen

In het begin had Mireille wel last van vooroordelen binnen het korps. Mireille: "Ik had het gevoel dat ik mij dubbel moest bewijzen. Want ik was vrouw én ik was ook nog eens de dochter van de ploegleider. 'Pas je wel op voor je nageltjes,' grapte iemand dan. Op een gegeven moment heb ik iemand een keer heel goed op zijn plaats gezet toen er voor de zoveelste keer vervelende opmerkingen werden gemaakt. Toen was het ook afgelopen. Maar er waren ook mannen die het meteen accepteerden hoor."

Mireille / Eigen beeld

Keuring

Er is de laatste tijd veel commotie over de keuring voor brandweerpersoneel. Een brandweervrouw spande zelfs een rechtszaak aan tegen de brandweer omdat zij de test te zwaar vond voor vrouwen. Zij zakte op de conditietest waarbij brandweerpersoneel in volledig pak honderd traptreden moet beklimmen binnen twee minuten. Zij dragen een last van 42 kilo bij zich. De brandweervrouw vond dat er sprake was van discriminatie, maar de rechter gaf haar geen gelijk, omdat het garanderen van de veiligheid een goede reden is om onderscheid te maken.

Mireille: "De keuring is wel een stuk zwaarder geworden de afgelopen jaren. Ik moet een heel parcours afleggen waarbij ik soms dingen moet doen die ik in veertien jaar nog nooit heb meegemaakt. Maar ik vind de test wel haalbaar. Het is niet zo dat ik hem op het nippertje haal."

Eerste uitruk

"Mijn eerste uitruk kan ik mij nog goed herinneren. Het was oudejaarsavond en we waren bij vrienden. Ik vond het best spannend toen ik werd opgeroepen. Het bleek te gaan om een schuurbrand, gelukkig waren er geen mensen bij betrokken. Maar er sprong wel een ruit door de hitte en toen kwam er een steekvlam naar buiten. Spectaculair om mee te maken van dichtbij."

Het meest trots is Mireille op die keer dat ze voorkwamen dat een brand oversloeg naar naastgelegen panden. "Er was ’s nachts brand uitgebroken in een Italiaans restaurant, de eigenaar woonde boven het pand. Hij wist via een raam naar de buren te vluchten. Maar het waren hele oude panden, nog uit de zeventiende eeuw, alles was van hout. Dan is het al heel wat als je weet te voorkomen dat de brand overslaat. Natuurlijk was het vervelend voor de eigenaar, behalve zijn onderbroek had hij niets meer."

Nare incidenten

Sommige incidenten vergeet Mireille nooit meer. Zoals die keer dat een persoon en een hond niet op tijd uit een woning konden worden bevrijd. Toen ze werden gevonden, waren ze beiden overleden. Ook wordt ze regelmatig opgeroepen bij ongelukken. Twee keer moest ze helpen bij een persoon die onder een vrachtwagen terecht was gekomen. "Dat is allerminst een fraai gezicht. Soms kun je niets meer voor iemand betekenen. Eén vrouw overleefde zo’n vrachtwagenongeluk, maar haar man was bij het ongeluk wel overleden. Later is zij bij een open dag van de brandweer nog langs geweest om erover te praten en om ons te bedanken. Ik hoorde via mijn collega’s dat ze wel wat beperkingen had overgehouden aan het ongeluk, maar het is toch fijn om te horen dat ze langs is gekomen. Ik vraag me geregeld af hoe het slachtoffers is vergaan, maar daar hoor je meestal niets meer van."

Geweld

In toenemende mate heeft Mireille te maken met minder begrip van omstanders. Zo werden Mireille en haar collega’s een keer bekogeld met vuurwerk omdat ze tijdens oudjaar een vreugdevuur uitmaakten. "Niemand hield dat vuur in de gaten, dat is onveilig. Toen we het hadden geblust, werden we bekogeld met vuurwerk. Een collega van mij heeft daar blijvende gehoorschade aan overgehouden, ze gooiden strijkers naar ons. Door het dragen van een helm galmt het extra."

Ook kreeg ze een keer een conflict met een marktkoopvrouw. "Jaarlijks is er een braderie in het dorp en we dachten dat het een goede oefening zou zijn om na afloop van de markt te kijken hoe het werkt als het zo druk is ergens, en je er met de auto niet goed bij kunt. Dus we hadden allemaal slangen neergelegd op het moment dat de markt werd afgebouwd. Een marktkoopvrouw ging helemaal uit haar dak tegen ons, maar ze had helemaal geen last van ons. Iedereen kon gewoon afbouwen en met de auto het terrein op… Ik merk wel dat mensen onverdraagzamer worden. Terwijl wij dit beroep doen om mensen te helpen. Op het moment dat iedereen wegloopt, lopen wij ernaar toe."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzondere hobby of doe jij misschien bijzonder vrijwilligerswerk? En wil je dat met ons delen?

Dat kan hier!

Gerelateerde onderwerpen