Lezerscolumn

'Ik zag mezelf al liggen,
languit op de sofa van Dokter Rossi'

K

Karen Brom zag het al helemaal voor zich. Lekker languit op de sofa bij de psycholoog. Á la dokter Rossi in de Serie Gooische Vrouwen. Die fantasie werd wreed verstoord toen ze zich echt in een psychologenpraktijk bevond. Haar ervaring beschrijft ze in een hilarische en eerlijke column.

Ik dacht dat je bij de psycholoog lekker languit op een sofa mocht liggen. Dezelfde als dokter Rossi heeft staan in de serie Gooische Vrouwen. Met een designtafeltje ernaast en daarop een box Kleenex met het opschrift ‘Voor onbeperkt gebruik’. Ik gestrekt terwijl mijn psych het werk doet. Ze kost per slot van rekening 80 euro per uur, dus dat leek me wel een juiste veronderstelling.

Issues

Ik kom sinds kort bij de psycholoog, omdat ik ‘issues’ heb. Mooi woord vind ik dat. Klinkt ook een stuk beter dan ‘zit niet zo lekker in d’r vel’. En hipper, dat ook. Dan lijk je niet zo’n watje. Terug naar de sofa, die een recht-opzit-stoel blijkt te zijn. De voetjes geaard. “Het is beter voor het contact tussen therapeut en cliënt,” zo verklaarde mijn psych bij aanvang van de eerste sessie. Mijn Rossi-fantasie is aan diggelen.

Cafeïnevrije koffie

Ik zit hier om diverse redenen: de put zit vol, het roer moet om, de lat moet lager, de verwachting bijgesteld en het zelfbeeld, daar moet hóógnodig iets mee. De therapeut stelt me op mijn gemak, althans, ze doet daartoe een poging. “Welkom, wil je een kopje thee? Bosje munt erin, misschien?” Ik vraag of de espresso in de aanbieding is en krijg nul op het rekest. “Van koffie word je niet zen, cafeïnevrij is een mooi alternatief.” Ze steekt de riedel af met een stem die ik herken van de mindfulness-sessies op mijn mp3-speler. Ik bedank vriendelijk en nip vervolgens aan een glas water, geschonken in een Alessi-design glas.

Aan het werk. Met een ‘open mind’ vang ik kreten op als: “Het is zoals het is” en “Acceptatie is geen berusting”. Dit ken ik. En even dwaal ik af. Mijn knokkels worden wit en mijn blik verstrakt. Vast gehoord tijdens een online omdenksessie. Of in één van de talloze zelfhulpboeken die ik, half gelezen, heb teruggemikt in mijn boekenkast. Waarom? Omdat je zelfbeeld daar nou niet echt van opknapt. Mijn psych vervolgt: “Geef het tijd, het moet nog landen.” Maar het helpt niet, het is te laat. Mijn armen gekruist, ogen die vuur spugen en hoge hakken die verdwijnen in drijfzand. ‘Boos’ is de oplossing van de rebus die mijn lichaamstaal verraadt.

Je leest toch graag?

Volgens mijn zelfhulpboek kan het altijd beter. Vlekken in mijn nek nog voordat ik hoofdstuk 3 bereik. ‘Word de beste versie van jezelf in 10 stappen’. ‘Je dacht toch niet dat je er al was? Eerst afbranden dan opbouwen, hup, en nou gas erop.’ “We komen er wel,” zegt ze drie kwartier later met een zachte stem. We plannen vol goede moed, een afspraak voor volgende week. Ze krabbelt wat op een briefje en stopt het me met een hartelijke handdruk toe. “Je leest toch graag?” vraagt ze nog.

Jij op VROUW.nl

Heb jij een grappig, ontroerend of bijzonder verhaal dat je wil delen?

Laat hier je verhaal achter