Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 71: Het leeftijdsverschil
blijft een probleem

O

Ons abrupte vertrek uit het restaurant was een beetje gênant. Eerst viel in de haast mijn stoel omver en daarna werden we achternagelopen door de ober. Onze drankjes moesten namelijk nog worden afgerekend. Oeps.

Sebas had sissend van woede zijn boosheid botgevierd op mij en Tamara. Precies zoals je van een negentienjarige kunt verwachten. “Die assholes naast ons ook! Met hun afkeurende blikken. Ik had die biefstukken gewoon in hun smoel moeten kieperen. Waar bemoeien ze zich mee? Eikels.”

Verbaasde blikken

Ik vroeg Sebas zich in te houden. De mensen op straat keken ons inmiddels ook verbaasd na. Dit had echter niets te maken met het leeftijdsverschil tussen deze twee ‘tortelduifjes’, maar alles met de grote bek van mijn semi-puberende kind. 

Tamara had moederlijk haar hand op Sebas’ arm gelegd. Dat leek hem te kalmeren. Uiteindelijk hadden we samen in een half uurtje een hamburger gegeten in een veel minder opgeprikte tent en lieten het onderwerp verder rusten.

Zoonlief ingestopt?

Ondertussen hadden Tamara en ik diverse appjes gekregen van collega’s die vroegen of we wat met ze wilden drinken in de stad. Sebas was er wel voor in, maar zijn vriendin wilde liever vroeg naar haar hotelkamer.

En zo kwam het dat ik anderhalf uur later opgedirkt en wel de lobby van ons hotel inliep, om me aan te sluiten bij de rest van de crew. Althans: bij vijf meiden en de cockpitbemanning. “Zo Veer, zoonlief ingestopt?”, vroeg de captain plagerig. Hij wist klaarblijkelijk van niets.

“Dat zal zijn vriendinnetje toch wel doen? Die verschoont thuis nog luiers, dat verzorgende zit er wel in hoor", merkte een van de andere stewardessen vilein op. “Niet nodig dit!”, beet ik haar toe. Het was deze avond duidelijk geworden dat ik niet de enige was die problemen had met de verhouding van mijn zoon.

Zijn vriendin was 20 jaar jonger

Toen we een half uurtje later nipten van een cocktail in de club, vroeg de captain om opheldering. Ik legde hem de precaire situatie uit en hij reageerde gelukkig begripvol. Ook hij had weleens gescharreld met een twintig jaar jongere vrouw.

En ondanks dat relaties van oudere mannen met jongere vrouwen wat meer geaccepteerd zijn, had hij menig vooroordeel naar zijn hoofd geslingerd gekregen. Met name van zijn eigen kinderen die uiteindelijk maar vier jaar scheelden met zijn vriendin. 

Het werd een gezellige avond, maar omdat ik de volgende dag ook nog een beetje wilde genieten van de stad, nam ik rond twee uur een taxi naar het hotel.

Uitgezaaide prostaatkanker

De straten waren nog steeds lekker druk en ik genoot van de stad. Time Square met zijn neonreclames, de straatverkopers die hun karretjes aan het inpakken waren, de eerste kranten die al in de verkoopzuilen werden gelegd.

The City that never sleeps”, zei de taxichauffeur terwijl hij me vriendelijk in zijn achteruitkijkspiegel aankeek. Ik lachte terug. Met al die nieuwe zorgen om mijn kind was al het gedoe met Dirk, Robin en de 'smokkelellende' een beetje naar de achtergrond verdwenen.

In Nederland was het inmiddels al acht uur 's avonds en ik keek op mijn telefoon of Sandra al online was geweest. Heb je nog iets nodig uit The States?, appte ik haar.  Ik ben er nog een dag, moet ik iets voor je meenemen? Blijkbaar had ze haar telefoon binnen handbereik, want ze kwam direct online. Ze appte:  Heb jij Lisette al gesproken? Het gaat helemaal niet goed met Dick. Hij heeft uitgezaaide prostaatkanker...