Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Monique Westenberg
Foto: Roel Dijkstra
In het nieuws

Monique: Het verlies van Dunya
en mijn stiefmoeder viel me zwaar

Anne Noorman

M

Monique Westenberg (41, partner van Dré Hazes) verloor vorig jaar niet alleen haar geliefde stiefmoeder, maar ook haar hond en zielsmaatje Dunya. Om het verdriet te verwerken, liet de veertiger over haar leven met de viervoeter het kinderboekje Een hemels hondenleven schrijven.

Hoe kwam je op het idee om over het verlies van jouw hond te laten schrijven?

"Toen Dunya in mei overleed was ik op zoek naar een boekje dat dit voor kinderen begrijpelijk en bespreekbaar maakt. En dat was er niet. 'Waarom ga je het niet zelf maken?', vroeg de juf van André mij.

En ik dacht: 'Waarom ook eigenlijk niet?' Tegelijkertijd was het voor mij een manier om haar dood te verwerken, plus iets positiefs te doen in haar naam. Daarom gaat een deel van de opbrengsten naar een goed hondendoel."

Hoe was dat, meewerken aan een boek?

"Een geweldige ervaring. Ik ben geen schrijfster, maar een vriendin van mij wel en zij kent mijn band met Dunya door en door, dus ik wist dat zij ons verhaal op papier kon zetten. Toen ik het boek voor het eerst in mijn handen had, werd ik emotioneel; ik herken Dunya er precies in, alsof ze zo van het papier kon afspringen."

Toen jouw hond overleed, bestond het boek nog niet. Hoe heb je het zelf aan kleine André verteld?

"Ik heb gezegd dat haar hartje er mee op is gehouden, dat ze naar de hemel is gegaan en dat wij haar niet kunnen zien, maar zij ons wel. Hetzelfde heb ik aan hem verteld toen zijn oma, mijn lieve stiefmoeder, afgelopen december overleed. 'Je kunt tegen ze praten als je dat wil', zei ik. En dat doet hij ook echt. Dan zegt hij: 'Hou van jou, oma, hou van jou, Dunya'. Heel ontroerend."

Je hebt een heftig jaar achter de rug, hoe heb je jezelf erdoorheen gesleept?

"Het was een teringjaar, op z'n Rotterdams gezegd. Het verlies van Dunya en mijn stiefmoeder, die al twintig jaar in mijn leven was, viel me heel zwaar. Ondertussen probeerden André en ik ook nog eens aan onze relatie te werken. Het was echt een emotionele achtbaan.

Mijn hond Gioia is een grote steun geweest. We kregen haar vier jaar geleden als wilde en ondeugende pup in huis. Dunya was eerst helemaal niet blij, maar al gauw werden het maatjes. Nu Dunya er niet meer is, is Gioia rustiger en volwassener geworden. Alsof ze voelt dat zij nu de hond in huis is."

Het volledige interview stond in De Telegraaf van maandag 11 maart.