Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vliegpersoneel op de roltrap
Leven van een stewardess

Deel 68: Hoorde ik dat nou goed?!
Ik liet de telefoon bijna vallen...

G

Gelukkig stond er weer eens gewoon een hele leuke vlucht op mijn indeling: ik mocht naar New York met een dagje over! Dus drie nachten van huis waarvan ik er twee in The Big Apple sliep.

En het allerleukste was nog wel dat Sebas IPB (indien plaats beschikbaar) met me meeging. Hij had me op alle manieren bestookt toen hij er achter kwam dat ik deze vlucht had gekregen. Hij moest en zou mee. 

Aan boord

En hij had geluk; de gezagvoerder, die ik al jaren kende, nam niemand mee. De cockpitstoel die tijdens de start en landing vrij bleef was voor mijn zoon. Dus ongeacht of de copiloot zijn echtgenote mee zou nemen of niet, mijn kind zou aan boord zitten. En dat voelde goed.

De keren dat ik met een knoop in mijn maag had gezeten omdat ik bang was dat mijn kinderen niet mee op reis of naar huis kwamen kon ik me zonder moeite herinneren. Gelukkig was het nog nooit voorgekomen dat ze ergens alleen achterbleven.

Dochter

Dat had ik overigens wel een keer meegemaakt met de dochter van een collega. Nou had zij het ook niet heel slim geregeld. Het meisje was weliswaar 16 geweest maar totaal niet voorbereid op onverhoopt achterblijven op Bonaire.

En haar moeder stond werkend op de vlucht naar huis, dus zij kon ook niet bij haar dochter op het eiland blijven. Zij had taken aan boord en mocht er niet afstappen. Er bleek iets aan de hand met de vracht en alle ipb’ers moesten afstappen.

Groot hart

Daar ging ze, tranen in haar ogen en geen idee waar ze naartoe moest. Gelukkig bleek de afhandelaar een groot hart te hebben en ontfermde zich over het meiske. De volgende dag kwam ze gelukkig wel mee op de vlucht maar ze wilde nooit meer op deze manier met haar moeder op vakantie.

Terwijl ik mijn koffer inpakte, had ik Sebas aan de telefoon. "Mam, gaan we ook nog shoppen? Ik weet nog wel een paar leuke malls waar ik heen zou willen."Ieder ander kind zou naar het vrijheidsbeeld willen of Ground Zero, maar mijn verwende blaag was daar al lang geweest.

Creditcard

Die wilde winkelen met de creditcard van zijn moeder. En geef hem eens ongelijk; ik vond het vroeger zelf ook leuk om met mijn moeder te winkelen. Al was dat dan niet in New York maar gewoon in Haarlem of - in een gekke bui - in Amsterdam.

"Ja lieverd, natuurlijk gaan we nog even shoppen. Dat doen stewardessen toch? Haha, daar zijn we goed in!", antwoordde ik hem lachend. Maar als we naar Century 21 gaan, dan wil ik ook nog wel even naar het Museum of Modern Art. Er is een bijzondere expositie die ik graag wil zien."

Een uurtje

Sebas sputterde een beetje tegen. Hij had het niet zo op musea. Daan zou zo anders reageren; als ik met hem op pad ging dan plande hij juist de culturele uitstapjes. Met hem was ik al in het Guggenheim en Metropolitan geweest en hij had precies geweten welke kunstenaars er exposeerden. 

"Okay mam, dan gaan we er wel een uurtje heen. Misschien vindt Tamara het ook leuk om mee te gaan?" Hoorde ik dat nou goed?! Ik liet de telefoon bijna vallen. "Tamara?" stamelde ik net wat minder aardig dan ik zou willen. "Ja, ze zit ook op deze vlucht. Ik zie je morgen hè. Dag mam!"