Man ziet het niet meer zitten
Lezerscolumn

Mijn midlifecrisis
maakte mijn huwelijk kapot

S

Stel je eens voor: je man gaat van de ene op de andere dag bij je weg en je hebt geen idee waarom. Dit overkwam de ex-vrouw van Menno. Menno kwam uiteindelijk tot inkeer en beseft nu dat de scheiding een grote fout was. Veel verdriet later doet Menno zijn verhaal.

Bijna twee maanden geleden publiceerde VROUW een artikel over het fenomeen midlifecrisis. Een man die na tien jaar huwelijk ineens zijn vrouw verliet. Veel mensen vonden het waanzin dat hij dat deed, bleek uit reacties op Facebook.

 

Gigantisch boos

Naar aanleiding van dit artikel wil ik mijn verhaal doen. Ik hoop mensen te overtuigen eerder hulp te gaan zoeken wanneer dat nodig is. Al is er maar één iemand die zich in mijn verhaal herkent. Elk huwelijk dat gered kan worden, is meegenomen.  

Ik was ooit getrouwd. Met een hele lieve vrouw. We hadden nauwelijks ruzie, drie gezonde kinderen, een huis, auto en gingen genoeg op vakantie. Niks te klagen, maar toch waren er kriebels. Ik vroeg me namelijk af of ik nog wel van mijn vrouw hield. Ik begon me aan mijn kinderen te ergeren. Om kleine dingen dat me niet bevielen, kon ik gigantisch boos worden. Ik was erg moe, sliep veel en trok me continu terug. Zodra mijn vrouw van haar werk in de horeca thuiskwam, zorgde ik dat ik in bed lag. 

Ik heb haar laten boeten

Steeds meer ging ik nadenken over onze toekomst en een paar keer heb ik mijn vrouw verteld dat ik het allemaal niet meer wist. Mijn familie liet regelmatig weten dat ze mijn vrouw niks vonden en dat ze de kleinkinderen niet zagen, vonden ze haar schuld. Ik besloot bij haar weg te gaan. Ik vond dat het mijn tijd was. Ik wilde doen waar ik zelf zin in had en wilde met niemand iets te maken hebben, vooral niet mijn vrouw. Ik liet haar weten dat ik definitief wilde scheiden. 

Ze begreep er niks van, wilde in relatietherapie, maar dat stadium was ik allang gepasseerd. Ik wilde haar niet meer zien of spreken en ik gaf haar de schuld van mijn ongeluk en depressiviteit. Nadat ik een advocaat had ingehuurd, heb ik haar het leven onmogelijk gemaakt. De scheiding heeft drie jaar geduurd. Al die tijd heb ik haar bij alles dwarsgezeten en haar laten boeten. Praten deed we niet met elkaar, dat ging via de advocaat.

Opgestookt

Ik zag een waarheid die geen waarheid was. En deze zelfbedachte waarheid werd mij aangepraat door mijn familie en mijn hersenen. Ik geloofde dat de scheiding haar fout was, en dat ook ik mijn kinderen niet meer zag schoof ik op haar af. En dat terwijl de kinderen míj niet meer wilden zien. Onze vrienden heb ik allemaal tegen haar opgestookt, ze wilden niks meer met haar te maken hebben.

Vaak kon je me vinden in de kroeg. Hier raakte ik in gesprek met een vrouw. Van het ene onderwerp kwam het andere en voor ik het wist hadden we het over mijn scheiding. Ze liet me sites zien met informatie over midlifecrises, maar ondanks dat ik alle kenmerken herkende, was ik ervan overtuigd dat ik dit niet had.

De grootste fout van mijn leven

Op een ochtend werd ik wakker met het gevoel dat ik niet meer wilde leven. Ik schrok hier ontzettend van en ging naar de huisarts, die net zoals mijn familie en vrienden mijn scheiding als oorzaak zag. Toch werd mij ook gezegd dat ik hulp moest zoeken. Ik kwam terecht bij een psychiater. Na vele testen bleek dat ik een verborgen depressie had. Een midlifecrisis. En wat voor een! Maanden ben ik in therapie geweest tot ik eindelijk inzag dat mijn vrouw niet de schuldige van onze scheiding was: het kwam door mijn jeugd.

Een crisis zoals deze komt doordat je dingen in je opvoeding hebt gemist. Bijvoorbeeld liefde of waardering. Ik heb mijn ouders aangesproken, maar die vonden dat het niet aan hen lag.

Langzaam kwam ik tot besef dat ik met de scheiding de grootste fout van mijn leven heb gemaakt. Het gevoel dat ik al jaren niet meer voor mijn ex-vrouw had gehad, kwam terug. Ik kon er alleen niks mee, want teruggaan naar haar voelde als falen, ook al kwam het door de ziekte in mijn hoofd.

Geluk

Mijn ex-vrouw ging verder met haar leven, net zoals de kinderen, die ik nu nog maar nauwelijks zie. Ik heb ze in het verleden te veel belast met de problemen tussen mij en mijn ex-vrouw. Ze zijn nu gelukkig zonder mij. 

Wat opvallend is, is dat de meeste scheidingen plaatsvinden bij mensen van rond de veertig jaar. Dit is ook de leeftijd waarop zich het vaakst midlifecrises zich voordoen. Een gemiddelde midlifecrisis duurt tien jaar, en de kans dat deze niet overgaat is ook aanwezig. Pas wanneer mensen voor professionele hulp openstaan is er kans om hieruit te breken. Ik heb ontzettend veel geluk gehad. 

Jij op Vrouw.nl

Wil jij ook iets kwijt, net als Menno? Dat kan hier