Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De stewardess op Bonaire
Leven van een stewardess

Deel 18: Zij zouden toch ook
wel een soort alcoholprotocol hebben?

A

Afgelopen week had ik een opmerkelijke vlucht naar Bonaire. Ik had weliswaar maar één nachtje op het heerlijke eiland, maar dat was net genoeg om ’s avonds gezellig met z’n allen een borrel te drinken en de volgende ochtend nog even heerlijk in de zon te liggen. 

Die borrel was best apart. De bar op het strand zat vol en dus kozen we er met een groepje van vijf stewardessen voor om op het strand te gaan zitten en daar de crewborrel te houden. Ik plofte samen met een leuke collega op een strandbedje en we dronken de van boord meegenomen wijn.

Kabaal

Collega’s van een concurrerende luchtvaartmaatschappij zaten vlak naast ons. Het viel me op hoe luid ze waren: keihard lachen en vooral een van hun mannelijke collega's viel op omdat hij ook steeds ging staan en zijn woorden met drukke gebaren en geluid kracht bij zette.

Na een paar minuten hadden ze ons ook in de smiezen en werden we met veel kabaal overgehaald om bij hen te gaan zitten. Binnen vijf minuten werd de hele situatie al gênant. Andere hotelgasten konden de gesprekken letterlijk volgen en ik vermoedde dat er passagiers van morgen tussen zouden zitten.

De helft van die crew was flink aangeschoten en vooral de mannelijke purser was straalbezopen. Idioot, want zij vlogen morgen zelfs eerder dan wij. Zij zouden toch ook wel een soort alcoholprotocol hebben? Wij mogen tien uur voor de vlucht geen druppel drinken en in de vierentwintig uur voor de vlucht zeker niet starnakel dronken zijn.

Na tien minuten besloten we ver bij ze uit de buurt te gaan zitten, want we hadden er geen zin in dat passagiers uiteindelijk met rare verhalen over ladderzatte stewardessen naar buiten zouden komen, die vervolgens aan ons gelinkt zouden konden worden.

Opmerkelijk stel

Maar er was meer, die vlucht. Mijn collega van de businessclass vertelde over een opmerkelijk stel dat in haar gedeelte van het vliegtuig zat. Een ogenschijnlijk doodnormaal echtpaar, maar bij nader inzicht apart koppel. Ik moet ook echt wel eens op mijn tong bijten om een passagier niet verbaal te fileren en zij had deze keer hetzelfde.

Ze werd behandeld als een voetveeg. Mensen zonder enig respect die haar commandeerden om nog een glas champagne te halen. Alle businessclasspassagiers krijgen een glaasje voordat we vertrekken, maar deze mensen eisten een ‘refill’. Prima natuurlijk, maar voordat we de lucht ingaan moet dat glaswerk wel weer veilig opgeborgen worden. Nou, mooi niet dus, de passagiers weigerden. Of mijn collega helemaal van de pot gerukt was om ze te vragen het glaswerk op te bergen. Het debacle eindigde met een oh zo sjiek ‘flikker op, ik laat me niet meer door jou bedienen. Haal je purser maar'.

Slikken en zwijgen

Zo gezegd zo gedaan, maar aan de veiligheidsvoorschriften wordt nou eenmaal niet getornd. Dus: twee boze mensen omdat ze hun halfvolle glas even in moesten leveren van de purser. Na take-off ging de purser met twee volle glazen terug naar het koppel, waar haar wederom een grote mond wachtte. Ditmaal dreigden ze nooit meer met ons te vliegen.

De beledigingen vlogen door de lucht en ook de lijmpoging van de junior purser mislukte, omdat de dame in kwestie volledig door het lint ging. Nadat ze ook hem verrot gescholden had en geroepen had dat het tijd werd dat wij eens slachtoffer moesten worden van IS, was het genoeg.

De dame, die wij dus gewoon bij naam en toenaam op onze passagierslijst hebben staan, kreeg een Letter of Violence uitgereikt. Geen alcohol meer en een aantekening bij haar naam. Dat deed haar wel even slikken en het meest belangrijke: zwijgen. Soms, soms zou je ze toch wat!