Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Juf José klapt uit de school

'Op bladzijde 2
brak ik'

J

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee kinderen -  is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4 mavo. Elke week schrijft ze over haar belevenissen.

Een half jaar geleden is mijn vader overleden na een lang ziekbed. Aan de horror die alzheimer heet. Een dag na zijn overlijden appte ik mijn klas. Ik vond dat ze mochten weten waarom ik er een week niet zou zijn.

Begrafenis

Ik schreef in de klassen-app: M4B! Ik ben er pas volgende week weer. Mijn vader is gisteren overleden, hij was al heel lang heel ziek. Dinsdag is de begrafenis. Er is dan ook een informatieavond gepland voor 4 mavo waar ik dus niet bij kan zijn.

Dat vind ik als mentor heel vervelend. Iemand anders zal mijn taak waarnemen, ik weet nu nog niet wie dat wordt. Het is wel de bedoeling dat jullie zelf ook meekomen met je ouders die avond! Bedankt voor al jullie lieve berichtjes!

Beetje gestoord

Achteraf vind ik mezelf een beetje gestoord dat ik nadacht over het opvangen van de informatieavond in die tijd. Maar ik heb geleerd dat iedereen anders rouwt. En ik heb ook geleerd dat je in je donkerste verdriet blijkbaar heel rationeel kunt handelen.

Ik kreeg geweldig lieve berichtjes van mijn klas. Naast een kaart van de hele groep, kreeg ik veel persoonlijke berichten. Oh nee toch, mevrouw, wat zielig voor u! en Gecondoleerd en suuuuuuuper veel sterkte voor u en uw familie! Zelfs op de dag van de begrafenis kreeg ik appjes: Ik denk aan u vandaag!

Huilen

Alle berichtjes waren voorzien van verdrietige smileys, biddende handjes en hartjes. Lief en attent. Maar na de begrafenis ging ik alsnog met lood in m’n schoenen terug naar school.

Het verdriet was nog zo vers; ik was bang dat ik ineens moest huilen voor de klas. Docenten zijn net mensen, dus hoe erg zou dat zijn? Niet erg, vond ik, maar ik zat er ook niet op te wachten. Ik zocht afleiding en wilde gewoon lekker lesgeven.

Alzheimer

Het lukte. Maar niet altijd. Een paar maanden na het overlijden van mijn vader moest ik in een klas poëzie behandelen. Lastig om uitdagend te onderwijzen, want toen ik het woord 'poëzie' noemde, zuchtten ze hardop. We begonnen met rijmschema’s. Ze zuchtten nog dieper.

Ik zocht naar een manier om het interessanter te maken en ineens wist ik het. In 2016 geleden schreef ik een boekje, dat alzheimer uitlegt aan kleuters en peuters. In het boekje is het rijmschema overduidelijk en er zit lekker veel alliteratie in.

Dochter

Ik liet het boekje zien en vertelde trots dat mijn collega van tekenen de mooie illustraties maakte en dat de opbrengst van het boekje naar Alzheimer Nederland was gegaan.

Ik vatte het verhaaltje samen: een kleuter, mijn dochter, die ontdekt wat alzheimer is en vervolgens haar vergeetachtige opa helpt. Ik vertelde dat mijn vader helaas was overleden aan de gevolgen van deze nare ziekte en dat ik het boekje graag aan hen wilde voorlezen. 'Kan ik best', dacht ik op dat moment nog.

Troosten

Het werd heel stil. Ik begon dapper aan de eerste regels. En op bladzijde twee brak ik. Een leerling, de heldin, stond op. "Mevrouw, wilt u dat ik lees?" Ze pakte het boekje, ik mompelde iets onverstaanbaars, en nam mijn plek over. Letterlijk. Als een volleerd docent las ze het boekje voor.

Heel rustig, inclusief plaatjes tonen, juiste intonatie, alles. Iedereen luisterde aandachtig. En iedereen kon na afloop het rijmschema, de assonantie en alliteratie benoemen. Om mij te troosten, denk ik. Ja, pubers zijn soms lastig. Maar ze kunnen ook heel lief en attent zijn. Waarvan akte.

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook een mooi, ontroerend, vrolijk of verbazingwekkend verhaal?

Schrijf 'm dan hier...