Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

Voor mijn babyzusje
dat niet mocht leven

I

Ik loop de ziekenhuiskamer binnen waar mijn moeder ligt. Ik zie haar liggen en ik voel al dat er iets niet goed zit. De tranen voel ik ook al opkomen. Dan zegt mijn moeder de woorden: 'Ze heeft het niet gered…' 

Een baby, hoezo?!

Een baby, ik moet er niet aan denken. Mijn moeder en Ewout (mijn bonusvader, hij haat het woord stiefvader) hebben het idiote idee dat ze een kind willen. Hier ben ik het dus niet mee eens. Ik kan mijn moeder toch niet zwanger zien?! Ik ben dertien en weet precies wat ervoor nodig is om een baby te krijgen… ehhh, maken.

Zo stond ik er eerst in. Toen het idee wat bezonk, begon het mij ook leuk te lijken. Natuurlijk wilde ik wel het liefst een zusje!

Zwanger

Onschuldig eet ik mijn frikandelletje en uit het niets komt het nieuwtje. Mama is zwanger! Of ik echt blij was… mwahhhh. Een beetje awkward voelde het wel…

Al snel, ik denk na een week, heeft mijn moeder bloedverlies.

Bang voor een miskraam, vlucht ik naar mijn liefste vriendinnetje. Op dat moment besef ik hoe graag ik toch een klein broertje of zusje wil hebben. Gelukkig blijkt het vals alarm; mama was nog zwanger!

Zorgen

Maar de zorgen gaan helaas niet over. De bloedingen blijven komen en al snel krijg ik (en mijn broer natuurlijk) uitgelegd wat het probleem is. Een placenta die verkeerd ligt en bloedverlies veroorzaakt. De kans is groot dat mijn moeder hiervoor met enige regelmaat opgenomen zal moeten worden.

Het zal een pittige zwangerschap worden voor ons allemaal, maar het gaat goed komen! Daar vertrouwen we op. En het leuke nieuws is dat er een meisje op komst is! Ik krijg een zusje! Jeej!

Ziekenhuis en bloedverlies

Er zijn ochtenden waarop ik vlak na het wakker worden telefoon krijg van Ewout: 'Mama ligt in het ziekenhuis.' We zijn hierop voorbereid en het begint na verloop van tijd zelfs als normaal te voelen. Ik schrik er bijna niet meer van.

Eigenlijk te gek voor woorden, want als ik nu bericht zou krijgen dat mama in het ziekenhuis ligt, zou ik schrikken en meteen naar haar toe willen.

Ook thuis heeft mama bedrust. Meer dan een filmpje samen zit er niet in, ik mis mijn moeder… We kunnen niets samen ondernemen, zelfs in huis mag ze niet van de bank af. Daarnaast runt Ewout het hele huishouden en moet hij natuurlijk ook nog werken, dus ook hier ben ik aan mezelf overgeleverd.

Al met al maak ik me niet heel erg veel zorgen. Nog steeds vertrouwen we erop dat het goed komt.

Ze is er

Ik loop de ziekenhuiskamer binnen waar mijn moeder ligt. Ik voel dat er iets niet goed zit. De tranen voel ik ook al opkomen. Dan zegt mijn moeder de woorden: “Ze heeft het niet gered…”

Ik weet eigenlijk niet waarom ik naar het ziekenhuis word gebracht. Ik heb er zelfs niet naar gevraagd. Ik word gebracht en ben de hele weg stil…

Deze dag is een beetje vaag in mijn herinnering. Welke volgorde dingen en gebeurtenissen hebben, weet ik niet precies. De herinnering aan deze dag is een verdriet dat ik nooit eerder heb gevoeld en waarschijnlijk voor altijd met me mee zal dragen. Sommige dingen weet ik alleen maar omdat me die verteld zijn…

31 maart, Juul is geboren

Vandaag is Juul stil geboren. Met een spoedkeizersnede hebben ze haar gehaald, maar ze heeft haar oogjes nooit open kunnen doen. Ze leeft niet meer.

Het vertrouwen dat ik had op een gezond zusje is omgeslagen in een soort verraad. Ik wil boos zijn op iedereen, maar dat kan niet. Niemand heeft iets fout gedaan. Kon ik maar een schuldige aanwijzen. De boosheid blijft, maar het kan er niet uit.

Ook mijn broer is zo enorm boos. Later, thuis, schopt hij een gat in de deur… Verder krijg ik niet veel van hem mee. Ik ben vooral met mezelf en mijn verdriet. Het verdriet van mijn moeder doet me pijn, ik kan niks doen om haar beter te laten voelen.

Ik blijf dus maar naast mijn moeder haar bed zitten…

Ik schijn Juul gezien te hebben, ik wil haar niet vasthouden, maar raak haar wang voorzichtig eventjes aan. Dit breekt me waarschijnlijk zo erg dat ik me dit niet kan herinneren. In mijn herinnering heb ik haar pas de volgende dag gezien. Ook toen heb ik haar niet vastgehouden, dit gebeurde later die week toen ze voor een paar daagjes thuis mocht komen.

Haar vasthouden leek me eng. Een dood kind in mijn handen is niet echt iets wat ik durfde. Ondanks dat het mijn zusje was en het leek of ze sliep, hield ik wel die afstand.

Eigen beeld

De week gaat verder

Dat dit pas het begin is, zal allemaal blijken. Mijn hele leven, net als dat van mijn moeder, staat ondersteboven. Ik ga door de komende dagen heen, met een waas. De weken die volgen met tegenzin. De jaren erna met ups en downs.

Nu ik eraan terugdenk, blijkt dat ik er niet eens een heel helder beeld meer van heb. Graag deel ik mijn herinneringen met jullie…over de week dat Juul thuis was. De ontelbare tranen die we hebben gelaten, maar ook hoe we toch momenten hebben gevonden waarop we konden lachen. Ik zal vertellen over het afscheid, haar crematie en hoe ik haar altijd bij me heb. Hoe belangrijk ze is in mijn leven. Ook de periode waar ik zelf er niet doorheen kwam en ik steeds verder verwijderd leek van mezelf zal ik met jullie delen.

Blijf je mij volgen? 

Liefs Nikki (17, dochter van Nathalie, zus van Juul*)

Eigen beeld

Jouw column op VROUW

Wil jij, net als Nikki, een blog of column delen op VROUW.nl?

Laat 'm dan hier achter