de skyline van rio de janeiro
Leven van een stewardess

Deel 20: Ik had het
al die jaren stilgehouden

D

De avond met Bas verliep verder rustig en zelfs gezellig. Hij liet het onderwerp 'Robin' snel rusten. Ik had ook echt niet het idee dat zij nog contact met elkaar hadden. 

Ik vertelde hem dus ook niet over mijn collega die mij, met haar smokkelverhaal, in vertrouwen had genomen. Hoe minder verhalen over mij de ronde deden hoe beter. Ik had mijn leven niet voor niets compleet opnieuw ingericht nadat Robin was opgepakt.

Wereldreis

Ik was vlak daarna gestopt met mijn studie en op reis gegaan. Anderhalf jaar lang trok ik met rugzak en Lonely Planet door Zuidoost-Azië. Sliep bij vreemden, ontdekte de wereld, hervond mezelf. Eenmaal terug in Nederland moest ook alles anders.

Ik nam een baantje als receptioniste bij een reclamebureau en zocht een studie die bij me paste. Dat ik solliciteerde als stewardess was in eerste instantie eigenlijk geen serieuze zet. Het leek me geinig voor een seizoen maar het werk was zo leuk dat ik nu alweer meer dan twintig jaar meedraai.

Als een boemerang

Vanzelfsprekend vertelde ik niets over mijn leven vóór de reis. Ondanks dat ik geen strafblad had, stond ik er niet fraai op als ex-vriendin van het brein achter een van de grootste cocaïnesmokkelzaken die via Schiphol liepen. Ik had het al die jaren stilgehouden.

Behalve die ene, nogal aangeschoten, keer met Erica. Robin was net vrijgekomen en ik was er zo van in de war dat ik haar in vertrouwen nam. Rogier, waar ik toen nog mee getrouwd was, wist van niets. Ik had het hele hoofdstuk zorgvuldig uit mijn leven gebannen. En nu leek het toch als een boemerang terug te komen.

Kleinzielig

Bas was al een tijdje weg en het was pas tien uur. Wie kon ik bellen? Mark? Nee, die was niet zo blij met me. Hij had echt andere plannen voor ons gehad en voelde zich afgedankt. De laatste keer dat ik hem een sms stuurde reageerde hij tamelijk debiel. Volwassen mannen kunnen zo kleinzielig zijn. Maar goed.

Lisette had wel zin in een wijntje in het dorp. Haar hechtingen waren er al weer een paar weken uit en de ooglift was fantastisch gelukt. Ze zag er de laatste tijd sowieso fantastisch uit. Strakker dan ooit, goed haar, nieuwe outfit. Huh? Het viel me nu ineens pas op. Wat was er aan de hand?

Appen

"Heb je een lover?", vroeg ik tussen twee slokken door. Lisette kleurde. Of verbeelde ik me dat nou? "Nee joh! Doe normaal. Ik moet er niet aan denken. Geen minnaar voor mij hoor." Ze kletste er snel overheen. Toen ik terugliep van het toilet zat ze druk te appen en te glimlachen.

"Dick?", vroeg ik glimlachend. "Nee, een nieuwe vriendin van de sportschool. Je kent haar nog niet", antwoordde ze snel. Dus niet haar echtgenoot maar een vriendin. Ver na elven. Apart. Meestal vertellen we elkaar alles. Dus dit voelde wel een beetje raar. Maar goed, zo heeft iedereen zijn geheimpjes. Overmorgen naar Rio. Zin in!