Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw met hoofdpijn
Leven van een stewardess

Deel 54: Starend naar het telefoonscherm
twijfelde ik

I

Ik had genoten van mijn vlucht maar toen ik mijn huis instapte, voelde ik hoe kapot ik eigenlijk was. De zorgen om Daan hadden lichamelijk hun tol geëist. De wekker was die ochtend om 4:00 uur al gegaan en we waren ’s avonds weer op Schiphol geland.

Soms zijn het gewoon lange, vermoeiende werkdagen, is er helemaal niets glamoureus aan dat vliegen. In de bus naar P40, het parkeerterrein voor luchthavenpersoneel, voelde ik al een lichte hoofdpijn opkomen en eenmaal thuis was die in alle hevigheid doorgebroken.

Lekker ding

Mijn hele lijf deed zeer en een warm bad hielp niet. Terwijl ik voor mijn doen ontzettend vroeg in mijn bed lag - het was buiten nog helemaal klaarlicht - ging mijn telefoon. Dirk. Starend naar het telefoonscherm, twijfelde ik. Zou ik opnemen? Wat kon hij nou van me willen?

"Dirk, zeg het eens", beantwoordde ik zijn oproep. Het bleef even stil aan de andere kant. "Je hebt waarschijnlijk al vernomen dat Irma is opgepakt?", viel hij bot met de deur in huis. "Zij was in plaats van jou meegegaan naar Suriname. Toevallig hadden we nog een vluchtje samen gedaan. Toen had ze me verteld dat ze altijd kruiden uit Suriname meenam voor haar broer, dus ik dacht dat ze het wel leuk zou vinden om met me mee te gaan. Alles beter dan alleen. Daarbij is ze best een lekker ding."

Gebroken hart

Een golf van afschuw spoelde door mijn lichaam. 'Alles beter dan alleen' en 'Ze is best een lekker ding.' Wat een jankbek was hij toch. Hoe haalde hij het in zijn bolle hoofd? Met geen woord repte hij over ons. Terwijl ik nog herstellende was van een gebroken hart, had hij niet alleen iemand anders gevraagd maar ging volledig voorbij aan mijn gevoelens.

Mijn hoofd bonkte nog steeds en de tranen prikten achter mijn ogen. Hij ratelde nog even door. "Dat die muts wilde smokkelen kostte me bijna mijn baan. Ik heb ook uren op het bureau gezeten en werd vanzelfsprekend direct door afdeling cabinezaken gebeld om opheldering. Ook daar heb ik uren op kantoor doorgebracht."

Promotie

"Hoe is het met Irma?", onderbrak ik hem. Hij had geen idee. Vanaf het moment dat ze opgepakt werd, had hij haar niet meer gezien of gesproken. Gedurende de periode dat het onderzoek naar Irma liep, mocht Dirk het land niet verlaten dus hij mocht ook niet werken. Hij mopperde dat ze hem zijn promotie tot ICA-purser zou kosten. En hoe belachelijk hij het vond dat hij op non-actief was gezet.

Ik zuchtte. "Dirk, waarom bel je eigenlijk?" Hij had geen bevredigend antwoord. Hij kon niets zeggen over Irma, en ik zat niet te wachten op vakantieverhalen. Het kon me geen moer schelen wat voor leuks hij had beleefd. Hij bleef maar afgeven op zijn reisgenoot. Ik had er geen boodschap aan. "Ik hang op" zei ik en dat deed ik.

Direct ging de telefoon weer over. "Dirk, ik heb hier geen zin in. Je moet me niet bellen." Terwijl ik hem nog wat hoorde zeggen drukte ik hem opnieuw weg en blokkeerde zijn nummer. Zo, daar was ik nu even van af. Maar hoe lang zou het duren voordat hij voor mijn deur zou staan?