Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Robin Utrecht
Lezerscolumn

Was dat inknippen
echt nodig geweest?

N

'Nederlandse vrouwen te vaak ingeknipt bij de bevalling', kopt Rtlnieuws.nl. Voor lezeres Annemarie (36) reden om in de pen te klimmen en haar ervaring te delen. "Ik heb zoveel pijn gehad. Dat was dus misschien helemaal niet nodig geweest…"

Weeënstorm

"Mijn oudste is nu 13 en ik kan me zijn bevalling nog als de dag van gisteren herinneren. Het was zo heftig, ik had zoveel pijn. Ik werd ingeleid omdat ik er helemaal doorheen zat. Nog voordat het infuus werd aangesloten, deelde de gynaecoloog mee dat mijn lijf er eigenlijk nog niet klaar voor was. Maar ja, alles stond nu toch al klaar, ze moesten maar eens beginnen…

Enkele uren later kwam ik in een weeënstorm terecht. Ik wist niet waar ik het zoeken moest van de pijn. Om het leed iets te verzachten kreeg ik een pijnstillende injectie. Daardoor lag ik deels stoned, deels creperend van de pijn in het bed. Een lichte verbetering, totdat ik persweeën kreeg.

Paniek

Er brak er paniek uit. Mijn kindje had het zwaar, werd er geroepen. In no time stond de verloskamer vol mensen, werd er iets geroepen over een tangverlossing en hoorde ik de gynaecoloog zeggen dat hij even een knip zou zetten. Dat zou hij 'in een wee doen, daar voelde ik niets van'.

Ik geloofde hem voor geen meter. Er niets van voelen? Van een schaar in mijn vlees? Eerst kreeg ik nog een plaatselijke verdoving. Ik gilde het uit van de pijn. Ik heb mijn ogen maar dicht gedaan en alles zoveel mogelijk over me heen laten komen. Dat klinkt heel gelaten, maar ik was volledig in paniek.

Knip scheurt open

Ik heb de knip op het moment zelf inderdaad bijna niet gevoeld, maar des te meer de weken erna. Ik weet nog dat ik met mijn kersverse kindje naast me in het ziekenhuisbed lag en iets wilde verliggen. Het was alsof ik daar beneden in tweeën scheurde. Ik drukte op de bel en enkele minuten later stond er een verpleegkundige naast mijn bed.

'Die knip scheurt weer open, ik weet het zeker', riep ik in tranen. Een snelle controle bevestigde niet mijn, maar haar vermoedens; er was niets aan de hand. Deze pijn hoorde nou eenmaal bij een knip, zei ze.

Grove steek

De rit naar huis de dag erna was verschrikkelijk. Huilend zat ik op de achterbank van de auto, ik voelde iedere onregelmatigheid in het wegdek. Thuis wist ik niet hoe ik moest zitten of liggen in bed, ik had zo'n pijn. Zonder die knip was de tangverlossing niet mogelijk geweest waarschijnlijk, maar wat een ellende gaf die wond.

Ik durf met stelligheid te zeggen dat ik door de pijn veel minder heb kunnen genieten van mijn kindje. Ik kon hem de eerste week zelf bijna niet voeden, dat liet ik over aan mijn man, visite en kraamhulp. De verloskundige die de controle deed, herkende aan de manier van hechten welke gynaecoloog ik had gehad: het was nogal een 'grove steek', zeg maar.

Pijnloos

Ik heb nog jaren last gehad van die knip, hoewel niet heel heftig. Ik voelde de plek vooral. Bij mijn tweede zoon - een spontane thuisbevalling - werd ik weer ingeknipt. Dit keer echter perfect gehecht, waardoor ik vrijwel meteen pijnloos was. De verloskundige was er ook bijna een half uur mee bezig, de gynaecoloog destijds slechts enkele minuten, waarna hij mij een hand gaf, nogmaals feliciteerde en naar huis ging. Zo was hij nog net op tijd voor de lunch, zeg ik wel eens.

Totaalruptuur

En toen kwam mijn derde kind. Ik ging er volledig van uit dat ik weer ingeknipt zou worden. Tijdens de bevalling, kreeg ik door dat ze het zonder wilden doen. Ik was verbijsterd. 'Dat kan ik niet! Het past niet bij mij, jullie moeten knippen, hoor', riep ik tussen de weeën door. 'Ik wil niet van voor naar achteren uitscheuren!'

Zoals zoveel vrouwen had ik ook een enorme angst voor de onder zwangeren veelbesproken 'totaalruptuur', waarbij je van vagina tot anus uitscheurt. Deze gynaecoloog stelde me gerust. 'Dat kun je wel. Wij houden het goed in de gaten, vertrouw op ons.' En inderdaad. Ik kon het wel. Een licht scheurtje, twee hechtingen, geen knip. Dat zette me wel aan het denken. Was het die tweede keer echt nodig geweest? Wat hoewel ik daar niet eens zoveel last van heb gehad, zijn de littekens wel, nog steeds, gevoelig.

Nederland versus Zweden

Ik schrik als ik lees dat in Zweden 6,6% van de vrouwen wordt ingeknipt, tegenover 30,3% in Nederland. Ik ga er tenminste vanuit dat de Zweedse vrouwen niet heel veel anders gebouwd zijn dan wij. Inmiddels heb ik ook gelezen dat de horror-totaalruptuur maar bij 1 op de 300 vrouwen voorkomt. Ik hoop dat gynaecologen en verloskundigen naar aanleiding van het onderzoek dat nu naar buiten gekomen is, wat minder vaak en vooral wat minder snel de schaar ter hand nemen."

Jij op VROUW.nl

Jouw verhaal of mening teruglezen op VROUW.nl?

Upload 'm hier!

Gerelateerde onderwerpen