Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sylvia Veld
Foto: Iris Plantin
In het nieuws

Sylvia spoorde haar verkrachter op
en kreeg daar een erepenning voor

journaliste

Marjolein Hurkmans

S

Sylvia Veld die haar verkrachter zelf opspoorde heeft woensdag een erepenning van Pieter van Vollenhoven gekregen. Na een avondje stappen werd Sylvia Veld (30) verkracht en bijna gewurgd. Maar met haar aangifte deed de politie weinig. Dus nam ze het heft in eigen hand. In april 2018 deed zij in VROUW Magazine haar verhaal. Naar aanleiding van de erepenning herplaatsen we het interview. "Lang heeft de schaamte overheerst."

"Ik had wat gedronken. Niet heel veel, maar toch. Ik was moe en wilde naar huis. Buiten werd ik aangesproken door een donkere man die samen met een groepje mensen buiten het café stond. Hij vroeg om mijn nummer. Dat gaf ik hem natuurlijk niet.

Grootste fout

Bij mijn fiets aangekomen, kon ik mijn sleutel niet vinden. Ik belde Menno, een bevriende taxichauffeur. Een van de andere mannen benaderde me en vroeg wat het probleem was. Ik vertelde dat ik mijn sleutel kwijt was. Hij pakte mijn tas en viste het ding er zo uit. 'Kom', zei hij, 'ik breng je wel naar huis. Spring maar achterop.'

En dat deed ik. Daarmee maakte ik de grootste fout van mijn leven. Ik dacht dat hij hulpvaardig was. Ik was zo naïef… Al tijdens de rit merkte ik dat het fout zat. Hij fietste de verkeerde richting uit.

Buiten bewustzijn

'Ik moet de andere kant op', riep ik. 'Nee', zei hij, 'we gaan naar mijn huis.' Stom genoeg sprong ik niet van de bagagedrager af. Ik dacht: 'Dan zie ik mijn fiets nooit meer terug.' Dat hij veel ergere dingen in gedachten had, kwam op dat moment niet in me op.

Ik belde opnieuw met de taxichauffeur. 'Kom me redden', schreeuwde ik. En toen stopte de man bij een woonwijk. Ik sprong van de fiets precies op het moment dat Menno me opnieuw belde: 'Waar ben je, Sil?' Ik kon nog net de straatnaam noemen voor ik een dreun kreeg en buiten bewustzijn raakte.

Verkrachten

Toen ik weer bij kennis kwam, was de man bezig me te verkrachten terwijl hij tegelijkertijd mijn keel dichtdrukte. Hij was zo sterk… Ik wist zeker dat hij me zou vermoorden. Ik dacht: 'Ik ben 28 jaar en ouder word ik niet.'  

Uiteindelijk wist ik me los te worstelen. Ik rende voor mijn leven, recht in de armen van Menno. Hij bracht me naar huis. Ik was volslagen ontredderd, doodsbang en ook nog eens mijn telefoon kwijt. Die had die man gestolen. Maar ik was ook vastberaden: dit monster moest worden gepakt.

Somalië

Die klootzak mocht er niet mee wegkomen. Hij mocht andere vrouwen niet aandoen wat hij mij had aangedaan. Ik dacht dat de politie hem zo te pakken zou hebben. Ik wist dat hij in Hoogwoud woonde en hij had me verteld dat hij uit Somalië kwam. Hoeveel Somaliërs kunnen er zijn in Hoogwoud?

Maar bij de politie vertelden ze dat ik pas na twee weken aangifte kon doen, de wettelijke bedenktijd. Achteraf gezien geldt dat alleen voor aanrandingen in de relationele sfeer, om te voorkomen dat de zedenpolitie het druk heeft met het uitzoeken van beschuldigingen die alleen maar zijn gedaan omdat twee geliefden ruzie met elkaar hebben.

Bedenktijd

In het geval van een verkrachting door een onbekende geldt die bedenktijd helemaal niet. Ze waren op het bureau heel lief voor me, maar ik werd wel onverrichter zake naar huis gestuurd. En toen ontdekte ik de volgende dag dat mijn telefoon online was geweest; ik had geen inlogcode ingesteld. Kennelijk kon de dader op mijn accounts…

In de weken die volgden, hield ik zijn doen en laten in de gaten. Via de app Find My iPhone kon ik precies zien waar hij regelmatig kwam. Ook ontdekte ik dat hij via het Badoo-account op mijn telefoon (een vriendenzoek-app, red.) vrouwen benaderde. Ik zag dat hij dichterbij kwam. Doodeng.

In de steek

Ik was ervan overtuigd dat hij mij zocht om de klus af te maken en me voorgoed de mond te snoeren. Ik durfde nauwelijks het huis uit. Als ik naar mijn werk moest, liep mijn moeder mee naar de auto. Vrienden patrouilleerden langs ons huis en ondertussen bleven we speuren naar de verkrachter.

Want van de politie hoorden we niet veel. Als ik belde om te vragen hoe het ervoor stond of om door te geven waar de dader zich volgens mijn telefoon regelmatig bevond, werd ik niet eens teruggebeld. Ik voelde me heel erg in de steek gelaten. Was ik het slachtoffer van verkrachting, moest ik ook nog zelf de dader opsporen! 

Foto

Op een gegeven moment maakten we zelfs plannen om hem zelf te arresteren. Ik maakte een fake-account aan op Badoo om hem uit de tent te lokken. We raakten aan de praat. Ik vroeg hem om een foto te sturen. Ik moest eerst zeker weten dat hij het was; de dader kon immers mijn telefoon hebben doorverkocht. Maar hij stuurde zijn foto en ik herkende hem meteen.

Ik stuurde alles door naar de politie - maar weer gebeurde er niets. En toen stond diezelfde man plots in het rijtje mensen dat Facebook aan mij voorstelde als mogelijke vrienden! De angst greep me naar de keel.

Camerabeelden

Dat betekende dat hij regelmatig mijn Facebook-pagina bezocht. Ik vermande me en speurde zijn pagina af. Zo ontdekte ik dat hij inderdaad uit Somalië kwam en - nog veel belangrijker - dat hij in de bewuste nacht in het café was geweest naast de kroeg waar ik die avond was.

Samen met de man die me als eerste aansprak en mijn nummer vroeg. Daar waren camerabeelden van. Eindelijk vond de politie voldoende redenen om hem op te pakken. Het was inmiddels vijf maanden later.

Vreemdelingendetentie 

Ik vond het moeilijk om mijn slachtofferverklaring voor te lezen in de rechtbank. Vooral vanwege de smerige details. Die had ik mijn familie graag bespaard. De rechter veroordeelde de man tot achttien maanden. Met aftrek van het voorarrest moest hij twaalf maanden zitten.

Precies lang genoeg om daarna het land uitgezet te worden. Staatssecretaris Dijkhoff heeft me beloofd dat dit ook zou gebeuren. Op 22 februari kwam hij vrij en sindsdien zit hij in vreemdelingendetentie in afwachting van zijn uitzetting. 

Slachtoffers

Mijn vreselijke ervaring heeft uiteindelijk ook tot iets goed geleid: de Tweede Kamer heeft, naar aanleiding van mijn verhaal in De Telegraaf, een motie aangenomen die ervoor moet zorgen dat slachtoffers van zedenmisdrijven voortaan beter worden behandeld.

En samen met Robert Vinkenborg, een vriend, heb ik De jacht op mijn verkrachter geschreven. Met als boodschap: 'Geef nooit, nooit op'. Want als je opgeeft, heeft de ander gewonnen. 

EMDR

Lange tijd heb ik gedacht dat mijn leven voorgoed duister zou zijn. Ik heb zelfs met zelfmoordplannen rondgelopen. De Sylvia die ik was voor 16 oktober 2016 is door de verkrachter vermoord. Inmiddels heb ik EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing, red) gehad. Die therapie heeft geholpen. Ik word misschien nooit meer de oude Sylvia, maar dat hoeft ook niet; ik vind deze Sylvia ook goed. 

Voor mannen met een Somalische achtergrond ben ik nog steeds bang. Ik werk op een luchthaven en de hele wereld komt langs mijn balie. Onlangs stond er een man voor me die als twee druppels water op de dader leek. Ik raakte volledig in paniek en ben hyperventilerend naar buiten gevlucht.

Trillend en huilend zat ik daar te schuilen. Niet dat ik geloof dat iedere Somaliër een potentiële verkrachter is, maar iets in mij verstijft als ik iemand zie met dezelfde trekken. Ik weet niet of dat ooit minder wordt. Toch haat ik de dader niet meer, hij is mijn haat niet waard; ik vind hem eerder een stumper."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal en wil je dat met ons delen?

Dan kan dat hier...