Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

lege wieg
Foto: Hollandse Hoogte
Lezerscolumn

De zoon van Ilona werd doodgeboren:
We aten nog beschuit met muisjes

V

Voor de wet bestaan doodgeboren kinderen niet. Ouders willen daar met een petitie een einde aan maken. Iets wat lezeres Ilona Kieviet (29) aanmoedigt. Haar kindje werd na 36 weken doodgeboren.

Sinds 2008 hebben mijn man en ik een kinderwens. Helaas is dit voor ons niet vanzelfsprekend. Na 7 jaar proberen, onderzoeken, veel verdriet en verschillende vruchtbaarheidsbehandelingen lukte het vorig jaar dan toch: zwanger! Ons geluk kon niet op.

Een wolk van een zoon

De gehele zwangerschap verliep voorspoedig. Geen kwaaltjes, klachten en helemaal niet ziek geweest. Kortom: een zwangerschap die ik iedereen zou toewensen. Om de 3 weken hadden wij een echo. Keer op keer zag alles er prima uit. 

Zo ook tijdens de echo in juni. Alleen zag de verloskundige een kleine bloeding in mijn buik. Het was volgens haar niets om ons zorgen over te maken en we konden naar huis met het blijde nieuws dat we binnenkort een zoon in onze armen zouden sluiten. 

Buikkrampen

Op 21 juli sloeg het noodlot toe. Waar er een dag ervoor nog niets aan de hand was en ik mijn zoon nog volop voelde bewegen, werd ik die bewuste nacht wakker met hevige buikpijn. Ik wilde mijn man niet wakker maken en ben alleen naar beneden gegaan. Een paar uur zat ik op de bank. Alleen.

De buikpijn verdween maar niet. Ik was in de veronderstelling dat er iets mis was met mijn darmen, aangezien ik daar met de ziekte van Crohn wel vaker last van had. Wél viel het mij op dat mijn buik heel hard was, maar ook daar zocht ik niets achter. Onze zoon lag vast verkeerd. 

Niet ongerust

Toen de buikpijn na een paar uur nog niet verdwenen was, heb ik wat spullen gepakt en mijn man wakker gemaakt. Voordat we naar het ziekenhuis zouden vertrekken, ging ik nog even naar de wc. Ik voelde iets lopen. Bloed. Ik bleef heel rustig. Was totaal niet in paniek. De bevalling was begonnen, dacht ik.

Hoewel ik het onzin vond, liet mijn man - in overleg met het ziekenhuis - een ambulance komen. 'We zijn straks terug met z'n drietjes', is wat hij zei tegen onze hond terwijl hij met een tas gevuld met babykleertjes en een Maxi-Cosi in de ambulance stapte. 

Verschrikkelijk nieuws

In het ziekenhuis werden direct diverse echo's gemaakt. Daarna kwam het verschrikkelijke nieuws: de placenta had los gelaten en ons kindje was na 36 weken overleden. Wat er daarna is gebeurd, weet ik niet meer. Ik ben in een roes geraakt. Kan me niets herinneren. Zelfs niet dat ik naar de verloskamer ben gereden.

Mijn man heeft direct de familie ingelicht en die is al die tijd bij ons geweest. De bevalling ging heel snel. Om 12.00 uur werd ik ingeleid en om 16.15 uur is onze prachtige zoon Bruce geboren. Een kopie van zijn papa. Na de bevalling heb ik hem samen met mijn man en schoonmoeder aangekleed en honderden foto's gemaakt. Ter herinnering.

Beschuit met muisjes

De volgende dag mochten we naar huis met Bruce. Hij heeft nog een week in zijn kamertje gelegen zodat iedereen afscheid van hem kon nemen. Ik heb elke dag met hem geknuffeld, voor hem gezongen en hem ingesmeerd met babyolie. Zo had ik het gevoel dat ik toch nog voor hem kon zorgen. 

We hebben na de bevalling de geboortekaartjes verstuurd die we voor hem hadden uitgekozen... samen met zijn rouwkaart. Heel dubbel. We hebben daarnaast ook nog met heel de familie beschuit met muisjes gegeten. Hij is en blijft toch onze zoon waar wij heel trots op zijn. 

Mooie uitvaart

Bruce heeft een mooie uitvaart gehad. Er werden ballonnen opgelaten en hij werd in een huiselijke sfeer gecremeerd. Heel liefdevol. Speciaal voor hem is er een urn gemaakt in de vorm van Raf de giraf. Dit paste bij het thema dat wij ook voor zijn geboortekaartje hadden uitgezocht. 

We leefden dagen in een roes, maar na de crematie vielen we ineens in een gat: dan is het huis toch heel leeg. Een week lang ben je aan hem gewend geraakt en dan is hij er ineens niet meer. Natuurlijk heb je zijn spulletjes en koester je de herinneringen, maar er is niets meer wat je kunt vasthouden.

Gat in mijn hart

Nu, bijna een jaar later, is het nog steeds erg zwaar. Het lijkt ook niet minder te worden. Ik heb moedergevoelens die ik niet kan uiten. Er zit een gat in mijn hart. We halen steun uit de herinneringen aan hem. Zo hebben we in huis een herinneringskist waar zijn spulletjes in zitten en een plank waar zijn urn, foto's en gipsafdrukken van zijn handjes en voetjes opstaan. 

Zijn kamertje is ook nog helemaal in tact en zijn box staat nog steeds op dezelfde plek in de woonkamer. Ik kan het niet opruimen, dan voelt het allemaal zo definitief. Mijn man en ik proberen sinds eind vorig jaar wel weer zwanger te worden, maar dit is helaas nog niet gelukt. Vervangen zal dit kindje Bruce nooit, maar misschien vult het de leegte wel een beetje op.

 

 

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!