Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

De dag waarop je je lijf
weer een mooi setje gunt

D

'Drie jaar geleden', zo bedacht ik me voordat ik de deur opende. Het was DRIE jaar geleden sinds ik voor het laatst een lingeriewinkel was binnen gestapt. Shocking, vond ik. 'Maken we wel eens vaker mee' beweerde de eigenaresse van het winkeltje.

Deze zaterdag had ik mezelf een schop onder de kont gegeven. Ik was naar de kapper geweest, liet voor de luxe mijn haar wassen en nam zelfs een haarmasker. Dat doe ik nooit, maar ik was er aan toe.

Lingeriewinkeltje

Daarna liep ik dus dat lingeriewinkeltje binnen. Zo’n zaakje waarin ik met gemak een derde van mijn salaris zou kunnen uitgeven als ik niet zou opletten. Mijn lingeriela was een zielige bedoening. Alles was al jaren oud en zat niet meer lekker. Ik heb zelfs nog voedings- en zwangerschapsbh’s. De verkoopster verschoot niet eens van kleur toen ik dat liet doorschemeren.

De waarheid is dat ik drie jaar lang andere zaken belangrijker vond dan investeren in mezelf. Ik kocht het hoognodige (bij voorkeur goedkoop) en daar hield het wel zo ongeveer op. Voordat ik moeder werd, hield ik van make-up, kleding en verzorgingsproducten. Daarna lag de focus op mijn dochter, omdat alles haar mooi staat. Nu moest ik echt nodig nieuwe kleding kopen voor mezelf, waaronder nieuwe lingerie. En daar zag ik tegenop. Omdat mijn lijf veranderd is, en ik nou eenmaal geen frisse slanke twintiger meer ben.

Rimpels, pigmentvlekken en zwarte kringen

Bij de kapper was het licht genadeloos geweest en had ik rimpels, pigmentvlekken en zwarte kringen onder mijn ogen gezien. In de lingeriewinkel werd het nog een graadje erger. Ik bekeek mijn lijf eens goed in de spiegel. Een paar kilo te zwaar, her en der verslapte huid, striemen op mijn buik. De verkoopster nam de tijd voor me en sloeg de praktische setjes die ik had willen kopen over. Ze gaf me kanten setjes in mooie sprekende kleuren, 'omdat ze vond dat het bij mij paste'. Twijfelend keek ik in de spiegel: ik zag steeds meer rolletjes en onvolmaaktheden, dat hoefde toch niet verpakt te worden in luxe kant?

In het pashokje naast me paste een andere moeder bikini’s. Haar dochter van een jaar of 4 was mee. Al snel werd me duidelijk dat niets goed genoeg was voor haar. Ik hoorde alleen maar geklaag. 'Ik zie er vreselijk uit', hoorde ik. haar zeggen. 'Kijk die slappe buik nou. Nee, niet zo’n topje, dat drukt mijn borsten plat. Kijk nou hoe vies bleek ik ben. Wat een rotlijf.'

Sporen waar ik trots op ben

Ik werd acuut verdrietig in het hokje naast haar en vond het pijnlijk om er getuige van te zijn dat die vrouw zichzelf zo afkraakte en niet de moeite waard vond. Bij elk nieuw setje dat door de verkoopster werd aangedragen hoorde ik haar gefrustreerder en verdrietiger klinken. Ze stuurde haar dochter boos het pashokje uit en ik dacht aan die van mij. Hoe ze ooit van een meisje een vrouw gaat worden. Hoe haar lijf door de jaren heen zal veranderen. En hoe hard anderen, maar vooral vrouwen zelf, voor zichzelf kunnen zijn.

Dus ik rechtte mijn rug en keek eens goed naar mezelf. Dat lijf, dat ik even daarvoor nog bekritiseerd had, was 9 maanden lang een huis voor mijn baby geweest. In mijn buik was ze gegroeid van een klein boontje naar een voldragen baby en daarna had datzelfde lijf haar het leven gegeven en gevoed. Hoe zou ik dit lijf nou kunnen haten? Het had een topprestatie geleverd! En dat had nou eenmaal zijn sporen nagelaten. Sporen waar ik trots op ben.

Lekker zacht

Dat buikje, waar ik zo’n hekel aan heb, wordt door mijn dochter steevast 'lekker zacht' genoemd. Als ze me ziet roept ze 'Mooie mama!'. Ook als ik met piekhaar en zonder make-up door het huis wandel. En ook al begreep ik die vrouw in de winkel heel goed, toch wil ik Elise iets anders meegeven. Dat mooi zijn niet perfect en gladgestreken is, maar vooral gaat om de pretlichtjes in iemands ogen en de lachrimpels om iemands mond.

'En?' vroeg de verkoopster terwijl ze discreet het gordijn opzij deed. 'Voel je je mooi?' Ja, knikte ik. 'Ik neem ze allemaal', zei ik resoluut en haalde met mijn ogen dicht mijn pinpas door het apparaat.

Lees hier meer van Romy Meijer.

Jij op VROUW.nl

Net als Romy een lezerscolumn publiceren op VROUW.nl? Dat kan!

Upload hier jouw verhaal