Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Man in handboeien
Leven van een stewardess

Deel 19: Door 2 agenten
werd hij tegen de grond gewerkt

J

"Jij verandert echt niet", complimenteerde Bas me terwijl hij me een knuffel en een kus geeft. 

"Hoe lang kennen wij elkaar nou al? Dik 25 jaar zal het zijn. Ik zie je nog zo wegfietsen op je goud gespoten Oma-fiets, de grachten op. Wat hebben we veel lol gehad in die tijd hè? Poolbiljarten in de eerste Helmersstraat, voetballen met z’n allen in het Vondelpark, bij jou aan de bar hangen in dat eetcafé waar je werkte…"

Afschuwelijke periode

"Ja, ja", onderbreek ik hem. Ik denk namelijk meteen terug aan de afschuwelijke periode die daarop volgde en wil dat eigenlijk niet. Ik vergeet namelijk nooit meer hoe die bewuste donderdagnamiddag een politie-inval in het huis van Robin plaatsvond. We hadden net boodschappen gedaan en ik zou koken voor ons tweeën. Ik stond dus in de keuken en Robin zat op de bank een beetje te zappen.

De bel ging kort en meteen daarna hoorden we beneden in de hal een hels kabaal. De deur werd ruw geforceerd. We woonden tweehoog en ik hoorde het gestommel op de trap. Er werd op onze tussendeur gebonsd en ook deze brak met gemak open. Robin was van de bank opgesprongen en keek mij aan. Ik zag niets in zijn blik. Geen angst, geen verbazing, niets.

Ook ik werd in de boeien geslagen

"Politie", hoorde ik iemand roepen en vanaf toen ging het zo snel. Robin werd tegen de grond gewerkt door twee agenten. Ook ik werd niet zachtzinnig in de boeien geslagen. Ik had geen idee waarom dit gebeurde. Ik schreeuwde, gilde om Robin. Hij zei niets. Ik had hem nog nooit zo gezien.

Ik mocht die avond al weer naar huis maar Robin bleef op het bureau. Hij werd ervan verdacht een serieuze rol te spelen in cocaïnehandel. Ik wist echt van niets. Wat was het vreselijk. Alles waarin ik geloofde bleek niet waar te zijn. Ik woonde bij Robin en zijn huur werd hem na zijn definitieve arrestatie meteen opgezegd. Ik stond van het ene op het andere moment op straat. Mijn geliefde in het gevang en geen dak boven mijn hoofd. Huilend stond ik weer bij mijn ouders op de stoep.

Een beetje anders dan voorzien

"Het liep allemaal een beetje anders dan voorzien hè", haalt Bas me uit mijn gedachten. "Denk je nog weleens aan Robin? Ik wel hoor. Een paar jaar geleden dacht ik hem te zien in Zuid-Spanje maar toen ik zijn naam riep reageerde de man niet. Ik zal me wel vergist hebben."

"Hij stond twee weken geleden ineens op mijn voicemail", val ik met de deur in huis. "Met de mededeling dat hij het einde van het jaar in Nederland is en me wil zien. Idioot toch? Ik heb hem na die laatste keer dat ik hem in Den Bosch in de gevangenis opzocht nooit meer gezien." 

Na zijn vrijlating

"Het enige wat ik ooit hoorde van zijn moeder, jaren geleden, is dat hij na zijn vrijlating naar Indonesië is vertrokken. Maar zij is inmiddels ook al weer een jaar of acht overleden en sindsdien heb ik helemaal nooit meer iets over hem gehoord. Tot nu."

"Maar jij hebt dus nooit meer contact met hem gehad?" Bas schudt met zijn hoofd. "Nee, ik ben nog wel vaker bij hem langs geweest in de gevangenis, maar na zijn vrijlating leek hij van de aardbodem verdwenen."