Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Stethoscoop
Foto: Hollandse Hoogte
Leven van een stewardess

Deel 72: 'Ik wilde niet dat mijn werkgever
zo’n invloed had op mijn leven'

I

Ik vervloekte mijn werkgever vandaag. Na de trip naar New York had ik drie dagen vrij gehad. Dagen die gevuld waren met het bijstaan van Lisette. En nu moest ik alwéér vliegen. Stomme vluchtjes naar Berlijn en Stockholm. Maar het liefste was ik bij mijn vriendin gebleven. Ze had nu al haar vriendinnen nodig.

Dick, die Lisette vorig jaar zo mooi vergeven had, had zich al maanden minder lekker gevoeld en bleek nu uitgezaaide prostaatkanker te hebben. Hij had het op verminderde weerstand gegooid en er dus veel te lang mee doorgelopen. De kanker zat nu al in zijn botten en hij had een dusdanige rugpijn dat hij op slechte dagen al geen stap meer kon zetten. Er was eigenlijk geen behandeling meer mogelijk. 

Andere kant van de oceaan

Lisette was ten einde raad geweest toen ik haar belde na het appje van San. Huilend nam ze op. "Hebben we het eindelijk weer helemaal fantastisch samen, overkomt hem dit!", snikte ze. Ik had zo met haar te doen maar ik kon niets anders dan haar via de telefoon troosten. Ik zat op dat moment nog aan de andere kant van de oceaan en zou de volgende ochtend pas rond het middaguur weer thuis zijn.

Lisette en Dick hadden het net gehoord maar zij had me nog niet gebeld omdat ik in het buitenland zat. Dat men mij pas als laatste op de hoogte stelde was in het verleden wel vaker het geval geweest. De meest gemaakte opmerking op straat in het dorp was niet voor niets 'Hee, ben je weer eens in het land?'. Men ging er eigenlijk altijd maar vanuit dat ik op reis was.

Ten dode opgeschreven

Toen ik nog met Rogier getrouwd was, wist men dat er altijd wel een van ons tweeën thuis zou zijn. Toen werden we dus nog wel altijd uitgenodigd of in ieder geval op de hoogte gebracht als er wat aan de hand was. Voorheen had het me nooit zo gestoord maar nu ergerde ik me er mateloos aan.

Ik wilde niet dat mijn werkgever zo’n invloed had op mijn leven. Ik wilde er nu voor mijn vriendin zijn. Maar mijn indeler was onverbiddelijk; ik kon zo kort van tevoren geen vrij nemen. Dat had ik een paar weken eerder moeten aanvragen. Maar toen wist ik natuurlijk nog niet dat de man van mijn vriendin ten dode zou worden opgeschreven.

Schuldig

Het zette me allemaal aan het denken. Hoeveel verjaardagen, feestdagen, geboortes en zelfs begrafenissen had ik al gemist gedurende de jaren? Eigenlijk een beetje te veel. En nu ik toch alles aan het overdenken was, voelde ik me ook nog eens vreselijks schuldig naar mijn twee zoons.

Geen wonder dat Sebas met een vrouw thuiskwam die zijn moeder had kunnen zijn. Hij had mij veel te vaak moeten missen. Ik belde nogmaals met de afdeling indeling. "Kan ik alsjeblieft van die vlucht afgehaald worden?", probeerde ik nogmaals. "Ik trek het echt even niet meer..." 

Van de partners van VROUW