Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 62: Het lijkt wel
een aflevering van 'Penoza'!

H

Het was alweer een week geleden dat Dirk aan mijn deur stond te schreeuwen en sindsdien had ik nog geen nacht rustig geslapen. De politie was weliswaar langs geweest maar omdat er verder geen acute dreiging was, kon er niets worden gedaan.

Ik wist niet of Dirk zelf ook nog ondervraagd was en wilde er het liefst zo weinig mogelijk mee te maken hebben. Dus ik moest gewoon afwachten tot ik er iets over zou horen.

Mijn verleden

Sandra had me die bewuste avond natuurlijk helemaal doorgezaagd en ik had haar vrijwel het hele verhaal verteld. Uitgelegd welke rol Robin in mijn leven had gehad en dat mijn ex en kinderen niets wisten over mijn verleden.

Het luchtte ontzettend op om eindelijk eens vrijuit te spreken over al mijn zorgen. Sandra bood aan dat ik die avond en misschien nog wel een paar dagen bij haar zou slapen. Mocht Dirk op het idee komen om weer voor mijn deur te gaan gillen dan was ik in ieder geval niet thuis.

Samenzweerderig

Ik wist dat hij op dit moment niet vloog. Dat had ik in de wandelgangen wel opgevangen. Dat had toch iets te maken met de arrestatie van Irma. Maar wat precies, dat wist ik niet.

Robin had me na het incident nog een keer gebeld. Maar of ik blij moest worden van zijn bemoeienis wist ik niet. 'Die klootzak gaat jou niet meer lastig vallen hoor Veertje', vertrouwde hij me samenzweerderig toe.

Geen antwoord

'Die denkt wel twee keer na voordat hij in zijn miezerige autootje klimt en jouw kant op komt.' Op mijn vraag wat Robin dan gedaan of gezegd had, gaf hij geen antwoord. Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken.

Het leek wel een aflevering van Penoza! Had ik mijn eigen Luther of was hij toch meer een Berry? Ik was in ieder geval zeker te weten geen Carmen; ik wilde helemaal niet betrokken zijn in die drugswereld! Smokkelen, handelen... Het was eigenlijk allemaal ontzettend ver van mijn bed en toch kreeg ik er steeds mee te maken.

Ik gebruikte zelf nooit drugs, rookte zelfs geen sigaretten. En dat wat ik aan drugs met mijn kinderen meemaakte, had me nog zekerder gemaakt dat ik er ver van weg wilde blijven.

Ghana

Gelukkig had ik ook nog een lekker vluchtje staan. Even naar Accra, de hoofdstad van Ghana. Ons hotel ligt daar vlakbij het vliegveld en echt tijd om er iets te doen was er niet. Ik kwam laat in de avond aan en moest de volgende avond ook al weer naar huis.

Maar ik had tijd om wel even lekker naar de markt bij de haven te gaan. Ik vond het heerlijk om te struinen tussen de stoffige standjes en iedere keer was het weer een feest om al die kleuren, geuren en vrolijke mensen mee te maken.

Hoe arm het er ook is, iedereen lijkt te lachen. Dat stemde mezelf ook meteen een stuk vrolijker. Ik kocht een mooi sieradendoosje als cadeautje voor Sandra. Ze had me afgelopen week immers heel lief opgevangen. En ik zou haar de komende tijd waarschijnlijk nog wel eens nodig hebben om mijn verhaal te kunnen vertellen...