Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: hollandse Hoogte - BSIP RF
Jeffrey Wijnberg

'De man voelt zich vaak
achter de broek gezeten'

psycholoog

Jeffrey Wijnberg

H

Het is niet dat ik het verzin. Het is ook niet dat ik er een ouderwetse opvatting op nahoud als het gaat om de relatie tussen man en vrouw. Feit is dat de man zich vaak achter de broek gezeten voelt; en dat aan de lange lijstjes van moet-dingen geen einde lijkt te komen. Ik verzin het niet. Op mijn spreekuur krijg ik keer op keer hetzelfde verhaal.

Zo komen Kees en Greet voor relatietherapie; en dan vooral omdat de ruzies bijna ondraaglijk worden. "Ik heb onderhand een extreem allergische reactie op elke zin die begint met: 'Zou je niet...', zegt Kees. "Op die manier word ik voortdurend op mijn tekortkomingen gewezen, en dat terwijl ik al zo veel werk verzet. Mijn vrouw is een rupsje-nooit-genoeg."

Compliment

Greet: "Ik vind Kees gewoon overgevoelig. Als ik een zin begin met: 'Zou je niet...', dan is het mijn manier om zijn geheugen op te frissen; twee weten meer dan één. Maar hij voelt zich dan, onterecht, door mij gepiepeld." Voor een psycholoog is het niet gemakkelijk om in zo'n driegesprek tussenbeiden te komen, maar als het me dan lukt, zeg ik tegen Kees: "Vrouwen onthouden alles en zien vaker en sneller waar iets blijft liggen. Dat is een gegeven waarmee je gewoon rekening moet houden'.

En tegen Greet zeg ik: "Mannen zijn inderdaad gevoelig, zeker wanneer er alleen maar kritische geluiden zijn. Wellicht kun je ook eens een compliment uitdelen voor de moet-dingen die al wel gedaan zijn?"

Persoonlijke aanval

Beide opmerkingen dringen nog niet echt door, want het geruzie gaat gewoon verder. Kees: "Het probleem is ook dat ik meestal al van plan ben om een klus aan te pakken. En dan presteert Greet het om, luttele seconden voordat ik wil beginnen, mij er dan op te wijzen."

Greet: "Ik kan er ook niets aan doen dat ik sneller ben in mijn denken dan Kees is in zijn handelen, daarom is het onzin dat hij zich dit persoonlijk aantrekt." Ik waag nog een therapeutische poging en zeg tegen Kees: "Het is een herkenbaar probleem dat het irriteert wanneer de vrouw al dicteert wat je net van plan was, maar misschien kun je er daarom juist om lachen?"

De wet

En tegen Greet zeg ik: "Is het niet een idee om de woorden: 'Zou je niet...' te vervangen door: 'Schat, kun je mij een plezier doen?'? Dan is het voor Kees gemakkelijker om tegemoetkomend te zijn."

Voor het eerst tijdens de sessie zijn beiden even stil. Ze zeggen dat ze genoeg hebben om over na te denken. Soms zou ik willen dat, met het veranderen der tijden, de dynamiek tussen man en vrouw mee verandert. Maar de praktijk laat precies hetzelfde gekissebis zien dat er altijd is geweest. Vreemd is dat niet; want niemand laat zich graag de wet voorschrijven.

Van de partners van VROUW