Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Richard Brocken
Juf José klapt uit de school

'Leerlingen proberen me
om te kopen met chocolade'

J

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee kinderen - is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4 mavo. Elke week schrijft ze over haar belevenissen.

Als docent op een middelbare school moet je een dikke huid hebben. Je moet het je vooral niet persoonlijk aantrekken als leerlingen onaangenaam doen of als jouw zorgvuldig voorbereide verhaal totaal oninteressant is in hun ogen. Soms lukt dat. Soms weten ze je toch op de kast te jagen. Daar wachten ze op natuurlijk.

Niets is leuker dan de docent helemaal rood te zien worden van woede en dit vervolgens stiekem vast te leggen met de phone: lachen!

Valkuil: lieve woorden

Het gedrag van leerlingen is gelukkig vaker positief dan negatief. Dan zeggen ze ineens dat ze een boek hebben gelezen in het weekend. Of ze geven je een compliment over je kleding, je haar of luchtje. Of ze zeggen dat ze zin hebben in de les. Leuk om te horen, maar pas op! Juist dán is het heel belangrijk dat je niet zomaar in deze lieve woorden (lees; valkuil) trapt.

Leerlingen vinden school meestal stom. Ze lezen appjes op hun telefoon in het weekend, géén literatuur. En leraren stinken, dat weet iedereen. Dus enige achterdocht bij complimenten is vereist.

Wit voetje

Leerlingen zijn creatief als het gaat om 'een wit voetje halen'. Ze zijn bereid je om te kopen met chocola voor een voldoende. Ze komen in de pauze 'zomaar gezellig even kletsen'. Totdat de aap uit de mouw komt; ze hebben een tussenuur en willen dat je het laatste uur laat uitvallen. Of dat je het huiswerk schrapt. Ze laten lieve berichten achter op je bord, in de hoop dat je een film opzet tijdens het blokuur.

Paardenbloemen

Maar het állerleukste witte voetje was toch wel Het Boeket, dat ik ooit van een leerling kreeg. Een grote bos paardenbloemen, madeliefjes en onkruid. Even snel geplukt in de pauze, omdat ie het uur daarvoor een grote mond tegen me had en ik daar behoorlijk van uit m’n dak ging. Dan kan ik best angstaanjagend zijn. 

“Sorry voor het vorige uur mevrouw. Dit is voor u, zelf geplukt!” Dat laatste was natuurlijk overbodige informatie, maar hij had me al bij de aanblik van Het Boeket. 

Watje

Het Boeket heeft op mijn bureau gestaan in een koffiemok, totdat het helemaal uit elkaar viel. Soms ben ik een watje.