Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Pubers op vakantie
Foto: Cultura Images RF | HH
In het nieuws

Hesters zoon zit met vrienden in Spanje:
Ik ben even out geweest, drie seconden, of zo...

journaliste

Hester Zitvast

V

Voor de wet volwassen, maar voor ouders nog lang niet. En dan gaan ze dus ineens alleen op vakantie. Met vrienden. Journalist Hester Zitvast ondervindt het momenteel aan den lijve: haar zoon zit in Spanje. Daarom hier een lijst met waargebeurde zaken uit de praktijk waar je dan mee geconfronteerd kunt worden, ter steun voor lotgenoten en ter voorbereiding voor ouders die er nog aan moeten. 

Normaal stippel ik de hele route uit, vergelijk ik prijzen, huizen, bestemmingen, check ik vluchten en maak ik weloverwogen een keuze. Zo niet de puber. “Moet je kijken, we hebben deze villa geboekt. Vet, hè?” Ik zie een kast van een huis met uitzicht op de zee en hap wat naar adem als ik de prijs hoor. “Ah joh, we zijn met z'n tienen. Valt wel mee, toch? Hoe we daar komen? Vliegen. Nee nog niet geboekt. Doen we binnenkort wel ergens.” 

De voorbereiding

Voor de ‘geen vlucht meer verkrijgbaar-optie’ is geen ruimte. Ze zien wel hoe ze er komen. Tot enkele dagen voor vertrek weet niemand waar de vliegtickets zijn ("Die zijn volgens mij gemaild, of zo, zal zo even vragen."), weet niemand hoe laat ze vertrekken, is er geen luchthaven en vluchtnummer bekend ("Schiphol, toch? Vluchtnummer? Hoe bedoel je?") en weten ze ook niet precies wanneer ze terugkomen ("We blijven iets van een week of acht dagen, of zo.").

Inkopen

Vlak voor vertrek moet er ineens van alles gekocht worden. Korte broeken, zwembroeken, shirtjes (en dan thuiskomen met een peperdure jas: maar hé, 50% korting!), badslippers ("Je hebt toch slippers?") en… een tasje. 
Dat tasje brengt wel een grote schok teweeg bij de thuisblijvers.

"Ja, maar dan jat tenminste niemand mijn telefoon en geld uit mijn broekzak." Fair point. Maar een tasje, mensen. Een puber met een tasje! De andere jongens willen ook een tasje en de hele karavaan vertrekt de ochtend voor vertrek naar Amsterdam om te winkelen. Uitverkocht. “Zie je wel, trend gezet. Maar alleen op vakantie, hoor. Ik ga niet in Nederland met een tasje lopen.”

Veilig aangekomen

En dan gaat-ie. Een van de andere moeders brengt. Naar Rotterdam overigens, niet naar Schiphol. Ze zucht vermoeid en rolt met haar ogen als ze mij ziet. Het is duidelijk dat het ook voor haar een exercitie is, die pubervakantie. De hele vluchttijd check je of er nergens een vliegtuig is neergestort en zo rond de geplande aankomsttijd controleer je voortdurend of-ie al online is geweest.

Ook traceer je hem met Find My Friend. 'Loslaten, hysterische moederkloek!' gilt je verstand. Maar je emotie ziet alleen de enorme afstand (1.138 kilometer) op het scherm en het liefst ga je snikkend met een fles wijn op de bank zijn babyfoto’s aflikken.

De rondleiding

Ik vraag via whatsapp of het een mooi huis is en krijg een rondleiding. Op FaceTime. Mijn hart smelt: dit doet-ie toch wel even voor me. Vrienden joelen opgewonden op de achtergrond en in misselijkmakend tempo word ik van kamer tot kamer geleid. Het huis ziet er redelijk puberproof uit.

Dan spot ik een mogelijk probleem. "Is dat een vaas?", vraag ik angstig, wijzend op een ding dat nou niet direct van Ming-dynastie kwaliteit lijkt te zijn, maar wel kapot kan. “Ja, die gaat als we dronken zijn van het balkon af.” Het is een grapje. Toch zeg ik dat het echt niet mag.

De waarschuwingen

En als ik dan toch bezig bent met waarschuwen, sla ik meteen door. “Drink niet te veel, hè? En duw elkaar niet in het zwembad. Straks klap je op de rand met je hoofd en ben je dood. En de Spaanse politie is de Nederlandse niet, hè? Gedraag je.

GEEN DRUGS! Vergeet je medicijnen niet. Als er iets is, bellen, hè? Ook al is het midden in de nacht.” De vrienden op de achtergrond beginnen wat harder te joelen en ik weet dat ik te ver ga. Hij is 18. En ik moet loslaten.

Niet slapen

Leef je nog?, app ik de volgende ochtend, geheel tegen de adviezen van puberdeskundige Marina van der Wal in. Het is 09.30 en hij is al online. Lekker vroeg in het zonnetje, denk ik nog met een kinderlijke onschuld. Yep. Nog niet geslapen, antwoordt hij terug.

De hele dag houd ik een vinger aan de pols. Uiteindelijk zegt hij dat hij ergens drie uur heeft liggen slapen. Ik geloof er niets van en tik al terug dat hij zich niet moet vergeten in te smeren. In slaap vallen in de zon is levensgevaarlijk! Maar ik boek progressie. Ik zwijg en verwijder mijn bericht.

Incident 1

Hij FaceTimed. Ik zie het direct, zijn gezicht is op rechts één keer zo dik als normaal. “Ik heb vannacht een kartonnen rol gekopt. Ik ben even out geweest, drie seconden, of zo.” Ik ben sprakeloos. Een kartonnen rol koppen... Dat was nou net het enige waar ik hem niet voor gewaarschuwd had. Het valt mee, hij heeft wat schrammen en een zwelling, bezweert hij. Ik wil wijn.

Incident 2

Hij appt. Hij heeft in zijn broekzak de bank-app geblokkeerd. 'Dus nu kan ik geen geld meer overmaken van mijn spaarrekening naar mijn lopende rekening. Wil jij dat even doen?' Opnieuw ben ik met stomheid geslagen. In je broekzak een bankierapp blokkeren. Ik wist niet eens dat het kon.

Incident 3

Hij stuurt een foto. Zijn linkeroog is dik. "Ik heb iets met mijn oog. Daar hebben er nog twee last van. Het doet geen pijn." Ik ben inmiddels een beetje murw en in staat tot relativeren. Het had ook een doodenge soa kunnen zijn, dit zal wel het gevolg van een Spaanse processierups zijn. Nog twee dagen, die vast niet onopgemerkt voorbij gaan. Maar dan heb ik het gehad. Dan zit de eerste zon-zuipen-ziekenhuisvakantie van mijn zoon met zijn vrienden erop en kan ik ook weer een beetje slapen.

Jij op VROUW.nl

Goede verhalen over jouw eerste vakantie zonder je ouders? Of over de eerste keer dat jouw kinderen de hort op gingen zonder jou?

Stuur dan een berichtje