Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

Adoptiemoeder Karen: Beste mevrouw van het UWV,
vraag ik nu echt te veel?

I

In onze Lezerscolumns delen wij verhalen, meningen en blogs van onze lezeressen. Zo ook de blog van Karen, waarop ze een brief schrijft aan een medewerkster van het UWV. "Ik vind het best wel verrot dat er nu juist voor mij als adoptiemoeder geen bakje is."

Beste mevrouw van het UWV,

Ik was enigszins verbaasd toen ik de telefoon weer ophing na ons gesprek. Inmiddels ben ik niet meer verbaasd. Ik ben boos. Heel boos. Dat had u nog gezegd 'Ik kan me voorstellen dat u boos bent, maar ik kan u niet verder helpen'. Staat niet in uw functieomschrijving zeker? En tijdens de communicatietraining had u geleerd dat een beetje empathie tonen en daarna het gesprek afkappen wel voldoende zou zijn? Nou, nee dus.

ZEZ-uitkering

Wat was er aan de hand? Een tijdje geleden werd ik door collegabloggers en medezelfstandigen getipt dat je als zelfstandige tijdens een zwangerschap recht hebt op een ZEZ-uitkering. Dat is geen vetpot, maar het is natuurlijk wel fijn dat je even een beetje kunt ademen in een tijd waarin je geen opdrachten kunt doen. 'Dat geldt ook als je gaat adopteren hoor Ka', zei iemand. 'Als je werknemer bent en je adopteert, krijg je toch ook verlof?'.'Ja natuurlijk! Waarom niet. Dat is relaxed', dacht ik nog.

En ik keek wel even globaal op de site en zag iets over adoptie staan en dacht vervolgens: 'Ach dat is nu nog niet aan de orde, dat komt later wel'. Maar later was opeens vorige maand. In anderhalve week tijd zat ik ineens in het vliegtuig om vervolgens drie weken in het buitenland te verblijven.

Adoptiekindje

Terug in Nederland vertelde ik een goede vriendin dat ik werken en zorgen best lastig vond om te combineren, omdat je nog een beetje je draai moet vinden en zo. Bovendien werkt het met een adoptiekindje net wat anders, omdat de hechting zo verschrikkelijk belangrijk is. Wij kunnen de zorg voor Robin nog niet aan anderen overlaten. Zelfs de oma's mogen hem bijvoorbeeld nog even niet voeden.

'Ik neem nog geen opdrachten aan hoor', vertelde ik de vriendin. 'En toen ik in de VS zat, heb ik ook niets aangenomen. Ik kan nu toch niet echt werken, dan is zo'n opdrachtgever straks alleen maar teleurgesteld'. 'Ja hoor eens even', zei mijn vriendin. 'Heb jij nog geen ZEZ-uitkering aangevraagd? Je hebt daar toch recht op gekkie!'

Ontbrekende informatie

'Oh ja', dacht ik en vijf minuten later zat ik online het formulier in te vullen. Een paar dagen later ontving ik al post van het UWV; of ik de ontbrekende informatie wilde toesturen. Ik keek eens goed naar de brief en dacht 'hé dat klopt niet'. Want bovenaan de brief stond een werkgever van vijf jaar geleden.

Mijn laatste werkgever, want ik werk al vijf jaar voor mezelf. 'Even bellen', dacht ik. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik luisterde het keuzemenu af en begreep dat mijn keuze er niet bij zat. Dit is natuurlijk een uitzonderingssituatie. Ik nam dat het cassettebandje met het optiemenu niet kwalijk.

Karen

Fout

Na vier kastjes en zes muren te hebben gesproken, kreeg ik u aan de telefoon. 'Er is een fout gemaakt in het formulier', opperde ik. Ik dacht namelijk dat u en ik dit euvel binnen een paar minuten samen zouden oplossen. Waarna ik u vriendelijk zou bedanken en u mij zou vragen of u me nog ergens mee zou kunnen helpen. En dat was het dan. Maar nee. Zo zou het niet gaan…

'U komt nergens voor in aanmerking. Sorry', hoorde ik u zeggen. Ik liet de boodschap even op me inwerken. Na wat hoogstens vijftien seconden duurde, maar voor mijn gevoel een minuut, stamelde ik: 'Dus als je werknemer bent, krijg je een adoptieuitkering, en als je pleegouder wordt, krijg je een pleegzorguitkering?'

Buiten het bakje

'Ja', antwoordde u. 'Dat is geregeld via het WAZO'. 'Ok. En als je zwanger bent, krijg je een ZEZ-uitkering. Maar als je adopteert, krijg je niets?' Nu was u weer even stil. 'Ehm ja, dat is zo. U valt net buiten de bakjes. Nogmaals mijn excuses. Ik kan verder niets voor u doen'. Ik kan verder niets voor u doen... De woorden galmden nog even na.

Voor iedereen is een bakje. Als je een tweeling krijgt is er een bakje. Als je meerdere kindjes tegelijk adopteert als werknemer is er ook een bakje. Als je ziek wordt, is er een bakje. Als je kind of partner ziek wordt, is er een bakje. En dat is allemaal maar goed ook. Ik gun iedereen zijn eigen bakje, iedereen verdient zijn eigen bakje. Maar ik vind het best wel verrot dat er nu juist voor mij geen bakje is.

Principe

Heb ik daar al die jaren braaf belasting voor betaald? Het gaat me niet om het geld, maar het gaat me om het principe. Ik heb recht op een gelijke behandeling. Ik heb recht op mijn eigen bakje. En mevrouw van het UWV, ik begrijp dat u hier persoonlijk niets aan kunt doen. Maar toen ik u vroeg of u het bij u leidinggevende kon neerleggen, zei u 'Maar die kan ook niets voor u doen'.

Echt… die instelling. Van een beetje pro-activiteit is niemand slechter geworden. U had ook kunnen zeggen 'U valt net buiten de bakjes, maar ik vind het net als u niet eerlijk. Ik weet niet of het lukt, maar ik ga eens aan wat bellen trekken. Want misschien kan ik u er niet mee helpen, maar iemand anders wel...'

Of vraag ik nu te veel?

Jij op VROUW.nl

Ben jij, net als Karen, ergens verbolgen over? En wil je daarover je ei kwijt? 

Laat dan hier je verhaal!

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!