Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 22: Nu maar hopen
dat hij haar kon vergeven

L

Lisette kwam midden in de nacht nog bij me langs. Vol berouw biechtte ze haar avontuurtje op. Hoe gevleid ze zich had gevoeld dat een beduidend jongere man haar aangesproken had, haar had proberen te versieren. Het was eigenlijk al meer dan twee maanden bezig; ze hadden eerst ruim een maand met elkaar geappt. De tekstjes werden steeds explicieter en uiteindelijk was ze als een blok voor hem gevallen. Er was geen houden meer aan geweest.

Natuurlijk voelde ze zich schuldig naar haar man Dick, maar dit was zo spannend dat ze er maar niet mee kon stoppen. Tot nu dan. Want dat het nu uitgekomen was betekende voor haar wel dat het nu echt afgelopen moest zijn. Ze wilde Dick niet kwijt. Nu maar hopen dat hij haar kon vergeven.

Gebroken nachten

Ik was blij dat ik de hele volgende dag nog had om me voor te bereiden voor mijn vlucht. Want ondanks dat ik mijn halve leven al gewend ben aan gebroken nachten en weinig slaap, hakte de korte nacht met Lisette er flink in.

Rio de Janeiro  stond op mijn rooster. Pas rond half elf 's ochtends vliegen, dus een lekkere tijd waarop ik me moest melden. Het zijn best pittige vluchten. Elf uur vliegen en dan nog je aan- en afmeldtijd erbij gerekend maken het lange werkdagen. Maar het extra dagje in een van de leukste steden van Zuid-Amerika maakt alles goed.

Wist jij van haar slippertje!?

De hele volgende dag hoorde ik niets van Lisette. Die had waarschijnlijk stevige gesprekken met haar echtgenoot. Ik liet het maar even zo. Ze had zichzelf in de nesten gewerkt zonder mij erin te betrekken dus de boel repareren kon ze waarschijnlijk ook wel alleen. Ik kreeg nog wel een pinnige sms van Dick.

'WIST JIJ HIERVAN!?', las ik in mijn scherm. Nee dus. Een van mijn beste vriendinnen, maar ze had het toch voor zichzelf gehouden. Beter misschien ook wel. Dus ik kon naar eer en geweten antwoorden dat ik echt van niets wist. Ik hoopte maar dat ze er samen uitkwamen. Toch jammer dat het na zoveel jaren samen stuk zou lopen op iets stoms als een slippertje. Lisette was nou niet het type dat de ene buitenechtelijke scharrel na de andere had.

Oude vlam

Ik had gelukkig weer een goede nacht gemaakt en een heerlijke vlucht gehad. Leuke collega's en gezellige passagiers in het gedeelte waar ik werkte. Aan boord zaten altijd veel Brazilianen, maar ook Europese toeristen. Ik had vooral aansluiting met een flinke groep mannen die gingen surfen in een piepklein kustdorpje noordelijk van Fortaleza. Zij hadden nog een aansluitende vlucht vanuit Rio. Maar ondanks de enorme reistijd hadden ze er zin in. De grappen gingen over en weer door het gangpad en die lol maakte dat ook de tijd vloog.

Ik was zelf ook wel eens wat noordelijker geweest. Naar Jericoacoara. Een heerlijk stranddorp dat je alleen met strandbuggies of 4x4 jeeps kunt bereiken omdat je een heel stuk door de immense duinen moet rijden om er te komen. Iedere avond liep het halve dorp uit om vanaf de hoogste duin naar de zonsondergang te kijken. Heel romantisch.

Over romantisch gesproken, ik kwam op het bemanningscentrum toen ik me meldde voor Rio nog een oude vlam tegen. Dirk was ook steward en ik had jaren geleden een ontzettend leuke vlucht met hem gehad die eindigde in een hotelbed. Daarna hadden we elkaar niet meer opgezocht. Maar toen ik net op mijn kamer de wifi op mijn telefoon instelde kwam zijn berichtje binnen. 'Leuk je weer te zien Veer! Kan dat vaker? Bel me als je weer in NL bent. XxD'

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik had wel weer zin in een leuke date.