Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jay Lopez
Foto: Iris Planting
In het nieuws

Doneeractie voor gescheiden
'Huis vol'-vader van 5

journaliste

Hanna Gillissen

R

Recent startte Koen Joosen - zelf vader van twee - een actie voor Jay Lopez, de alleenstaande vader van vijf uit Een huis vol. De teller staat al op 40.000 euro. In verband met deze actie herplaatsen we het interview dat we vorig jaar met Jay hadden. In een blinkend schoon huis, terwijl z’n kroost braaf boven speelde, vertelde de dertiger ons destijds hoe hij het allemaal redde.

"Ik slaap tussen 22 uur ’s avonds en 5 uur ’s ochtends met één oog open.

Fulltime

Om 05.30 uur gaan alle lichten in huis aan. Ik help de kleinsten met aankleden, we ontbijten met z’n allen en daarna breng ik de kinderen naar school. Ik werk fulltime als parketlegger, de kinderen gaan naar de buitenschoolse opvang tot ik weer thuis ben.

We zijn zeker vier of vijf avonden in de week op pad. Danilo en Jairo zitten op voetbal en Talitha zwemt. Het hele gezin gaat mee naar trainingen en wedstrijden. Een oppas kan ik niet betalen en ik ben liever niemand tot last. Dus dan kook ik snel en doe de maaltijd in bakjes zodat de kinderen in de auto kunnen eten. 

Privacy

Al mijn tijd investeer ik in de kinderen: ik maak tekeningen, kam haren, lak nagels… Toen Talitha haar haren steil wilde maken, zei ik meteen: 'Gaan we doen.' Ik heb vroeger als bijbaantje bij een kapper gewerkt, dus daar draai ik m’n hand niet voor om. Dweilen doe ik ’s avonds, als iedereen op bed ligt. Salsamuziek op en gáán! Privacy heb ik niet. Ik doe nooit de deur op slot en douche altijd met mijn onderbroek aan. 

Ik heb het niet altijd alleen gedaan, hoor. Ik ­leerde mijn vrouw kennen toen ik een jaar of 19 was. Vader worden was altijd al een grote wens van me. Ik ben gewoon een familyman, houd van huisje-boompje-beestje, iedereen om een grote tafel... Ik was toen al zoveel mogelijk met mijn kinderen bezig. Niet dat hun moeder niets deed; de zorg was ­verdeeld. Toen onze jongste 2 was, gaf ze aan dat ze niet meer met mij verder wilde. In het begin dacht ik: 'We komen er wel uit'.

Volledige zorg

Maar zij bleef bij haar besluit. We zouden tekenen voor co-ouderschap bij de rechtbank, maar ze gaf al snel aan dat ze de volledige zorg aan mij wilde overdragen. Ik heb tegen mijn kinderen gezegd: 'Oké, we respecteren het, hoe moeilijk dat ook is. Papa zorgt wel.'

De eerste negen maanden waren één groot gevecht. Als een octopus probeerde ik de boel draaiende te houden. Mijn slaapkamer hing vol briefjes: dit moet gebeuren, dat moet nog. Ik dacht: 'Ik kan dit helemaal niet!' Totdat ik pas op de plaats maakte en er bewust voor koos om me voortaan volledig in dienst van de kinderen te stellen. Dat heb ik ook naar hen uitgesproken: 'Ik ben er voor jullie, te allen tijde.' Zo zie ik het vaderschap. Ik houd van mijn kinderen, maar ik dien ze ook. Gaat niet, bestaat niet. 

Geldgebrek

Ik voel altijd een gezonde stress om rond te komen. Onze koelkast moet niet kapot gaan, want we hebben geen geld voor een nieuwe. En de tv is hartstikke oud, maar ik poets hem alsof ik ’m gisteren heb gekocht.

Op is op, maar toch hoeven de kinderen er niet als een slons bij te lopen. Aan het eind van het seizoen koop ik afgeprijsde kleding voor het jaar erop. Elke zomervakantie probeer ik mijn ouders te laten overkomen uit Curaçao, zodat ik kan werken. Al kosten die tickets natuurlijk ook geld.

Voetballer

Maar zielig zijn we niet. Dat probeer ik de kinderen ook mee te geven: 'Ja, papa is alleen, maar dat betekent niet dat er niks kan.' Soms wil Talitha me gaan helpen met stofzuigen en dan probeer ik erachter te komen: doet ze dit omdat ze me zielig vindt?

Danilo voelt zich als oudste zoon soms ook verantwoordelijk. Laatst zei hij: 'Pap, als ik later profvoetballer word, hoef jij niet meer te werken.' Dan leg ik hem uit dat ik hoe dan ook altijd zal blijven werken. 'Ik moet later toch ook schoentjes kunnen kopen voor jouw dochter?' Daar kan hij wel om lachen. 

God

Elke dag bid ik God om wijsheid: 'Vader, zegen mijn kinderen, bescherm ze.' Ik moet ze loslaten, de knop uitzetten als ze naar school gaan. Anders word ik gek. Tijd om ziek te zijn, is er niet. Als een van de kinderen ziek wordt, moet ik thuis blijven en dan hebben we geen inkomsten, omdat ik freelancer ben. Laatst had Jairo koorts. Ik was de hele nacht met hem bezig. Heb hem elk uur wakker gemaakt, onder de douche gezet en koud water te drinken gegeven. ’s Ochtends was de koorts gelukkig gezakt.

Ik heb maar één keer gedacht: 'Ik trek het niet meer'. Ik was bij een klant en het voelde alsof ik moest overgeven. Ik zei tegen de klant: 'Ik ben zo terug.' Toen ben ik naar mijn opdrachtgever gegaan, die als een broer voor me is. Ik begon te huilen als een ­jochie van 5. Hij hield me stevig vast en zei: 'Hier wachtte ik al zo lang op.' Het moest er gewoon even uit. 

Droger

Natuurlijk zou ik graag gaan sporten en motorrijden met vrienden. Maar ik vind heus wel mijn ontspanning, door tv te ­kijken of te praten met een vriend die langskomt. En ik maak het mezelf niet te moeilijk. De afwasmachine en droger zijn mijn vrouwen; ze zeuren nooit en doen altijd wat je wil - ideaal!

Praten vind ik het belangrijkste in de opvoeding. Ik wil weten waarom mijn ­kinderen bepaalde dingen doen. Jordan ­wilde de laatste tijd steeds bij zijn zus ­slapen. Ik vroeg hem waarom: 'Je bent toch een grote jongen?' Hij zat op de trap en zei: 'Ik mis gewoon een mama.' Natuurlijk begrijp ik dat hij die moeder­liefde mist. Dan troost ik hem en leg ik uit: 'Je mag altijd even met Talitha kroelen, maar slapen doe je in je eigen bed, jullie hebben allebei een rustmoment nodig.' 

Iris Planting

Epilepsie

Ik kan zo’n vader zijn, dankzij de opvoeding die ik heb gehad. Ik ben op Curaçao ­geboren - daar wonen mijn vader en ­moeder nog - maar kwam op m’n dertiende naar Nederland. Ik had epilepsie en kon hier betere medicijnen en behandelingen krijgen. Eerst heb ik bij mijn tante en oom gewoond, daarna bij Nederlandse pleegouders. Ik ben ze allemaal dankbaar. Bij hen mocht ik zijn wie ik was en heb ik me kunnen ontwikkelen.

Ik bel elke dag met mijn moeder. Zij is mijn Google, mijn plattegrond, mijn alles. Op een gegeven moment waarschuwde ze me: 'Straks wordt Talitha ongesteld, je moet
dit en dat kopen.' Dat was best een lastige periode. Dan moet je je als 11-jarige blootgeven aan je vader, terwijl er dan normaal gesproken juist meer lichamelijke afstand ontstaat.

Nieuwe moeder

Maar ik ben vader en moeder in één. Soms zet ik een hoog stemmetje op en zeg ik tegen Talitha: 'Kom maar bij pama...' Humor helpt. En doordat ik zelf veel moederliefde heb gehad, kan ik die kroelbeer zijn. Toch kan ik niet voorkomen dat ze soms een moederfiguur missen. Felice zei laatst: 'Ik wil een nieuwe moeder. We kunnen er toch eentje kopen?' Dan breekt mijn hart. 

Ik sta wel open voor een vrouw in mijn leven. Maar dat is ingewikkeld. Het zal voor haar tijd kosten om te wennen aan dit gezin - en andersom. En als zij zelf ook met zes kinderen komt aanlopen, hebben we een probleempje… Soms ben ik bang dat een vrouw wegrent zodra ze hoort dat ik in mijn eentje voor vijf kinderen zorg. Ik ben ervan overtuigd dat het mooi kan zijn, weer een vrouw in huis. Maar het hoeft niet, we redden ons zo ook wel. 

Naakt

Niet dat ik gebrek heb aan vrouwelijke ­aandacht. Nadat we op tv waren geweest, kreeg ik honderden appjes. Er stond zelfs een keer een naakte vrouw voor de deur, ze gooide haar jas open en zei: 'Dit verdien jij'. Haha! Als ik met een vrouw chat en hoor dat ze van uitgaan houdt, weet ik: 'Ik moet haar teleurstellen'. 

Want in het weekend sta ik ook om 6 uur op. Ik heb zo’n ander leven. Laatst wilde een vrouw langskomen toen de kinderen op bed lagen. Ze moest nog uit Enschede komen, dus ik zei: 'Voordat je hier bent, ben ik al drie keer in slaap gevallen…'  Tsja, je kunt er depressief van worden of erom lachen.

Stiefvader

Ik heb veel berichtjes gekregen van ­mensen die mij als voorbeeld zien. Vaders die toegeven dat ze twee kinderen aandacht geven al moeilijk vinden, alleenstaande moeders die bewondering hebben voor hoe ik het doe. En kinderen die zeggen: 'Ik heb een stiefvader, maar ik wil ook zo’n vader als u'. Die waardering vind ik mooi, maar het doet me pijn dat ze thuis geen pure liefde en aandacht krijgen. 

Mijn kinderen zien hun moeder af en toe. Zij is verder gegaan met haar leven en heeft aangegeven dat ze gelukkig is. Het litteken blijft; daar kun je geen pleister op plakken. Maar het is zo gelopen. En dat ze de zorg aan mij heeft overgelaten, zie ik als een compliment. Ze wist dat ze mij de kinderen kon toevertrouwen. 

Trots

Als we met z’n allen aan tafel zitten, ben ik het gelukkigst. Dan kook ik uitgebreid en praten we over alles, lachen we en huilen we. Daar aan tafel hoor ik dat de één een vriendje heeft, de ander boos is omdat-ie geen huiswerk wil maken, maar ook: 'Papa, ik houd van je'. Dan ben ik tróts! De kinderen vinden dat ik goed voor ze zorg. Daar doe ik het voor. Met heel veel liefde."