Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

tired in bath
Leven van een stewardess

Deel 38: 'Slecht plan die wijn
op een jetlag' dacht ik nog

W

Wat kan een mens brak zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer tijd ik nodig blijk te hebben om te herstellen van weinig slaap en tijdverschil.

We landden betrekkelijk vroeg op Schiphol vanuit Panama en ik stapte rond een uur of twee mijn huis binnen. Vroeger, toen de kinderen nog thuis woonden, liep ik dan meteen mee in het gezinsgareel. Sprong even snel onder de douche, haalde boodschappen als Rogier dat niet gedaan had, stond op het schoolplein om kwart over drie en trok het met gemak door tot ver na de bedtijd van de jongens. Maar dat is nu wel anders.

Wakker blijven

Ik was na thuiskomst even in bad gaan liggen en schrok een uur later een soort van wakker in het afgekoelde water. Omdat ik nadien niet warm leek te worden ging ik nog heel even in mijn bed liggen. Maar daar viel ik echt in slaap en deed mijn ogen pas weer open toen het buiten donker was. Heel vervelend want zo kwam ik natuurlijk helemaal niet uit die zeven uur tijdverschil. Gelukkig was de supermarkt nog open want er was niets in huis.

Terwijl ik een beetje doelloos door de gangpaden struinde met een halfje bruin en een doos eieren in mijn mandje hoorde ik een man mijn naam noemen. "Weer eens in het land?", hij zei het niet echt vriendelijk. Ik keek om. Met een fles rode wijn in zijn ene hand en een overvol boodschappenmandje in zijn andere, keek de wat oudere man me uitdagend aan.

Houdbaarheidsdatum verstreken?

Oh Jezus, Leo. Ik kende hem uit het dorp en via gemeenschappelijke kennissen, maar mijn door jetlag geteisterde hoofd had echt geen zin in deze beroepszeikerd. Leo was een oud-notaris die alweer een jaar of vijf geleden met pensioen was gegaan. Sindsdien sleet hij zijn dagen met golf, wijn drinken en zure stukjes tikken in het plaatselijke sufferdje.

Ik las niet alles en wat ik wel onder ogen had gekregen, had altijd een zeurderige ondertoon. Dan ging het over het parkeerbeleid, daarna over het teveel aan toeristen en dan weer over de openingstijden van de horeca. En alleen maar zeiken. "Jouw houdbaarheidsdatum als stewardess is inmiddels wel bereikt toch?"

Geraniums

Wat!!? Wat zegt die gek nou? Ik kon niet anders dan hem verbijsterd aankijken. "Zeg Leo, sodemieter op zeg met die onzin. Ga lekker je wijntje drinken achter de geraniums." Opgelucht keek ik in het lachende gezicht van Sandra die ondertussen wegwuifbewegingen richting de verbaasde Leo maakte. "Ga toch weg man."

Ik was echt blij om mijn vriendin te zien. "Nou ja, niet normaal toch dat zo’n figuur dit soort dingen zegt. Mijn houdbaarheidsdatum? Hoe haalt hij het in zijn hoofd! Al zou ik tot mijn vijfenzestigste willen vliegen dan moet ik dat toch lekker zelf weten?" Ik foeterde nog even door. "Wat een sneuneus."

Goed gevuld glas

"Brood en ei?", onderbrak San me terwijl ze de inhoud van mijn boodschappenmandje monsterde. "Kom je lekker bij mij eten? Ik ben vanavond ook alleen. Stan heeft een etentje met vrienden. We eten Italiaans. De wijn staat koud."

Slecht plan die wijn op een jetlag, dacht ik nog. Maar een kwartiertje later zat ik lekker bij San op de bank met een goed gevuld glas en draaide zij een pastaatje in elkaar.