Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leven van een stewardess

Deel 73: 'Haar woorden hadden me
flink aan het denken gezet'

D

DIT IS DE - VOORLOPIG - LAATSTE AFLEVERING VAN 'LEVEN VAN EEN STEWARDESS'!

Het was niet gelukt om van de vlucht gehaald te worden. Met pijn in mijn hart liet ik Lisette achter. Ze was zo verdrietig.

Het was ook zo'n ongehoorde k*tsituatie. Zij en Dick waren net weer naar elkaar toegegroeid. Ik vond het ook zo zielig voor Annabel en Floor, hun dochters. Die meiden hadden het het laatste jaar al zo te verduren gehad met de 'bijna' scheiding en nu dit. 

De pest in

Ik stond dus met de pest in mijn lijf in het gangpad onderweg naar Berlijn. Natuurlijk konden de passagiers er niets aan doen dat ik deze keer veel liever thuis was dan dat ik glimlachend een kop koffie inschonk, maar toch. Het kostte me moeite om vriendelijk te blijven. Mijn gedachten waren voortdurend bij mijn vriendin. 

Tijdens de crewborrel in het hotel die avond had ik een fijn gesprek met de purser. Zij was een jaar of tien ouder en begreep heel goed dat ik liever thuis was. "Ik ben zelf juist weer meer gaan vliegen om de thuissituatie juist een beetje te ontvluchten." 

Onbetaald verlof

"Mijn man is vorig jaar na een ziekbed van ruim een jaar overleden en mijn kinderen zijn het huis uit. Ik vind de afleiding die het vliegen nu biedt heel prettig. Maar toen Jan zo ziek was, was ik blij dat ik veel thuis kon zijn. Ik heb zelfs het laatste half jaar van zijn leven onbetaald verlof genomen. Dat zou jij toch zelf ook kunnen doen?"

Haar woorden zetten me flink aan het denken. Mijn maandlasten waren niet super hoog, maar helemaal zonder inkomen zou ik niet kunnen. Mijn spaargeld zou er binnen een half jaar doorheen zijn.

Mokerslag

Ik rekende uit hoeveel vakantiedagen ik nog had maar ook daarmee kon ik niet langer dan vier weken thuisblijven. Maar desnoods ging ik gewoon even in een winkel werken of zo. Als ik maar een tijdje gewoon thuis kon blijven.

Terwijl ik me in mijn hotel in Berlijn klaarmaakte om me aan te melden voor het retourtje Amsterdam - Stockholm belde Lisette. "We zijn bij de oncoloog geweest en er is inderdaad geen behandeling mogelijk. Hij geeft Dick nog vier tot zes maanden." De boodschap kwam als een mokerslag binnen. Ik beloofde haar die avond op te zoeken. Ik zou rond vijven terug op Schiphol zijn.

In de kast

Terwijl ik die avond in de auto naar huis zat, probeerde ik mijn afdelingshoofd al aan de telefoon te krijgen. Ik was er namelijk uit; ik ging een tijdje stoppen. Ik kreeg hem die avond niet aan de telefoon maar de volgende ochtend wel. Gelukkig was er alle begrip en tot mijn vreugde konden we het diezelfde week al van kracht laten gaan.

"Als je wilt, zou ik zelfs kunnen kijken of er eventueel vervangend werk op Schiphol-Oost voor je te vinden is." Kijk, dat was nog eens fijn meedenken. Ik hing mijn uniform die middag glimlachend in de kast. Over een tijdje zouden we weer op avontuur gaan, maar voor nu was het even een klaar. 

Voor nu hangt Veer haar uniform dus in de kast, wat maakt dat dit - vooralsnog - het laatste deel was van Leven van een stewardess