Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw achter de computer
Leven van een stewardess

Deel 66: 'Achterlijk dat die vrouw
het met mijn kind doet!'

T

Tja, mijn zoon heeft een vriendin van 35 en ik mag er niets van vinden. Hoe k*t is dat? Want ik vind er dus wel wat van. Ik vind dat zij even lekker normaal moet doen. Hij is potverdikke 19!

Hoe haal je het in je hoofd om het met een kind te gaan doen! En natuurlijk weet ik ook wel dat Sebas geen kind meer is. Hij woont alweer een jaar op zichzelf en dopt zijn eigen boontjes. 

Twee dochtertjes

Rogier en ik betalen weliswaar zijn studie en springen regelmatig bij als hij weer eens geld te kort komt, maar hij heeft wel een baantje en gedraagt zich verantwoordelijk. Maar nu heeft hij dus die vriendin. Tamara heet ze.

En ik heb haar uitgebreid gegoogled. Twee dochtertjes, veel foto’s met een nog oudere vrouw - waarschijnlijk haar moeder - en veel lachende uitgaansfoto’s op Ica. Want had ik dat al verteld? Ze is ook nog stewardess!

Op dezelfde vlucht

"Misschien moet je een vlucht met haar aanvragen", opperde Sandra aan wie ik natuurlijk meteen verteld had waarmee Sebas bezig was. Tja, dat was natuurlijk een idee. Ik had nog wel een vriendin die bij Indelingen werkte en wellicht kon zorgen dat ik met Tamárá op dezelfde vlucht kwam te staan. Kon ik haar even uithoren. Maar het voelde ook wel een beetje raar. Waarom kon ik Sebas niet gewoon zijn gang laten gaan?

Terwijl die gedachtes door mijn hoofd spookten, gooide San nog even olie op het vuur. "Wat nou als zij nog een kind wil? Word je oma, hahaha" "Jeezus nee! Het zal toch niet?", kermde ik. "Ik vind het zo achterlijk dat die vrouw het met mijn kind doet. Hij moet nog genieten van zijn jeugd, van zijn studentenleventje. Wat moet hij nou toch met die vrouw?"

Bejaard

MAM, JE MOET ECHT NIET DENKEN DAT ZE BEJAARD IS!, appte Sebas. Ik staarde naar mijn schermpje. Wat moest ik hem nou toch antwoorden? Dat ik het helemaal niet zag zitten? Zeker weten dat ik dan ruzie met hem zou krijgen en daar zat ik niet op te wachten.

Lieverd, dat denk ik ook niet, typte ik. Ik moet er gewoon even aan wennen. Als ik al iets onthouden had uit mijn jeugd dan was het wel dat ik precies het tegenovergestelde deed van wat mijn ouders me opdroegen. 

Beetje leren kennen

Ik belde mijn zoon. "Waarom komen jullie niet een keer bij mij? Ga ik lekker koken en kunnen we elkaar een beetje leren kennen." Mijn zoon was niet dolenthousiast maar beloofde dat hij het aan haar zou vragen. Hij wist ook te melden dat Tamara mij wel kende. We hadden namelijk een keer samen gevlogen. Een jaar of zes, zeven geleden, en ze had het gezellig met me gevonden.

Ik kon me er niets van herinneren. Lullig, maar goed. Volgens Sandra moest ik haar maar 'bevrienden'. "Je eventuele vijanden moet je in het oog houden", was haar motto. "Dan kun je ook meteen in de gaten houden of ze je zoons hart gaat breken." Ik hoopte maar dat hij zelf op tijd aan de rem zou trekken.