Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 58: 'Haal hem uit je contactlijst,
verwijder alle foto’s met hem'

I

Ik had nog zeker een uur met Robin aan zee gezeten. Hij had me verteld dat Dirk geen onbekende in het wereldje was en dat het waarschijnlijk niet meer zo lang zou duren voordat de politie ook bij hem uit zou komen. Irma was volgens hem inderdaad gebruikt om een groter transport te maskeren. Maar het fijne wist hij er ook niet van. 

 

Hij verzekerde me dat hij de onderste steen boven zou halen en dat ik me in ieder geval geen zorgen moest maken. Ik moest in ieder geval al het contact met Dirk verbreken. “Haal hem uit je contactlijst, verwijder alle foto’s met hem. Zorg dat niets meer terug naar jou te leiden is!”, drukte Robin me op het hart.

Samen lunchen

Vervolgens kon ik er niet meer zoveel aan doen. Ik zou af moeten wachten tot Robin met informatie kwam. Of misschien kwam er van zijn kant helemaal niets meer. Ik kon niet voorkomen dat ik de nacht na het gesprek en toch ook wel de dagen erna niet kon stoppen met malen en piekeren. Wat was er gebeurd als ik zelf met Dirk naar Suriname was gegaan? Zat ik dan nu vast? Zou mij dan straf van minstens 12 jaar boven mijn hoofd hangen. Ik huiverde bij de gedachte.

Ik was daags nadat ik Robin had gezien nog even bij mijn jongens in Utrecht langs gegaan. Daantje was weer helemaal de ouwe en de mannen hadden me meegenomen de stad in. We lunchten samen bij Boslust midden in de stad. Natuurlijk gingen de jongens voor de bosburger, en ik deed me tegoed aan een lading kleinere hapjes.

Die gast spoort niet

De jongens vroegen naar Dirk. Of ik hem nog gezien of gesproken had want het was toch wel wat tussen ons. “Nee, dat is eigenlijk helemaal over. Ik hoef hem echt niet meer te zien.”, was mijn antwoord. “En mocht hij nou weer eens opduiken in een van die kroegen waar jullie komen, dan kun je hem maar beter mijden. Die gast spoort niet.” Ik vertelde niets over de stewardess die met hem meegegaan was en dat zij opgepakt was met drugs. De jongens hoefden zich geen zorgen te maken. 

“Heb jij nou al eens een liefje Sebas?”, veranderde ik het onderwerp. Maar hij ging er niet op in. Daan sprong bij. “Hij heeft iedere week een ander mam. Ik heb de laatste maanden al een Sophie, Isabel, Marije en Dorien gezien. En volgens mij heet de laatste verovering Anniek.” “Hou toch je mond man”, bitste Sebas. "Ik wil helemaal geen vaste verkering dus ik rommel lekker aan." 

Ik moest op mijn lip bijten om niet te vragen of hij het wel veilig deed. Terwijl mijn moederinstinct dat wel wilde doen. Maar soms moet je je kids een beetje loslaten. Sebas was inmiddels 19, woonde al bijna een jaar op zichzelf en hij had al meerdere keren bewezen dat het hem goed afging in zijn eentje. Hij maakte er geen potje van, haalde zijn studiepunten, was leuk met zijn broer dus dat met die meiden zou ook wel loslopen. Toch?