Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

scheiden
Lezerscolumn

Over de liefde en
dingen die voorbijgaan…

I

In mijn praktijk als advocaat familierecht (denk: scheidingen) gaat het niet altijd over de leuke kanten van het leven. 

Meer dan me soms lief is, ben ik getuige van voormalige echtelieden die - ik druk me mild uit - elkaar niet het allerbeste gunnen. Eens tortelduif, nu kemphaan. De mannen die mijn advies inwinnen, komen steevast van Mars...en de vrouwen ook. Hakken staan in het zand, loopgraven zijn op diepte. Verwijten vliegen over tafel als pingpongballen. Soms is het zelfs zaak te voorkomen dat die pingpongballen stoelen worden.
 

Vooruit denken

Begrijpelijk...  Het gaat over belangrijke zaken. Over geld. Altijd over geld. Over het huis, de kinderen, de onderneming, het pensioen. En in alle gevallen gaat het over zwaar tegengestelde belangen. Zie daar maar eens een verhaal met een happy end over te schrijven. Toch kan het. Als advocaat of mediator ben je iemand die beide partijen helpt achter het gordijn van de eigen emoties te kijken. Iemand die perspectief biedt door ook - naast uiteraard het juridisch advies - simpele, concrete vragen te stellen.

Hoe ziet je situatie er over een jaar uit? Hoe is dan je verhouding ten opzichte van je ex-partner. Waar woon je? Waar wonen de kinderen? Hoe wil je dat ze zich dan tot je ex-partner verhouden?

Een mediator, maar ook een goede advocaat, is iemand die zo nu en dan voorzichtig de vitrage opzij schuift, zodat er net een iets ander licht valt op het gezicht van die nare mevrouw of boze meneer aan de andere kant van de tafel. Dat moet. Want waar onwil, boosheid, woede en onbegrip blijven overheersen, kan niet met rede worden gepraat over praktische zaken. En uiteindelijk is iedereen dan verliezer.

Mijn stellige overtuiging: veel van de gesprekken hier aan tafel gaan eigenlijk niet over geld, over het huis, of over de kinderen. Ze gaan over niet gehoord worden. Over de liefde en dingen die voorbijgaan…

Rechtszaak om 50 gulden

De eerste keer dat ik dat heel helder inzag, was ik nog niet zo heel lang werkzaam als advocaat. Ik trad op namens de man in een 'klassieke' scheidingszaak. Ingrediënten: Een conflict over de hoogte van de kinderalimentatie. Er was een puberzoon van dertien. Er was een schikkingsvoorstel, dat niet werd geaccepteerd door een van de partijen. Dat kwam tot een rechtszaak en de rechtszaak leidde tot een hoger beroep. Een zaak voor het Hof, waar drie raadsheren zich over de zaak bogen. Inzet van het geschil: fl. 50. Zegge en schrijve: vijftig gulden. Zoveel - of beter: zo weinig - wilde de echtgenoot zijn ex-vrouw per maand voortaan minder betalen.

Na het pleidooi van de advocaten, richtte de voorzitter van het Hof nog even het woord tot beide partijen. Of het nu echt alleen om die 50 gulden ging, zo wilde hij weten. Hier raakte de rechter een snaar.

"Ik vind het moeilijk om mijn zoon van dertien alleen op te voeden. Ik heb nooit contact met mijn ex-man," zo vertelde de vrouw. "Ik houd afstand, omdat ik je nog steeds zo'n geweldige vrouw vind," antwoordde haar voormalige en opvallend openhartige echtgenoot.

De voorzitter laste, geheel buiten de gebruikelijke rechtsgang om, een afspraak met beiden in om verder te praten over het geschil. En tot ieders innige genoegen en oprechte verbazing, zagen wij het voormalige koppel hand in hand de rechtszaal uitlopen.

Tot een hernieuwde relatie leidde dat overigens niet. Maar over die 50 gulden is niet meer gepraat. Drie weken later startte ik de opleiding tot mediator.

Tekst: Raya Oranje-Jorna, advocaat-mediator bij Van Hilten Advocaten & Mediators

Raya Oranje-Jorna