Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Huilend vielen de herkansers elkaar in de armen
Foto: EyeEm GmbH
Juf José klapt uit de school

'Huilend vielen de vriendinnen
elkaar in de armen'

J

José Moree (41) - getrouwd met Wichard en moeder van twee - is docent Nederlands op een middelbare school en mentor van 4mavo. Wekelijks schrijft ze over haar belevenissen. Deze week over herkansen.

"Mevrouw, sorry dat ik te laat ben. Er zwerft nog een halve liter wodka in m’n lijf, want ik heb nog niet geplast. Maar ik ga wel mijn best doen, dus het komt goed met die herkansing!" 

Herexamen

De legendarische woorden van een leerling die gezellig had mee gefeest met haar geslaagde vriendinnen, maar die zelf nog moest proberen te slagen door het maken van een herexamen Nederlands. Ieder jaar moeten er leerlingen aan de bak om in het tweede tijdvak alsnog te proberen een diploma te halen.

Herkansers zijn er in allerlei soorten. Zo heb je de 'Stunters'. Deze leerlingen lijken een relatief kleine kans te hebben. Ze moeten bijvoorbeeld van een 4 een 8 maken, terwijl ze het hele jaar nog niet hoger hebben gehaald dan een 5,5. Maar ieder jaar is er wel een 'Stunter' die ineens boven zichzelf uitstijgt en dan gewoon lekker wél dat resultaat neerzet, tegen alle verwachtingen in. Heerlijk!

Tienden

Dan heb je de categorie 'Een Tiende'. Dit zijn de leerlingen die 'ziek hard genaaid zijn', zoals ze dat zelf noemen. Door wie dat dan gedaan zou zijn, vertelt het verhaal niet. Maar dat het zuur is om op één of twee tienden te zakken, snap ik helemaal.

En dan is er een categorie 'ZOT', oftewel 'Zeer Onverwachte Tegenvallers’. Daarvan heb ik er twee dit jaar. Twee lieve vriendinnen, die hun zaakjes prima in orde hadden. Ze gingen allebei met een mooie lijst hun eindexamens in.

Planning

Toen ik in één van de laatste lessen zei, dat ik beschikbaar was voor hulp bij het maken van een goede planning om te gaan leren, waren zij de enigen die zich ook daadwerkelijk bij mij meldden.

Gewapend met post-its, markers en een overzicht van de examenstof, kwamen ze samen aan in de personeelskamer. Ik zie ons nog zitten. Ik weet ook nog dat ik dacht: 'Met deze meiden komt het wel goed! Die bereiden zich goed voor, dus geen vuiltje aan de lucht!'

Black-out

Helaas pakte het anders uit. De dames waren allebei afschuwelijk, verschrikkelijk, misselijkmakend zenuwachtig en kregen de ene black-out na de andere. Voor mijn vak ontving ik van de ene zenuwpees een halfleeg examenboekje.

Door pure stress en ellende had ze minder dan de helft gemaakt. Paniekerig bleef ik bij het nakijken door het boekje bladeren, op zoek naar kladversies of een tweede uitwerkbijlage, maar de bladzijden bleven maagdelijk wit. Ik kreeg al snel een appje van haar dat ze 'het verkloot had'.

Pinokkio

Ik loog als Pinokkio en zei dat het allemaal wel meeviel en dat ze zich moest focussen op de volgende examens. Misschien had ze een uitschieter naar boven bij een ander vak en kon ze het nog redden.

Als ik aan collega’s vroeg hoe de andere zenuwpees het had gedaan, dan kreeg ik bezorgde blikken. 'Ik weet niet wat er aan de hand is met haar, maar ze heeft echt ondergepresteerd.'

Telefoontje

Langzaam begon ik te vrezen dat het met deze twee toppers verkeerd ging aflopen en dat ik een vervelend telefoontje moest gaan plegen op 12 juni. En dat gebeurde dus inderdaad. Ze hebben allebei nog een kans, gelukkig, ze zijn niet definitief gezakt. Maar leuk is anders.

Ik haalde een keer diep adem en paste 'de pleister-methode' toe: heel snel het slechte nieuws brengen, niet dralen, geen overbodige informatie... "Ik vind het heel naar voor je, maar je hebt het niet gehaald. Je moet een herexamen maken. Ik zie je straks op school met in ieder geval één van je ouders en dan gaan we een plan maken."

Huilen

De vriendinnen en hun ouders troffen elkaar in het lokaal en de meiden vielen elkaar huilend in de armen. Moeders en ik hielden het niet droog. Ja, ik weet het, dat is niet professioneel. Maar ik vond het zo sneu en zo onterecht!

De dagen direct na de uitslag moesten de meisjes aan de bak. Ze doen het hartstikke goed, dus ik heb heel goede hoop. Het scheelt dat de herexamens gewoon in een vertrouwd klaslokaal worden gemaakt en niet in een grote, overweldigende gymzaal.

Reacties

Tegen ALLE herkansers - en deze meisjes in ’t bijzonder-  wil ik graag zeggen: 'Het gaat gewoon lukken! Je hebt een tweede kans gekregen en die ga je grijpen! Ik weet dat je het kunt, dat heb je al vaak genoeg laten zien. Zet 'm op en laat zien wat je waard bent! Ik geloof erin! Diep ademhalen, focussen en knallen! Uitroepteken!'

Lieve VROUW-lezeres, zou jij deze meisjes en alle andere herkansers in Nederland die aankomende week moeten presteren ook een hart onder de riem willen steken door hen aan te moedigen in uw reactie? Ze kunnen alle positive vibes gebruiken. Bedankt!

En, wat vind jij? Laat je horen!