Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eikenprocessierups
Foto: Caspar Huurdeman | Hollandse Hoogte
In het nieuws

Simone werd ontzettend ziek
door de eikenprocessierups

Simone van Hugten

V

VROUW-stagiaire Simone werd in juni 2018 hartstikke ziek door de eikenprocessierups. Naar aanleiding van de actualiteit herplaatsen we haar ervaringsverhaal.

Voordat ik een week geleden op festival Best Kept Secret in aanraking kwam met de eikenprocessierups en er ontzettend ziek van werd, wist ik eigenlijk vrij weinig  van het beste beestje. Had ik dat wel, dan had het me wellicht niet alle jeuk, maar wel een hoop paniek bespaard. 

Slaapverwekkend

Goed, even bij het begin beginnen. Op vrijdagochtend lopen mijn vrienden en ik de festivalcamping op, met backpacks, tentjes en een hoop blikjes bier bij ons. Feeststemming alom, want in onze groepschat gaat het al weken nergens anders over. Onze favoriete bands, dansen, zon: eindelijk mogen we weer! Op een enkele muggenbult na is er die dag niks aan de hand. Ieders humeur is fantastisch en dat van mij ook. 

Volgende ochtend: nog altijd geen vuiltje aan de lucht. We strompelen onze tent uit op zoek naar een kopje koffie en bekijken wat optredens. Vervolgens besluiten we lekker in het gras te gaan zitten, want onze voeten doen pijn van die nacht daarvoor. Op het hoofdpodium speelt een band die ik zo slaapverwekkend vind dat ik letterlijk in slaap val. 'Prima dutje', denk ik nog.

Rode bultjes

Later die dag verschijnen er wat kleine, rode bultjes op mijn arm en rug. Het jeukt een beetje, maar verder merk ik niks vreemds. Warmte-uitslag, mieren... De keuze is reuze op een festival aan het water en half in het bos. Laat in de avond wordt het erger. Toch besluit ik er niet te veel aandacht aan te besteden. 'Stel je niet aan', zeg ik tegen mezelf, 'doe gewoon gezellig'.

’s Nachts terug op de camping ren ik wel meteen de douche in: ik wil de mix van zonnebrand, zweet, zand en gras van mijn lijf spoelen. 'Dan gaat het wel weg', denk ik. Ik geniet van de, eh, heerlijke festivaldouche, smeer me daarna in met een zalf tegen eczeem (want ja, ik ben met een tasje vol pleisters, pilletjes en zalfjes heus wel voorbereid op basic kwaaltjes!) en ga slapen. 

Eigen beeld

EHBO

Alles jeukt die nacht. Echt. Alles. Jeukt. Ik word wakker, stap de tent uit en bekijk mijn ledematen. Die zitten onder de vuurrode, dikke uitslag. Het zit op mijn armen, benen, rug, buik, billen, hals en handen. Ik schrik me rot. Dit is geen mier. Meteen stap ik naar de EHBO. "O ja, ik zie het al', zegt de vrouw die bij de EHBO-post zit. Het blijkt de eikenprocessierups te zijn en ik ontdek dat ik daar dus ontzettend allergisch voor ben. Wist ik veel.

Het leuke is dat alle duizenden brandharen - die niet met het blote oog te zien zijn - van dat kleine monster achterblijven op de grond, in de lucht en in je kleding... Ook als het nest zelf is verwijderd. En daar krijg je dus rode jeukende huidirritaties van. Of een bizarre allergische reactie, zoals ik. Pech gehad. 

Antihistamine

Bij de EHBO hoor ik dat je weinig kan doen, behalve koelen. Dat is wat ik de rest van de dag doe. Met natte handdoeken, want op de camping is het behelpen. Ik neem een antihistamine-tabletje, want dat mag ook, maar dat haalt weinig uit. Ik merk dat ik in deze omgeving vol brandharen helemaal gek word. Het voelt alsof ik in brand sta en ik besluit met pijn in het hart de laatste festivaldag te skippen en naar huis te gaan. 

Bij sommigen verdwijnt de uitslag na een paar dagen, maar het kan ook tot twee weken aanhouden. Mijn vrienden hadden maar een paar bultjes. Maar ik ben weer die lucky bastard die er lekker lang van mag genieten. Want wat volgt is een week vol ellende.

Ernstige gevolgen

Ik ben onwijs ziek en kan niks behalve zitten en slapen. Twee keer per dag smeert mijn moeder mijn hele lichaam in met mentholgel of de speciale hormoon- en koelzalf van de huisarts. "Goh, zo erg heb ik het bijna nog nooit gezien" zei ze toen ze me zag. Ik moet opletten dat de haartjes niet in mijn keel of ogen komen, want dat kan ernstige gevolgen hebben. Ai.

Samen met mijn moeder heb ik mijn hele huid gestript met grote stukken plakband, om zo de brandhaartjes te verwijderen. Die kunnen namelijk nog lang achterblijven op je huid. Krabben is daarom uit den boze; zo kun je de haartjes en dus de uitslag verspreiden.

Uitgeput

Maar hé, probeer dat maar eens te laten als je volledig onder zit. Met slapeloze nachten tot gevolg. Omdat mijn lichaam ook keihard werkt om de boel te genezen, ben ik compleet uitgeput. Daarnaast kreeg ik nog een fikse verkoudheid cadeau.

Ik vraag me vooral af waarom de organisatie van het festival totaal niet heeft gewaarschuwd. Tuurlijk, het festival is in de natuur en dan kunnen er beestjes zitten. Maar ik ben Freek Vonk niet en was niet bekend met deze vrolijke vriend.

En ja, de haren zweven ook in de lucht dus volledige beschermen kan niet, maar met een plastic zeiltje om te zitten en lange mouwen had ik het misschien wél iets kunnen beperken. Nu, ruim zeven dagen later, ben ik eindelijk weer aan het werk op de VROUW-redactie. Beter ben ik nog niet, maar ik ben inmiddels wel een kenner op het gebied van de eikenprocessierups dus. Ook wat waard, zullen we maar zeggen...

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets bijzonders meegemaakt en wil je daarover vertellen?

Vertel het dan hier...