Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Een appende vrouw in het verkeer
Lezerscolumn

'Ik was zo’n
appende verkeershufter'

M

Minister Schultz is klaar met appende automobilisten en wil smartphonegebruik in het verkeer in de ban doen. Lezeres Charlotte vindt dat een goed idee, omdat verkeershufters als zijzelf tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden.

Oké, ik beken. Je kunt al jouw boze commentaren terecht op mij afvuren, want ik was er zo een: zo’n appende verkeershufter. Waarom? Omdat ik vind dat ik fantastisch kan autorijden. Veel beter dan al die andere mensen die met hun telefoon in de weer zijn. Want wat zij doen, dat is pas écht gevaarlijk.

Ik schaam me kapot

Ik schrijf dit met enige ironie, maar in feite schaam ik me natuurlijk kapot. Appen in de auto is niet goed te praten, ook niet als je het alleen maar doet als je heel zachtjes rijdt of iedere seconde opkijkt van het schermpje. Het is ook niet zo dat ik ooit wél heb gedacht dat appen en autorijden prima samengaan. Als je een auto bestuurt moet je aandacht bij niets anders dan de weg zijn, en dat gaat gewoon vrij lastig als je ondertussen appt.

Toch sloop het er langzaam in. Mijn maandagochtend begint meestal met een flinke file. En als je een kwartier stilstaat voor een verkeerslicht omdat het per keer slechts drie auto’s doorlaat, is het verleidelijk om even je mobiel erbij te pakken. Mijn thuiswerkende of treinende vriendinnen zijn dan namelijk vaak bezig met het 'Hoe was je weekend?-gesprek'. 'Even laten weten dat ik nog leef', dacht ik dan. 

En bumpertikje

En 'Joe, ik ga weer rijden' lijkt misschien snel getikt. En ja, het ging tot nu toe ook altijd goed. Maar als ik zie hoe vaak ik in de ochtendspits keihard op mijn rem moet trappen omdat het verkeer plots stilstaat, weet ik dat het ook nét fout kan aflopen. En 'een beetje verkeerd' is net zo’n dooddoener als 'een beetje zwanger'. Het verschil tussen een bumpertikje en een dodelijk ongeluk is soms nihil.

Dat ik niet de enige auto-apper ben, zie ik dagelijks. Een Fiatje dat een klein beetje slingert? Duidelijk Pokémon aan het vangen. Die BMW voor me die niet aansluit in de file? Vast druk bezig met zijn mail. Lange tijd was het in mijn omgeving ook de normaalste zaak van de wereld om in de auto je smartphone te gebruiken.

Weekend Barcelona

Van appjes als 'Ben er over 10 min, rijd nu op de ring' keek ik niet op. Ik heb ook wel eens een appgesprek gehad met drie vriendinnen, terwijl we allemaal achter het stuur zaten. Een van ons werd van de weg geplukt en ontliep met veel mazzel een boete van 230 euro.

'Nu stop ik er écht mee', dacht ik toen. Van dat geld kun je nota bene een weekend naar Barcelona! En een paar weken later dacht ik het opnieuw, toen ik werd ingehaald door een motoragent en nog net mijn telefoon op de grond kon gooien. En opnieuw toen ik in de krant las over het gestegen percentage verkeersslachtoffers. Nu stop ik écht. Echt hoor.

Niets minder dan een verslaving

Waarom het toch telkens niet lukte? Smartphonegebruik in de auto is niets minder dan een verslaving. Zoals een alcoholist zichzelf wijsmaakt dat hij heus prima zonder wodka kan, en de nicotinejunk stellig verkondigt dat hij ieder moment kan stoppen, maakte ik mezelf wijs dat ik écht wel goed oplette, dat het slechts één berichtje was, dat ik het alleen deed als ik heel langzaam reed en dat mijn blik nooit langer dan een of twee seconden van de weg dwaalde.

Het keerpunt kwam toen ik las dat de snelwegpolitie wordt afgeschaft. Waar menig automobilist een gat in de lucht sprong wegens de kleinere kans op boetes, dacht ik 'Dit kan helemaal niet!'. Verkeersovertreders zoals ik moeten een risico hebben om gepakt te worden, anders gaan ze helemáál ongestoord hun gang. Het feit dat de files alleen maar langer worden en het aantal ongelukken toeneemt bewijst genoeg: het gaat veel te vaak net niet goed.

Gewoon. Helemaal. Niet. Meer. Doen.

Dus als de snelwegpolitie mij niet tegen mezelf in bescherming neemt doe ik het zelf wel, besloot ik. En aangezien ik geloof dat de beste manier om van een verslaving af te komen cold turkey is, stopte ik er gewoon op een dag mee. Gewoon. Helemaal. Niet. Meer. Doen.

En net zoals ik ooit binnen een week gewend was aan koffie zonder suiker, ben ik nu gewend aan autorijden zonder smartphone. Ja, hij ligt nog steeds binnen handbereik. Maar dat is omdat ik 'm ook gebruik als navigatiesysteem. En omdat ik de saaie files graag gebruik om - handsfree - te bellen. Maar appjes, mailtjes en Facebooknotificaties negeer ik voortaan. En dat gaat me prima af.

De 600 doden die jaarlijks vallen

Dat lang niet iedereen de verleiding kan weerstaan als de welbekende ping klinkt, blijkt wel uit de 600 doden die jaarlijks vallen als gevolg van telefoongebruik in het verkeer. Daarom ben ik ook groot voorstander van minister Schultz’ plan om technische maatregelen in te voeren om smartphonegebruik onmogelijk te maken als de auto harder dan een bepaalde snelheid gaat. Of van de automodus-apps.

Maar of er nu andere regels en wetten komen of niet zou eigenlijk geen rol moeten spelen. Wat voor mij de grootste stimulans is om tijdens het rijden van mijn telefoon af te blijven: de kans dat ik anders misschien wel een kind doodrijd omdat ik meen dat een binnengekomen appje belangrijker is. En dat, dat zou ik mezelf echt nooit vergeven!

Jij op VROUW.nl

Wil jij, net als Charlotte, ook iets kwijt?

Dan kan dat hier!