Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Anthony Devlin
Juf José klapt uit de school

NIEUWE BLOG! 'Haar moeder en ik
huilen de ogen uit onze kop'

J

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee kinderen-  is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4 mavo. Elke week schrijft ze over haar belevenissen.

Ze is berucht, maar ook geliefd, zowel bij docenten als bij leerlingen. Schreeuwerig en druk is ze, maar ontzettend grappig en scherp. 

Zwanger 

Op een dag word ik in paniek door haar mentor gebeld: ze is zwanger. Ze is 15 jaar en zit in haar examenjaar. Een snelle rekensom leert dat ze net wel of net geen examen kan doen dit schooljaar. Belachelijk eigenlijk, dat ik daaraan denk. Maar ze is nog zo jong en ik ben bang dat ze  nooit meer terugkeert naar school, als ze nu geen examen gaat doen. 

Ze besluit het kindje te houden en de lessen zo lang mogelijk te blijven volgen. De school komt haar hierin tegemoet. De vader is naar haar zeggen een 'flapdrol', maar ze komt uit een warm nest en ze heeft voldoende steun.

Geheim

Ze wil wel graag dat 'het' zo lang mogelijk geheim blijft, zodat ze nog een paar weken normaal door de school kan lopen. Eigenlijk mag ik het ook helemaal nog niet weten, maar mentoren zijn net mensen, die moeten ook hun verhaal kwijt. 

Ik kom haar na het weekend enkele keren tegen in de schoolkantine, waar ze graag vrijwillig een handje helpt. Ik zeg haar dan vriendelijk gedag en vraag hoe het gaat, hoe ze zich voelt. Ik vind zelf dat ik behoorlijk subtiel te werk ga.

Medelijden

Zij vindt van niet.  Op een dag zit ik in m’n eentje een kop koffie te drinken in m’n lokaal. Met ferme stappen loopt ze naar binnen. "U weet ’t he!" Ik ben even overdonderd, maar geef dan eerlijk antwoord. Het heeft geen zin eromheen te draaien.

Ze vindt het niet erg dat ik op de hoogte ben en zegt: "U kunt alleen écht geen toneel spelen. U vraagt 37 keer hoe ik me voel en dan kijkt u me zo doordringend en droevig aan… heeft u soms medelijden met me, want dat wil ik niet hoor!"

Roddelende meiden

Ik verzeker haar dat dit niet het geval is, maar dat ik wel erg geschrokken ben en dat ik wil dat het goed met haar gaat. "Maakt u zich maar geen zorgen over mij, mevrouw. Ik kan dit." En of ze het kan. Ze waggelt weken, maanden door de school.

Ze trotseert alle blikken, buik naar voren, haar werk in de kantine continuerend tot het einde. Ze negeert roddelende meiden en jongens, die ongemakkelijk hun blik afwenden. Twee weken voor Het Eindexamen wordt haar dochtertje geboren.

Vader onbekend

Haar mentor en ik gaan op kraamvisite en zijn geraakt door het geboortecertificaat, dat ingelijst op de schoorsteenmantel staat. Naam van de vader: onbekend. Wij weten wel beter. De Flapdrol en zijn ouders hebben zich volledig gedistantieerd van hun (klein)dochter.

"Beter kwijt, dan rijk", zo redeneert de kersverse moeder nuchter. Liefdevol tilt ze haar dochter op en knuffelt haar. Een examenbundel ligt onder een pak luiers. Examen doen heeft nog nooit zo ver weg geleken. 

Uitslag

Toch waagt ze twee weken later een poging. En naast het wonder van een pasgeboren baby, geschiedt ook dit wonder: ze slaagt. Als de uitslag wordt voorgelezen tijdens de examenvergadering voor docenten, barst er een luid applaus los en verschijnt er een grote grijns op de gezichten van collega’s.  

Bij de diploma-uitreiking zit ze in vol ornaat met haar kindje op schoot. Het baby’tje is stil, alsof ze begrijpt dat dit een Groot Moment is. Toch klinkt er gesnotter. Haar moeder en ik huilen de ogen uit onze kop, terwijl haar diploma wordt ondertekend.

Juf Jose