Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marloes Scheffers
Foto: Eigen beeld
In het nieuws

Marloes had borstkanker:
Ik was beter en mocht niet zeuren

Freelance journaliste

Mariëlle Wisse

D

De nazorg bij kankerpatiënten schiet ernstig tekort. Dat blijkt uit een nieuw grootschalig onderzoek naar de gevolgen van kanker in Nederland, dat is uitgevoerd door het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) en de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK). In het kader daarvan plaatsen we het verhaal van Marloes Scheffers (42) nogmaals. Zij kreeg acht jaar geleden de diagnose borstkanker. Een zwaar jaar van behandelingen en operaties volgde. Toen kwam de volgende uitdaging. Want hoe pak je na zo’n heftige periode je leven weer op? “Ik was ‘beter’ en mocht niet zeuren, vond ik.”

“In maart was het acht jaar geleden dat mijn toenmalige man en ik een weekendje weg waren. Onze meiden (nu 9 en 10) waren toen nog erg jong en we hadden behoefte aan wat tijd voor onszelf.

Ik stond onder de douche toen ik een harde punt in mijn borst voelde. Instinctief wist ik direct dat het fout zat. Het gekke is dat het op dat moment niet zoveel met mij deed. 

SYLVIE MEIS

Toen ik 21 was, kreeg mijn moeder borstkanker. Dat vond ze zelf vreselijk eng. Zelfs toen ze ‘schoon’ was verklaard, bleef ze die angst houden. Ik heb mijn moeder zo vaak gerustgesteld, dat ik dat nu automatisch ook bij mijzelf deed. 

Hoewel ik dus wist dat het foute boel was, dacht ik alleen: ‘Nu is het mijn beurt. Ik ga een rotjaar vol chemo’s en bestralingen tegemoet, maar daarna ben ik gewoon weer beter en kan ik verder met mijn leven.’ Sylvie Meis had toen ook net borstkanker gehad en die zag er weer geweldig uit. Het zou vast en zeker goed komen.

ZWARTE VLEK

Vanbuiten leek ik dapper en sterk, maar dat was uiteraard een masker: ik maakte me zorgen om mijn kinderen en de toekomst. Omdat ik bleef volhouden dat het wel goed zou komen, drukte ik dat soort gedachtes altijd snel weg. 

Ik werd succesvol behandeld en jarenlang leek alles in orde, maar in november 2017 viel het me op dat ik al lange tijd wel erg slecht liep. Uiteindelijk besloot ik toch maar langs de orthopeed te gaan.

Toen die na wat onderzoekjes weer terugkwam, barstte hij in huilen uit. Hij liet me een röntgenfoto zien van een grote zwarte vlek op mijn heupbot. 

GELUKSDAG

Dat was de eerste keer dat ik écht heel bang was. Mijn gedachten schoten direct naar mijn kinderen. Later die dag haalde ik mijn dochter van school. Ze had een 10 gekregen voor haar boekbespreking en vertelde op het schoolplein dolblij dat het haar geluksdag was. Het brak mijn hart, ze moest eens weten… 

Mijn man en ik waren inmiddels uit elkaar en voor het eerst was ik dankbaar voor zijn vriendin, de nieuwe vrouw in het leven van mijn meisjes. Daarvoor had ik best wel eens gevoelens van boosheid en jaloezie ervaren jegens haar; zij nam voor mijn gevoel toch een stukje mijn plek in als hun mama. Nu voelde het juist heel fijn. ‘Jij bent de mama die niet ziek is’, zei ik tegen haar. 

TOEKOMSTPERSPECTIEF

Mijn heup werd succesvol bestraald, maar omdat er geen verdere prognoses konden worden gegeven, zette ik mijn werk als hr-manager en coach op een lager pitje, maakte ik een droomreis met mijn beste vriendin en boekte ik met familie reizen naar Oostenrijk en Afrika. 

Ik leefde met de dag en haalde alles uit het leven… Tot de eerste goede scans kwamen. Ik had vrede gesloten met het feit dat ik van dag tot dag moest leven en toen bleek er ineens toch weer een toekomstperspectief te zijn. En hoe ongelooflijk mooi dat ook is, het is ook ingewikkeld. Iedere bult en ieder pijntje maakt me bang, mijn lijf voelt als een vijand.

APP

Sinds deze zomer probeer ik de draad van mijn oude leventje weer op te pakken, maar op hetzelfde tempo als voorheen lukt dat gewoon niet. Omdat ik hiervoor het gevoel had dat ‘snel, snel, snel’ gewoon zo hoorde, vroeg ik waarschijnlijk altijd al veel meer van mezelf dan goed voor me was. Daarover praten of nadenken deed ik niet. Ik was ‘beter’ en mocht niet zeuren, vond ik.

Via mijn vader leerde ik over een app: Untire. In die app noteer ik wat ik op een dag doe, wat me energie geeft en wat me juist energie kost. Constant zelf in ‘gevecht’ zijn met de kanker, kostte me bijvoorbeeld veel energie, dus dat laat ik nu aan de doktoren over.

KRACHTIGE LEERSCHOOL

Door de app, maar ook door de hulp van een psychologe, durf ik nu hardop te zeggen dat het allemaal niet meer zo goed en snel lukt, dat de kanker me heeft veranderd. Ik kan het nu accepteren en er zelfs trots op zijn. 

Achteraf gezien is dit een veel fijnere manier van leven. Voorheen was ik altijd druk en nam ik veel te weinig tijd voor mezelf. Natuurlijk had ik liever niet ziek willen worden. Maar in de angst en de pijn zit een enorm krachtige leerschool.”

JIJ OP VROUW 

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

STUUR DAN EEN BERICHTJE