Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

Caroline’s moeder pleegde euthanasie:
‘Tijdens haar afscheidsfeest was ze het stralende middelpunt’

journalist

Maaike Schaap

D

Deze week vroegen we op VROUW.nl of jullie wel eens een bijzonder afscheidsfeest of een niet-traditionele uitvaart hebben meegemaakt. Caroline Hendriksen (52) stuurde haar verhaal in. Haar moeder kreeg twee jaar geleden de diagnose longkanker. Een dag na haar verjaardag in mei besloot ze dat het genoeg was. 

In januari 2014 hoorden we dat mijn moeder longkanker had. Twee maanden later kregen we de uitslagen van alle onderzoeken en bleek de kanker te zijn uitgezaaid. De enige mogelijkheid die ze nog had, was chemotherapie. Ze deed een kuur, maar werd daar zó ziek van, dat ze besloot niet nog een kuur te ondergaan. 

Ze nam het woord euthanasie toen al in haar mond. Ze wilde niet eindigen als een kasplantje en wilde ook niet haar dagen slijten in een verzorgingstehuis. Ik beloofde haar dat ze thuis zou mogen blijven. Ik maakte een schema zodat er overdag en ’s nachts altijd iemand bij haar was. De euthanasie werd besproken met de huisarts en een onafhankelijke arts. Toch hoopten we dat we haar nog een tijdje bij ons zouden hebben.

Geschrokken

Op zondag 11 mei was ze jarig. Ze werd 69. Die week was ze al sterk achteruitgegaan. Ze had veel pijn, was zwak en ze zag er broos uit. Haar verjaardag was een gezellig samenzijn met de familie.

De volgende dag gaf mijn moeder te kennen het genoeg te vinden en te willen sterven. ‘Jeetje mam, wat zeg je nou?’ dacht ik in eerste instantie. Ik begreep het ook. Al een jaar lang, ook voor de diagnose, was mijn moeder al met haar gezondheid aan het rommelen. Naast de emoties die je voelt, wilde ik ook iets doen. Ik besloot iedereen op te bellen waarvan ik dacht dat ze die nog zou willen zien en waarvan ze afscheid wilde nemen.

Afscheidsfeest

Het was een komen en gaan van mensen en het was perfect. Mijn moeder die de afgelopen weken alleen maar aan bed gekluisterd was, had net genoeg energie om uit bed te komen en in de rolstoel te zitten. We luisterden tot drie uur ’s nachts naar haar lievelingsmuziek. Ze genoot, had een pilsje in haar hand. Ze was het stralende middelpunt.

Op een gegeven moment zei ze tegen mijn schoonzoon dat ze nog een heel speciale fles in de kast had zitten. Die was bedoeld voor een speciale gelegenheid. Mijn schoonzoon gaf aan dat deze avond toch best wel heel speciaal was en ze knikte. ‘Maak hem maar open.’

Likeurtje

Voor iedereen werd een glaasje van een soort sinaasappellikeur ingeschonken. We proosten en namen allemaal een slokje. Toen trokken we wel zo’n vies gezicht dat we heel hard in lachen zijn uitgebarsten. “Heb ik hier nou zo lang op gewacht?” Mijn moeder lag in een deuk.

Om drie uur ’s nachts gingen de laatste mensen weg. Mijn dochter en ik bleven slapen. De volgende ochtend kwamen mijn man, onze kinderen, mijn broer met zijn kinderen en nog een goede vriend van mijn moeder. Met zijn allen stonden we om haar bed heen. Om half twaalf kwam de dokter. ‘Het is goed mam, ga maar,’ zeiden we.

Speciaal plekje

Het is nu twee jaar geleden en natuurlijk heeft ze een heel speciaal plekje in mijn hart. Ik heb bewondering voor haar, omdat ze jong kinderen heeft gekregen, veel heeft meegemaakt en toch altijd een positieve, sterke en gezellige vrouw is gebleven. Ze hield van een feestje en van gezelligheid, maar bovenal van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. 

Als ik nu foto’s bekijk van haar gek verkleed of met haar kunstgebit half uit haar mond, kan ik daar alleen maar om lachen. Het was een bijzondere vrouw en die 12 mei was een heel bijzondere avond. Natuurlijk had ik haar nog graag extra jaren gegund, maar dat hebben we helaas niet zelf voor het zeggen… 

Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen? Deel het dan met ons! 

Laat hier jouw gegevens achter

En, wat vind jij? Laat je horen!