Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sinterklaasavond
Foto: Hollandse Hoogte
In het nieuws

Sinterklaasblooper...
'Ooh, is dit allemaal voor mij?' riep ze

journaliste

Hester Zitvast

I

In deze hectische Sinterklaastijd begaan nogal wat mensen hilarische bloopers. Ook journaliste Hester Zitvast had het nodige uit te leggen toen haar dochtertje afgelopen weekend de grote doos met nog niet ingepakte cadeaus vond.

Ze overhandigde me haar lijst. Of beter: ze kwakte wat slordig uitgeknipte plaatjes uit de dubbeldikke speelgoedfolder op mijn bureau. "Deze wil ik hebben van Sinterklaas", zei ze er voor de duidelijkheid nog bij.

Online

Ik zag onder meer een eenhoorn-onesie voor de babypop en een plastic zeemeermin die echt kon zwemmen tussen het stapeltje liggen en gooide er maar een decemberdooddoener in: "Nou, dan moet jij maar héél lief zijn…"

Enkele dagen later kroop ik achter de computer. Sinterklaascadeautjes kun je maar beter bijtijds in huis hebben. En zo simpel als online wat bestellen lijkt, zo lastig bleek het in de praktijk.

Uithoek

Die eenhoorn-onesie was óveral uitverkocht, bijvoorbeeld. En die wilde mijn kleuter dus echt het allerliefst. Vele uren later (de hele uitzoekactie nam diverse dagen in de Black Friday-week in beslag), was ik rond.

De eenhoorn-onesie bleek uiteindelijk tóch nog ergens in een uithoek van het land op voorraad te zijn en de plastic zeemeermin had ik met 15% korting gescoord. Toen alles bezorgd was, haalde ik opgelucht adem; ik had het weer een jaar gered.

Afplakken

Afgelopen weekend wilde ik de hal een kleurtje geven. Het was nodig, een hal in een huis met drie kinderen en een hond heeft veel te lijden. "Als jij nou verf haalt, plak ik alvast alles af", zei mijn vriend. Ik vond het een strak plan en vertrok.

Halverwege de rit raakte ik in paniek. In de kast, waar hij op zoek zou gaan naar afplaktape, stonden alle nog niet ingepakte cadeaus in een grote doos. Hij zou dat toch wel doorhebben?

Voor mij

En niet onze dochter laten meekijken, toch? Ik wilde hem bellen, maar had mijn telefoon niet bij me. Ik wilde terugrijden. Maar toen sprak ik mezelf vermanend toe: 'Doe toch niet zo neurotisch, hij is niet gek!'

Drie kwartier later kwam ik onze woonkamer weer binnen, met een grote pot verf. Ik was nog net op tijd om te zien hoe het volledige hoofd van onze kleuter in een enorme doos, die midden in de kamer stond, verdween. "OH!!! Is dit allemaal voor mij?", hoorde ik haar roepen.

Pony

Ik hoef niemand uit te leggen dat ik vrij hysterisch werd op dat moment. Mijn vriend was zich van geen kwaad bewust. De afplaktape was op, hij had naar een nieuwe rol gezocht en daarbij even de kast leeg getrokken.

"Ik wilde dat bad hebben, mama! En die pony staat ook op mijn lijst voor Sinterklaas!" Ik heb iets gestameld over een collega, waar ik dat voor gehaald heb. "Wil dat kindje dan hetzelfde als ik?"

Ruzie

Ik heb met spoed nieuwe cadeaus besteld. En uiteraard was er ook huiselijke ruzie, want: 'Ik moet ook altijd alles doen en jij denkt nooit mee en dan verknal je het ook nog eens door niet even na te denken bij wat je doet.' Dra-ma.

Gisteren werden de nieuwe cadeaus bezorgd, aan de compleet andere kant van het dorp. Wat bleek? In de paniek had ik een cijfer in onze postcode verkeerd ingetoetst. "Jij moet het gaan halen. Zo maak je het nog een beetje goed", zei ik, rancuneus als ik ben. Hoeven we nu alleen nog maar te hopen op een ouderwets heerlijk avondje...