Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Juf José klapt uit de school

'Nick was vroeger Fleur,
en ik ben trots op hem'

J

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee kinderen -  is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4 mavo. Elke week schrijft ze over haar belevenissen.

Nick was vroeger Fleur. Het lijkt een ander leven en als ík dat al zeg, dan moet het voor hem helemaal een moeilijke toestand zijn. Ik leerde Nick kennen op de plaatselijke voetbalvereniging, toen hij nog een meisje van een jaar of 9 was. Ik weet nog dat ik zijn vader, tevens de coach, hoorde roepen: 'Goed zo Fleur!' En ik weet ook nog, dat ik dat een vreemde naam vond voor een jongen. Zijn verhaal had nog wat meer tijd nodig.

Fleur

Als docent kreeg ik Nick in de brugklas voor mijn neus. Een puber met oversized kleding en een lekker blond koppie. In de klassenlijst en op de plattegrond stond 'Fleur'. De manier van sporten, bewegen, praten, de kleding en houding waren niet Fleur-achtig, maar het verhaal had nog steeds tijd nodig.

Nick was mentaal sterk en vooral erg geestig, sprankelend en vriendelijk. Een heel lief mens en een gewone puber zoals vele anderen. Een puber met hobby’s, huiswerk en bijbaantjes. Ik kwam hem soms tegen in de supermarkt, waar hij werkte. "Komt u mij weer storen als ik aan het werk ben?", zei hij dan gekscherend. Het leek goed te gaan met Nick.

Verspreking

Maar in de derde had hij er genoeg van. Het was tijd. Fleur moest wijken. Nick was Nick. Punt. Nick had een gesprek met een betrokken collega. Deze collega hielp Nick zijn verhaal te vertellen aan de klas. Nick begreep heel goed dat docenten hun best deden zo goed mogelijk met hem om te gaan.

Ik maakte een deal met hem om ongemakkelijke versprekingen te voorkomen. "Als ik per ongeluk 'Fleur' tegen je zeg, dan gooi ik een munt in deze spaarpot", zei ik tegen Nick. "En dan koop ik daarvan aan het einde van het schooljaar een traktatie voor de hele klas, mevrouw. Wel zo eerlijk." 

En zo geschiedde, want helaas versprak ik me weleens. Nick maakte daar nooit een probleem van. "Is niet erg, ik ben het gewend", zei hij dan als hij me inwendig zag vloeken wanneer ik me vergiste. Ook dit deel van het verhaal had tijd nodig.

Transitie

Het jaar daarop ging Nick het enorm heftige traject in dat 'transitie' heet. Hierin zit ie nu nog steeds. Als mentor van Nick in zijn examenjaar, zie ik hoe hij kampt met de gevolgen van dit traject. Ik zie de opvliegers. De hitte. De dorst. "Pfffff mevrouw, ik heb het weer hoor", komt Nick dan, zichzelf koelte toewuivend, het lokaal binnen. "Ik heb me weleens beter gevoeld." 

En dat geloof ik direct. Ik voel het ongemak. Ik voel het verdriet van zijn ouders. Het verdriet, niet om wie hun kind is, maar om de pijn en de vooroordelen die dit pad met zich meebrengt voor Nick. "Ze vinden het moeilijk", zegt Nick. "Maar ze steunen me in alles."

Gelukkig verhaal

Toen ik Nick vroeg of ik een column over hem mocht schrijven zei hij meteen: "Ja, natuurlijk mag dat!" Ik mocht zijn echte naam gebruiken, want hij verbergt zich niet. En dat is me een partij moedig! Ik vind het mooi om zwart op wit vast te mogen leggen hoe trots ik als mentor ben op Nicks route. Zodat hij weet dat wij allemaal geloven in alles wat hij gaat bereiken.

Lieve Nick, jouw verhaal heeft nog steeds tijd nodig, maar ik twijfel er geen seconde aan; het wordt een gelukkig verhaal. Maak ze gek!

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook een mooi, ontroerend, vrolijk of verbazingwekkend verhaal?

Schrijf 'm dan hier...