Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mieke Huisman
Foto: Eigen beeld
In het nieuws

Mieke zette zichzelf op straat:
Daar zat ik dan, in mijn rolstoel

Melissa Eissens

I

Iemand met een fijn leven, een huis en een baan verwacht niet op straat te belanden. Toch zag Mieke Huisman (50) geen andere optie dan zichzelf dakloos te maken. "Daar zat ik dan, in mijn rolstoel."

"Door het letsel dat ik heb overgehouden aan een brommerongeluk, raakte ik steeds slechter ter been. Op een gegeven moment kon ik de trappen zelfs niet meer op en af en besloot ik de gemeente te benaderen in de hoop dat ik in aanmerking zou komen voor een urgentieverklaring voor een aangepaste woning.  

Geldbedrag

Dat urgentiebewijs was zo geregeld, maar toen overleed de eigenaar van het pand waarin ik woonde. En de persoon die het pand erfde, wilde het zo snel mogelijk verkopen. Er waren twee opties: Ik kon weggaan met een geldbedrag of de nieuwe eigenaar zou wachten met de verkoop tot ik een ander huis had gevonden.

Volgens de woningbouw zou ik met mijn urgentiebewijs binnen zes maanden een nieuwe woning krijgen. Na overleg met vrienden en familie, besloot ik voor het geldbedrag te gaan. Die zes maanden die ik moest zien te overbruggen, mocht ik wel bij hun blijven. 

Overlast

Ik gaf bij de gemeente aan dat ik officieel geen woning meer had, ik tijdelijk goed zat bij vrienden, maar dat ik wel rekening hield met die eerder genoemde zes maanden. Dat zou volgens hen wel goed komen, en dus leverde ik op 1 maart 2018 definitief de sleutels van mijn huis in.

Al snel kreeg ik een aanbod voor een nieuwe woning. Ik ging op gesprek en de laatste dingen werden gecheckt. Toen kwam naar boven dat mijn zoon (28 jaar) bijna tien jaar geleden voor overlast heeft gezorgd in de buurt. Ik moet toegeven, de makkelijkste was hij niet. Maar om daar nu zoveel jaar later voor te worden gestraft... Mijn zoon heeft inmiddels gewoon een huis, een vrouw en een baan.

In gesprek

Hij is zelfs meegegaan naar de woningbouw om te laten zien dat hij is veranderd. Dit gesprek leek goed te verlopen maar toch kreeg ik wéér dezelfde brief met de boodschap dat ze het toch niet vertrouwden en dat de aangeboden woning werd ingetrokken. 

Bij de woningbouw leek de deur dus gesloten, waarop ik de gemeente om hulp vroeg. Maar wat bleek; zodra je onderdak hebt, op wat voor manier dan ook (ik sliep toen nog bij vrienden), doet de gemeente niets voor je. Ik kreeg het gevoel dat ze gewoon niet meer zo’n zin hadden in mijn problemen.

Op straat

Ik zag geen andere uitweg dan mezelf letterlijk op straat te zetten, in de hoop dat ik dan wel zou worden gehoord. Nooit had ik gedacht dat ik in zo’n situatie zou belanden. Zelf ben ik pedagogisch medewerker, ben ik degene die helpt en niet degene die geholpen moet worden.

Twee nachten 'sliep' ik in de hal van een portiekflat, maar echt slapen was dat natuurlijk niet. Ik schrok van ieder geluid, was bang dat iemand me zou wegsturen. Daar zat ik dan, in mijn rolstoel. Maar ik zat in ieder geval bóven de koude grond. 

Daklozenopvang

Via Twitter vroeg ik om hulp. Mijn berichtje werd opgepikt door twee raadsleden van de SP in Haarlem. Dankzij hen zit ik op dit moment in een daklozenopvang en hoef ik niet elke avond op zoek naar een nieuwe slaapplek. Het is nu aan de gemeente Beverwijk om de volgende stap te zetten.  

Het liefst zou ik gewoon bij vrienden intrekken, maar dan wordt er helemaal niet naar mijn zaak gekeken. Voorlopig is de daklozenopvang mijn enige kans op hulp."

Reactie gemeente: Feitelijke onjuistheden

De gemeente Beverwijk laat weten dat zij met mevrouw Huisman een lange historie delen: "Wij hebben in het verleden en nu alle mogelijke zorg aangeboden en zullen dat blijven doen. Het verhaal dat naar buiten is gebracht door mevrouw bevat feitelijke onjuistheden. Gezien de kwetsbare positie van deze mevrouw kunnen en mogen we hier verder geen inhoudelijke informatie over geven."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een mooi, inspirerend of verdrietig verhaal en wil je dat met ons delen?

Dan kan dat hier...