Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Maureen / Eigen beeld
In het nieuws

Maureen (32) verloor in 2018 haar man
en kreeg haar tweede kindje

Dimphy van Miltenburg

2

2018 begint zo mooi voor Maureen van Woerden (32). In april bevalt ze van haar tweede kind. Kate, een kerngezonde meid die sprekend op haar vader Willem (destijds 30) lijkt. Maar zes weken na Kates geboorte slaat het noodlot toe. Willem overlijdt bij een auto-ongeluk. Maureen blijft met Sepp van vijf jaar en Kate van zes weken oud achter. Maureen: “Ik heb een verantwoordelijkheidsgevoel waar je U tegen zegt. Als mij nu iets gebeurt… dat kan gewoon niet.”

“Willem en ik waren al sinds september 2006 samen. Hij was mijn eerste echte verkering en ik was helemaal gek van hem.”

Leger

“Ik was twintig en Willem negentien toen we elkaar ontmoetten. Dat was in een stamkroeg in Lisse. Van Willems kant was het meteen liefde op het eerste gezicht, bij mij duurde het eventjes. Maar een maand na onze ontmoeting gingen we naar de bioscoop en daarna was het officieel aan.

Willem ging vlak na onze ontmoeting het leger in. Hij was dus veel weg. In 2008 heeft hij vijf maanden in Afghanistan gezeten. Dat vond ik heel heftig, vanwege de angst en omdat vijf maanden gewoon superlang is om iemand niet te zien.”

Lees verder onder de foto.

Willem en Maureen / Eigen beeld

Kinderen

Drie jaar nadat Willem terugkwam uit Afghanistan trouwden ze en kochten een huis. In 2013 werd hun zoontje Sepp geboren. “Willem was ontzettend trots op hem en een heel lieve vader. Hij nam Sepp overal mee naartoe. Vijf jaar later werd Kate geboren, op 4 april. Willem had twee weken vrij genomen. Hij vond het geweldig dat de tweede een meisje was. Het ging gewoon goed met ons, we waren gelukkig.

In oktober zou Willem beginnen aan een opleiding voor het arrestatieteam van de politie. Hij had een heel zware sollicitatieprocedure doorstaan. Hij was zo blij dat hij was toegelaten. Hij was toe aan iets nieuws.”

Portemonnee

“Doordeweeks was Willem op de kazerne. In de week voor het ongeluk was hij op dinsdagavond een avondje thuis. Woensdagochtend moest hij heel vroeg op, want hij moest weer terug naar de kazerne in Den Helder. Ik geloof dat zijn wekker om een uur of vijf ging. Hij deed heel zachtjes, want wij sliepen allemaal nog.

Maar toen wij beneden kwamen om 7 uur zat hij op de bank. Hij was er onderweg achtergekomen dat hij zijn portemonnee was vergeten en was teruggekeerd. Nu was hij toch al te laat, dus besloot hij even relaxt een bakkie te doen. Hij heeft nog even met Sepp zitten dollen en met Kate gezeten. Toen heeft hij mij gedag gezegd en is weggegaan. En daarna hebben wij hem niet meer gezien.”

Vrijdagochtend 25 mei

“Op vrijdag zou Willem weer thuiskomen. Als Willem veel weg was, stuurde Sepp hem vaak voiceberichten. Toevallig deed Sepp dat die vrijdagochtend nog een paar keer. Of hij hem uit school kwam halen die dag... Hij was om twaalf uur al uit. Toevallig heeft hij ook nog gezegd: ‘Papa, je bent de allerliefste en stoerste vader van de hele wereld.’ Als ik dat nu terug hoor, denk ik echt: bizar.

Willem antwoordde dat hij Sepp natuurlijk kwam ophalen van school. Maar na het gesprek met Sepp was hij op de kazerne weer in slaap gevallen. Hij zou eigenlijk rond negen uur wegrijden, maar belde me nu om kwart voor tien op dat hij de auto instapte. Hij zou rond elf uur thuis zijn.”

Telefoon

“Rond half elf appte mijn moeder mij of Willem al thuis was. Ze had op nu.nl gezien dat er een groot ongeluk was gebeurd in Den Helder en dat er een Duitse personenauto frontaal op een witte auto was geknald. De witte auto op de foto vond ze op onze auto lijken. Het leek mij sterk, maar ik belde Willem even. Hij nam niet op.

Vervolgens belde mijn moeder de politie, maar die gaf in eerste instantie geen informatie. Na lang aandringen werd gezegd dat ze haar met een paar minuten zouden terugbellen.”

Schoolplein

“We hadden afgesproken dat ze mij zou bellen als de politie contact met haar had opgenomen. Maar dat deed ze niet en ik kreeg mijn moeder niet meer te pakken. Ik belde haar honderd keer, maar ze nam niet op.

Toen het bijna twaalf uur was, moest ik Sepp uit school halen. Ik was inmiddels in paniek geraakt, want ik kreeg Willem maar niet te pakken. Ik heb een zonnebril opgezet en weet nog dat ik naar school liep en Willem nog tig keer belde. In de verte zag ik het schoolplein en ik dacht: zijn auto staat er gewoon, hij haalt hem gewoon op. Maar dat was niet zo. Sepp was boos, want papa zou hem ophalen.”

Vader

“Toen we terug naar huis liepen, deed mijn vader de deur van onze tuin open en liep huilend naar me toe. Toen wist ik genoeg.

We hebben Sepp naar de buurvrouw gebracht, maar na een uurtje wil je ook gewoon dat hij thuiskomt. Ik ben met Sepp naar mijn slaapkamer gegaan, heb hem op schoot genomen en verteld dat papa een auto-ongeluk had gehad en dat hij dood is. Sepp moest meteen huilen. ‘Kan ik dan nooit meer stoeien met hem en sporten?’, vroeg hij. Na een kwartiertje ging hij weer buitenspelen. Echt een kind.”

Lees verder onder de foto.

Sepp en Willem / Eigen beeld

Vlaggen halfstok

“Willem en ik hebben het er nooit over gehad hoe onze uitvaart eruit moest zien. Ik wist dus ook niet wat zijn wensen waren. Uiteindelijk hebben we een militaire uitvaart gedaan en hem laten cremeren, zodat ik een mooi sieraad voor de kindjes kon laten maken met zijn as erin. Ik heb mijn gevoel gevolgd en het is uiteindelijk zo ontzettend mooi geweest.

We wonen in Lisserbroek en dat is een klein dorpje. Een paar dagen voor de uitvaart werd mij gevraagd of ik het mooi zou vinden als iedereen de vlag halfstok zou hangen. Dat was heel bizar bij de uitvaart, dat iedereen die dag de vlag halfstok had gehangen voor ons.”

Leven oppakken

“Ik woon hier al 32 jaar dus iedereen kent ons. De helft van de inwoners was er dan ook en er waren honderden collega’s van Willem. Ik heb er geen woorden voor hoe mooi het was. Dan kom je er pas achter hoe geliefd Willem was bij iedereen.

Het leven gaat door. Daar kijk ik soms weleens van op. Hoe kan het nu allemaal doorgaan terwijl Willem er niet meer is? De kinderen helpen mij heel erg om door te gaan. Sepp is een week lang naar school gebracht door familie, maar die zei op een gegeven moment: ‘Mam, ik wil dat jij me weer brengt.’ Dat vond ik heel moeilijk, het is natuurlijk zo groots in zo’n klein dorpje. Iedereen weet het. Je loopt naar het schoolplein met je kinderwagentje, al die ogen op je gericht.”

Alleen

“Het is moeilijk om alles voor de eerste keer te doen. Maar je gaat toch met Sepp naar de speeltuin of het zwembad en weer boodschappen doen. Als ik alleen was geweest, had ik waarschijnlijk gedacht: ik blijf een maand in bed liggen. Het leven gaat door voor de kinderen. Ik kan gelukkig ook wel intens genieten van ze.

Maar ik kan met niemand meer overleggen over ze. Als er iets op school is of bij de sport: ik kan het er wel met mensen over hebben, maar ik moet alleen de beslissing nemen.”

Verantwoordelijkheidsgevoel

“Wat regelmaat betreft is het een voordeel dat Willem al veel weg was. Doordeweeks is er thuis weinig veranderd. Maar Sepp mist wel gewoon een vader. Met een moeder doe je toch andere dingen. Hij praat er niet veel over, maar soms zit hij op zijn kamer vijf minuten naar een foto van Willem te kijken. Of hij vraagt of hij een medaille van Willem om mag naar school.

Ik was in november voor het eerst met vriendinnen een nachtje weg. Sepp sliep bij mijn ouders en zei: ‘Als mama nu doodgaat, bij wie moet ik dan wonen?’ Hij is zich heel bewust dat zijn papa ook wegging, terwijl hij had beloofd dat hij zou terugkomen. Ik heb een verantwoordelijkheidsgevoel waar je U tegen zegt. Als mij nu iets gebeurt… dat kan gewoon niet. Ik ben nog de enige.”

Precies Willem

“Ik zie aan Kate hoe snel de tijd gaat. Ze was zes weken oud toen Willem haar voor het laatst heeft gezien. Nu is ze ruim acht maanden, terwijl ik Willem voor mijn idee vorige maand nog heb gezien. Ze lijkt qua uiterlijk ontzettend op hem. Als we babyfoto’s van hem naast haar houden, is ze precies hetzelfde. Dat vind ik heel mooi. Hij had het ook geweldig gevonden dat ze zo op hem lijkt en deze leeftijdsfase had hij ook heel leuk gevonden. Ik vind het heel jammer dat hij dat niet meer meemaakt.

Ik denk niet dat het al helemaal tot me is doorgedrongen. Ik had het laatst nog met Willems zusje erover dat die vijf maanden in Afghanistan veel langer leken te duren dan dit. Heel gek. Als ik ’s avonds alleen op de bank zit en naar bed ga, denk ik weleens: dit is echt. En op andere momenten besef ik het niet. Ik zou helemaal niet gek opkijken als hij nu gewoon via de achterdeur binnenloopt. Zo raar.”

Lees verder onder de foto.

Willem en Kate / Eigen beeld

Per dag leven

“Ik denk dat er nog wel een keer een klap komt. Daarom leef ik ook per dag. Als ik nu zou zeggen: ‘Ik zal hem nooit meer zien, hij zal ons nooit meer zien en de kinderen zullen hun papa nooit meer zien…’ dat kan ik niet. Dat is nog te groot. Het is denk ik ook gewoon een soort bescherming naar jezelf.

Mijn vader komt elke avond rond zes uur even hier. Als je de hele dag met de kinderen bent, ben je er even klaar mee rond dat tijdstip. Dan komt hij even en speelt met hen. Mijn moeder komt elke avond even een bakkie doen. Dat is heel fijn, dat je familie hebt waar je een goede band mee hebt en die ook zo dichtbij woont.

Ik heb ook onwijs veel steun aan mijn broers en aan de broers en zussen van Willem. Ook vrienden van Willem en defensie zijn er nog steeds voor ons. Ik werd zelfs uitgenodigd voor een kerstdiner bij defensie, terwijl partners normaal nooit werden uitgenodigd.”

Kerst

“Willem hield heel erg van koken, dus hij kookte kerstavond altijd. Dan legden we Sepp op bed en keken we altijd All You Need Is Love. Willem vond er geen bal aan, maar hij keek wel mee. Eerste kerstdag gingen we dan naar mijn familie en tweede kerstdag deden we iets met zijn familie.

Kerstmis en Oud en Nieuw zijn rotdagen, je hoort gewoon samen te zijn. Mijn moeder heeft voorgesteld om kerstavond te komen. Maar ik leef een beetje per dag. Ik heb geen idee hoe ik dan wakker word en waar ik zin in heb. Sinds Willem weg is, wil ik alleen maar rust. Mensen willen even naar je toe, die willen je even zien. Dat is lief en leuk en soms heb ik daar wel behoefte aan, maar ik heb mijn handen ook vol aan mijn gezin. Kerst vier ik met familie. Maar ik zal blij zijn als het 2 januari is.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij net als Maureen een persoonlijk verhaal dat je wilt delen?

Stuur ons dan een berichtje.