Hollandse hoogte
Lezerscolumn

Mijn dementerende man
is een schim van zichzelf

D

Deze week deed deze opgebiecht nogal wat stof opwaaien. De lezeres schreef dat haar man dementerend is en ze wenste dat er een einde aan zijn lijden zou komen. Lezeres Aukje* herkent zich als geen ander in dit verhaal. Na bijna 50 jaar huwelijk is haar man niet meer dezelfde. 

Ik begrijp de mevrouw van de opgebiecht heel goed. Ze heeft groot gelijk dat ze hoopt dat er een einde aan het leven van haar dementerende man komt. 

Het is onmenselijk om aan te zien, maar ook zo onmenselijk zwaar om ermee om te gaan. Ik weet precies waar ze het over heeft. Mijn man gaat de laatste tijd ook hard achteruit. En dat is ontzettend verdrietig en ontzettend zwaar.

Euthanasie

Jaren geleden heeft hij een levenstestament opgemaakt, maar daarin stond niets over euthanasie bij dementie. Onlangs is hij naar de huisarts gegaan en heeft hij aangegeven te willen sterven als hij verder achteruit gaat.

Mijn man woont nog thuis, maar is een schim van de persoon die hij vroeger was. Hij was altijd zeer actief, nu wil en doet hij weinig meer. Hij heeft last van wanen en beschuldigt mij van alles en nog wat. Ik mijd verjaardagen en feestjes, omdat er niets leuks meer aan is. Dan begint mijn man een verhaal te vertellen, maar weet hij halverwege niet meer wat hij wilde zeggen.

Hem verbeteren

Uiteindelijk worden het dan vier warrige verhalen die hij ziet als een verhaal. Soms probeer ik hem te verbeteren, maar dan wordt hij kwaad. Dan krijg ik te horen dat ik niet moet denken dat ik alles weet. Hem verbeteren doe ik daarom ook al niet meer.

Eerst werd ik dan boos op hem, voelde ik me beledigd als hij zoiets tegen me zei. Nu weet ik dat hij er niets aan kan doen en probeer ik er niet meer op te reageren.

Lijdensweg

Autorijden mag hij niet meer en samen televisie of film kijken gaat ook niet langer. Hij kan het slecht volgen of heeft niet in de gaten dat er weer een ander programma op televisie is begonnen. Ook dan kan hij soms kwaad worden als ik zeg dat we nu naar iets anders aan het kijken zijn.

Het is heel verdrietig, want dit is niet meer mijn man met wie ik bijna 50 jaar ben getrouwd. Zowel hij als ik vragen ons hetzelfde af: hoelang duurt dit lijden nog?

*Aukje wilde wegens privacy redenen liever anoniem blijven 

Jij op VROUW.nl

Wil jij, net als Aukje, ook iets kwijt?

Dat kan hier