Lezerscolumn

Hoe 2016 donker begon
en eindigde met een gouden randje

H

Hoe grillig het leven soms kan zijn, weten Arno Smit en zijn verloofde Jay-Jay maar al te goed. In een jaar tijd stond hun leven volledig op z'n kop, verloren ze een kindje, hervonden ze elkaar en mochten ze - na alle ups en downs -  onlangs nieuw leven verwelkomen in hun wereld. Het aangrijpende verslag van een bewogen jaar...

“Hoe groot is de kans dat je ernaast zit?”, vraag ik aan de gynaecoloog. Hij schudt zijn hoofd en legt nog een keer uit dat er geen twijfel over bestaat. “Haal het dan zo snel mogelijk weg”, mengt Jay-Jay zich in het gesprek. Weer schudt hij zijn hoofd en houdt zijn ogen op het bureau gericht. Ook dat kan niet. Aan abortus zit een wettelijke bedenktijd van 4 dagen en dan nu ook de feestdagen. Hij kan hier niet onderuit.

Wij, wij komen er samen wel uit

Dit speelde zich af vorig jaar december, we hadden net het goede nieuws van de komst van de baby gedeeld op kerstavond. Het zou de eerste telg worden van een nieuwe generatie. We hieven het glas in onwetendheid dat de kleine aan een ernstige skeletafwijking leed.

Dagen hierna zou dit naar boven komen bij een echo. Nu een jaar later denk ik terug aan die lange periode rond oud en nieuw, eindeloos liep ik met Jay-Jay door de straten van Amsterdam. We zaten op de groene bankjes aan de grachten kijkende naar de damp die over het water een mysterieuze gloed gaf. “We komen er samen wel uit”, werd ons mantra. We liepen langs de bioscoop en langs winkels, door de feestelijk verlichten straten in onze eigen bubbel, in afwachten van wat ons stond te gebeuren.

En toen ging het mis

Nieuwjaar vierden we sober. De fles champagne die ik kocht, ligt er nog steeds. Jay-Jay wilde geen alcohol, ze zorgde nu 17 weken voor de kleine spruit, dit wou ze tot het einde doen. We gingen de deur niet uit, wat als de buren vroegen hoe het ging met de zwangerschap?

Op 4 januari 2016 mochten we ons eindelijk melden bij de verloskamers in het ziekenhuis. Het bevallingsplan was simpel, zo snel mogelijk, met zo min mogelijk pijn. Helaas, op het moment dat Jay eindelijk vroeg om een ruggenprik stond de anesthesist vast bij een keizersnee. Alternatieve pijnstilling bracht haar in een andere dimensie, tot ook dit uitwerkte. Net op tijd liep een jonge, lange vent binnen die kordaat zijn voorbereidingen trof.

Nog een laatste keer droeg hij op de bloeddruk van Jay-Jay te meten. De verpleegkundige gaf met geschrokken stem de waarde aan van 50 boven 30. De anesthesist vertrok geen spier en deelde de instructies uit om adrenaline klaar te leggen.

Brief voor Benjamin, ons sterrenkindje

Ik zat aan haar voeten geknield en zag het leven even uit het gezicht van mijn vriendin trekken. De gynaecoloog legde Jay-Jay plat op bed en beval haar te persen. Ik was verbijsterd, maar met nog een krachtinspanning kwam plots een gevulde vruchtzak ter wereld.

Bij het openen bleek Benjamin Gilles Smit overleden te zijn in de buik. De verpleegkundige legde hem op zijn moeders borst: met al zijn vingers en teentjes leek het net echt. Overduidelijk waren ook zijn afwijkingen, vervormde beentjes, klompvoeten en veel te klein borstje. Het laatste wat ik voor hem kon doen, was voorlezen, dus las ik Benjamin mijn brief voor. Dat hij bij ons was, waar hij ook naar toe ging, ons sterrenkindje.

We waren vader en moeder geworden

Zijn huid verkleurde snel, met moeite namen we afscheid van het levenloze poppetje. Twee vrouwen liepen binnen en reden Jay-Jay met bed en al de kamer uit, ze mocht mee naar de operatiekamer om haar placenta te verwijderen.

Mijn tijd vulde zich met gesprekken met haar moeder. Ze verhaalde over het verleden, in afwachting van de verpleegkundige van de nacht. Deze dame kwam met goed nieuws; ik mocht mijn vriendin halen van de operatiekamer. In haar groene jas begeleidde ze mij naar boven.

“Wil jij haar terug naar haar kamer rijden, pappa?” vroeg ze mij. Met de tranen over mijn wangen knikte ik: ja, dat wilde ik wel. Ik keek Jay-Jay aan, helemaal versuft lag ze daar, blij dat het voorbij was. We waren vader en moeder geworden in 2016 zoals we zo hadden gewenst, alleen niet op de manier waarop we het hadden bedacht.

Een sprankje hoop temidden van verdriet

Thuis stond ons leven stil. Ik vond het oneerlijk voor Jay-Jay, maar wat deed dat ertoe? In een half jaar je vader en je kind verliezen, hoe kom je zoiets te boven? Hoe kon ik haar hierin steunen? Ik wilde haar zo graag een lichtpuntje geven; een sprankje hoop temidden van verdriet. In al mijn ijver het goede te doen, beloofde ik mezelf twee dingen waar te maken in 2016. Een groots huwelijksaanzoek en een gezond kind in 2016. Het leek in die koude januari maand ver weg.

Al snel hervatte ik mijn werk in de controlroom van PostNL en Jay-Jay herstelde fysiek van de bevalling. Tot haar frustratie mocht ze van haar werkgever nog niet terugkeren op de ambulance. Eerst alles een plekje geven.

Thuis met mijn verdriet

Op een avond vind ik haar op de bank in zichzelf gekeerd. Niets voor haar. Ik kom naast haar zitten en vraag wat er is. “Niks schat.” Ik dring aan om open kaart te spelen. Het kan er maar beter uit zijn, dan kunnen we er iets mee. Ze spreekt pijnlijke woorden; “Het lijkt alsof jij zo makkelijk door gaat en bijna vergeten bent wat er met Benjamin is gebeurd, terwijl ik thuis zit met mijn verdriet.”

Het raakt me zo dat ook bij mij de tranen opwellen. Zoveel rauwe eerlijkheid en kracht om dit te zeggen. We praten over hoe we beiden omgaan met verdriet, de pijn van missen, de onzekerheid over de toekomst. We besluiten op vakantie te gaan naar de zon om helemaal met zijn twee te zijn. Binnen een half uur boeken we twee tickets naar Kaapverdië voor de week erop, all-inclusive op de adult only sectie. Het is tijd om te luisteren naar wat zij wil.

Niet langer slachtoffer

Bij de landing in Kaapverdië komen we in een zandstorm terecht waardoor we een dag vastzitten en vervolgens een dag in een grijs hotel in de hoofdstad worden geplaatst. Onze medepassagiers zijn jonge ouders met jonge kinderen.

Aan het rand van het zwembad herpakken we ons en spelen met de kleintjes, ik maak een stralende foto van een meisje dat niet van de zijde van Jay-Jay wijkt. We maken bewust de keuze om ons niet langer slachtoffer te voelen, maar te genieten. Wat is er anders mogelijk dan dat? Boos zijn op de situatie heeft ons nergens gebracht.

Geen aanzoek

Op het woestijnachtige eiland speelt de eerste mogelijkheid op om weer zwanger te worden. Hoe mooi zou het zijn en we durven weer te dromen. “Wat als het ons gegeven mag zijn dat het dit jaar lukt om zwanger te worden”, zeg ik tegen Jay-Jay. “Hoe anders zouden we dan tegen deze periode aankijken?” Lange wandelingen maken we over de stranden, het wordt ons afgeraden (want gevaarlijk), maar het weerhoudt ons er niet van om uren onze kop leeg te maken met het geluid van de neerklappende golven en zeewind op de achtergrond.

Van witte schelpjes maak ik een groot hart met de datum dat we elkaar voor het eerst zagen. “Dit zou toch de plek zijn om je ten huwelijk te vragen,” grap ik tegen haar. “Klootzak”, antwoordt ze met een grimas op haar gezicht. Voordat we vertrokken heb ik gezegd dat ik haar niet ten huwelijk zou vragen op deze vakantie. Ik wilde de emotie van het verlies niet vermengen met die van een aanzoek. Het moest los staan van alles wat er was gebeurd. Bovendien had ik net tot in de puntjes bedacht hoe ik haar in april ten huwelijk zou vragen.

Eigen beeld

En dan toch...

Het plan: In april gaat ze naar haar werk op de ambulance, daar krijgt ze een ritje naar Schiphol met een nep casus. Op de luchthaven wachten collega’s haar op met tas en ticket naar Venetië. Bij de landing krijgt ze de route richting haar hotel waar een jurk klaarligt op bed. In de lobby wacht een fotografe die haar begeleidt naar de steiger waar ik haar ten huwelijk wil vragen. 

Eigen beeld

Dus dit geintje in Kaapverdië kan ik me permitteren, vind ik. Terug in Amsterdam wordt Jay-Jay ondanks onze hoop ongesteld. Het voelt als een tegenslag. Ook de volgende maand mag het niet zo zijn. Vlak voor de donderdag van het aanzoek krijgt ze een eisprong.  De laatste kans op een kleine in 2016.

Nestelsap

Zittend op een barkruk in Venetië drinkt ze de ochtend na het aanzoek een enorm glas granaatappelsap. Gekscherend noemde we het nestelsap aangezien het een van de wondermiddeltjes is die innesteling bevordert. Komen een aanzoek en zwangerschap samen in een onvergetelijk moment in een fruitbar in Venetië? Weken later blijkt het zo te zijn, met een uitgerekende datum eind december 2016

We hadden verwacht dat dit de omslag zou zijn om volop te kunnen genieten van de zwangerschap. In de praktijk blijkt dit zoveel moeilijker. We tellen de dagen af tot de echo’s die telkens spanning met zich mee brengen. Weken slepen zich voort en voor de zekerheid nemen we af en toe een extra echo.

In week 32 wordt een afwijkende groeicurve vastgesteld. Hoe de gynaecoloog ons ook gerust probeert te stellen, het lukt ons niet te ontspannen. Controle op controle volgt; een achtbaan van goede en zorgwekkende uitkomsten, tot er bij 37 weken er niets meer aan de hand blijkt te zijn. In twee weken is de baby ruim een halve kilo aangekomen. De spanning heeft wel zijn tol geëist, met de gynaecoloog komen we overeen om tijdig in te leiden rond de 39 weken. Dan komt hij in ieder geval ook niet op de geboortedag van zijn overleden opa ter wereld.

Fuif.nl
Fuif.nl
Fuif.nl

Wanneer komt de arts?

Na een jaar lang wachten is het zover op 13 december 2016, we gaan we voor de tweede keer dit jaar naar de verloskamers van de VU. Een totaal ander gevoel en totaal ander idee. Straks gaan we naar huis met ons zo gewenste zoontje.

Helaas gebeurt er die dag weinig. Vol ongeloof moet ik aan het einde van de avond naar huis samen met mijn schoonmoeder. Jay-Jay blijft overnachten, in de verloskamer ligt ze allang niet meer. In de ochtend begeef ik me weer vol goed moed die kant op. Nog steeds weinig beweging. Op Jay’s stappenteller staan 10 gelopen kilometer door het ziekenhuis. Alles om de weeën op te wekken.

Om halfvier in de middag lijkt er dan toch wat te gebeuren ze verliest haar slijmprop. De verloskundige besluit de medicatie te stoppen in de hoop dat haar lichaam het opwekken van de bevalling overneemt. Met smart wachten we op de vervolgcontrole twee uur later. Over zessen kijken we elkaar aan. Wanneer zou de arts komen?

Laatste benen

Ik loop nog een rondje. Onderweg kom ik voor de derde keer een ijsberende toekomstige vader tegen, voor het eerst knikt hij. Ik denk dat hij dit doet ten teken van verwantschap. Ik zit vooral in mijn eigen zone. Terug in de kamer vind ik Jay-Jay opgekruld in bed met haar moeder nog steeds zittend aan haar hoofdeind. Ze heeft Pokémon Go opnieuw uitgevonden sinds ze op een Poké-stop stuitte in de kamer.

Nogmaals komt iemand in een witte jas zich verontschuldigen dat de artsen druk zijn deze avond. Ik vraag naar de verwachting voor de nacht. Tuurlijk mogen we tot na bezoektijd blijven, aangezien het behandelplan voor de avond nog steeds niet duidelijk is. Ik ben in staat zelf het inwendige onderzoek uit te voeren en haar de medicijnen te voeren die ze nodig heeft.

Ik ga aan haar voeteneinde zitten en we halen vakantieherinneringen op om de tijd te doden. Met het wegtikken van de secondes zie ik haar oogleden langzaamaan steeds meer hangen. Mijn hoofdpijn, die de hele avond op de achtergrond bleef, komt naar de voorgrond.

Ik druk hem nog even weg en maan Jay-Jay haar ogen te sluiten om wat rust voor zichzelf te nemen nu het kan. Ze wuift het weg; 'Ik kan nu toch niet slapen.' Ik sta op mijn laatste benen en moet er niet aan denken dat er zo nog een hele bevalling plaatsvindt. Laat mij eerst bij slapen dan ben ik morgen fris op de derde dag in successie van de inleiding.

Er gebeurt niks

Met minimale slaap kom ik in de ochtend de kamer in lopen. De verpleegkundige zit op het bed en tracht Jay-Jay gerust te stellen. Ze trekt het niet meer. Vanaf vier uur ’s nachts is ze wakker. De medicijnen slaan niet aan, er gebeurt niets in haar lichaam. De zuster probeert haar gerust te stellen met het nieuws dat haar zoon het goed maakt in de buik. Daar valt niets tegen in te brengen.

Dan verschijnt de gynaecoloog die Benjamin begin 2016 ter wereld heeft geholpen, dokter Visser. Ze is al twee dagen tussen haar diensten langs gelopen om te kijken hoe het gaat. Vandaag is ze de arts van dienst. Ze belooft er alles aan te doen om de status quo te doorbreken, mits dit geen schade aan het kind toebrengt. Hoe belangrijk de psychische gesteldheid van de moeder ook is, niets is belangrijker dan de gezondheid van het kind. In vertrouwde handen van de dokter komt Jay-Jay tot rust. We lopen voor de zoveelste keer naar de koffiebar tot we terug moeten voor het volgende onderzoek.

Zucht van opluchting

Dokter Visser is stipt op tijd met nieuws. Ze gaat een ballonnetje plaatsen om ontsluiting te stimuleren. We zijn blij, al weten we dat het ook dan nog lang kan duren. Ze checkt hoe de baarmoedermond eruitziet. Een glimlach breekt door, ze legt een hand op de knie van Jay-Jay. “Het ballonnetje doen we niet, je hebt zoveel ontsluiting dat het niet blijft zitten. We gaan je naar de verloskamers brengen om in te leiden.” De zucht van opluchting moet duidelijk hoorbaar zijn. Het gaat dan toch echt beginnen.

We krijgen een groot vertrek tot onze beschikking voor de bevalling. De verpleegkundige en de arts van de avonddienst stellen zich voor en breken de vliezen. Direct komen de weeën op gang. De pijn herken ik van de vorige bevalling en slaat in golven over Jay-Jay heen.

Schoonmoeders en ik houden ons volkomen rustig tijdens de pijnlijke minuten. We vragen ons af hoe lang ze dit vol gaat houden. De weeën trekken door naar haar benen. Jay-Jay besluit dat ze zo niet langer door kan. Ik druk op de rode knop en direct staat de verpleegkundige aan het bed.

"Ach meisje", zegt ze, "heel verstandig om een ruggenprik te nemen, zoveel pijn lijden is tegenwoordig onnodig." We weten dat dit controversieel is, genoeg mensen die nut en noodzaak van de pijn aan ons hebben uitgelegd. Ook de arts legt de nadelen aan ons voor. Ik schrik er wel van, maar de keus is gemaakt. Ik kan alleen vertrouwen dat het goed komt en hopen dat de anesthesist er dit keer snel is.

Praatjes

Niet veel later komt ze binnenlopen, even kordaat als haar collega in januari. Door de spleten van mijn ogen zie ik de naalden en infusen het lichaam van mijn vriendin in gaan. Het is voor een goed doel. Met veel geduld wacht de anesthesist op het effect van haar handelingen. Vrij snel is te zien dat het werkt. Mijn vriendin krijgt haar praatjes weer terug voor het eerst in dagen.

De verpleegkundige pakt er zelfs een stoel bij en ze wisselen verhalen uit terwijl ik opgelucht ademhaal haal dat de pijn voor even weg is. In relatieve ontspannenheid komen we tijd door. De arts uit de avonddienst komt gedag zeggen, haar dienst zit er op. Ze wil wil alleen nog even kijken hoe ver Jay-Jay is. Aan het tevreden knikje zien we dat het goed is. "Je kunt gaan persen, ik ga je overdragen aan de nachtdienst."

Titia

In spanning wachten we af wie er in de de nachtdienst zit, dit zal namelijk de persoon zijn die onze zoon ter wereld gaat brengen. Stiekem hopen we op een bekende. Veel mensen hebben we gezien, van co-assistentes, artsen in opleiding, verloskundige, verpleegkundige, schoonmakers en een professor. Maar Titia ontmoetten we voor het eerst.

Titia noemt zich vroedvrouw en aardser dan zij komen ze niet. We wanen ons in bekwame handen. Ze legt haar werkwijze uit: "Doe wat je lichaam aangeeft, als het nodig is stuur ik bij. We hebben geen haast, het is geen voetbalwedstrijd." Geen voetbalwedstrijd, een bijzondere uitdrukking voor een bevalling. Ik kan me er wel in vinden.

De verlenging

De epiduraal zet ze uit zodat het lichaam de aandrang herkent om te persen. Al snel kleurt Jay’s gezicht vuurrood en komen haar aders naar de oppervlakte. Keihard werkt ze op dit late tijdstip van de avond om haar zoon door het geboortekanaal te douwen. Titia moedigt aan, probeert een andere positie, helpt het lot een klein handje en ziet het hoofdje zitten.

Aan het bed probeer ik onzichtbaar mijn vriendin te steunen. In lichte trance wens ik een voorspoedige bevalling voor moeder en kind. Na negentig minuten persen verschijnt er een licht zorgelijke blik op Titia's gezicht; we gaan de verlenging in. Ze haalt er een collega bij voor een second opinion.

In de tussentijd begeeft Jay-Jay zich in een nieuwe fase. Een tweede diagnose is niet meer nodig, 'nog een paar keer persen Jay-Jay', zegt de extra arts bemoedigend. Zou het echt? Ondertussen is het niet Jay-Jay meer die het werk doet, maar een ongekende oerkracht.

Eigen beeld

Welkom, Noël

Jay-Jay schreeuwt het uit, mijn schoonmoeder staat op en weet niet meer waar ze het moet zoeken nu haar eerste kleinzoon zo dichtbij is. Dan klinkt het verlossende gekrijs. Noël is eruit. Ik val op mijn knieën en begraaf mijn handen in mijn gezicht.

Overmand door alle gevoelens van trots, blijdschap en bovenal een eindeloos respect voor mijn verloofde en de natuur. De zuster legt Noël op de borst van zijn moeder. Zijn gehuil gaat over in een diepe ademhaling. Vol bewondering kijk ik naar die twee. Ik omhels mijn schoonmoeder, kus mijn kind en kijk in de ogen van Jay-Jay. Een droom is uitgekomen in 2016.

Eigen beeld
Eigen beeld

Op dit moment zijn we een week verder: een groot deel van deze blog heb ik geschreven met Noël op mijn borst. Ik voel zijn razendsnelle hartslag. Naast mij op de bank slaapt Jay-Jay. Zo vaak is mij de afgelopen dagen de vraag gesteld hoe het met die twee gaat. Ik kan niet anders dan ‘geweldig’ antwoorden.

Soms vraag ik me af hoe het met Benjamin zou gaan. Hij is meer in mijn gedachten dan ooit. Wat zijn we dankbaar voor onze kinderen: een in de sterren, de andere op aarde.

stichtingstill.nl

Foto's: fuif.nl/bijzondere-loveshoot 

Jij op VROUW.nl

Wil jij net als Arno bloggen voor VROUW.nl?

Upload je verhaal dan hier