Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Geertje en haar broer
Lezerscolumn

'Hey lief broertje,
hoe is het met je?'

A

Anderhalf jaar geleden overleed Geertjes (31) broer en zij mist 'm nog elke dag. Voor hem schreef zij deze prachtige brief. "Nog even en ik word ouder dan jij ooit bent geworden."

Eigenlijk 'mag' ik je geen broertje noemen, want ik ben een paar jaar jonger. Toch klinkt het leuker en liever, dus hopelijk vind je het niet erg. Hoe is het met je?

In mijn droom

Zo’n 450 kaarsjes verder en elke avond vraag ik mij af hoe het met je is. Wanneer het donker wordt en de geluiden verdwijnen is er tijd om daarover na te denken. En ook al is er geen tijd of ben ik doodmoe, het gebeurt. Dan vraag ik mij af waar je bent en hoe het met je gaat. Of je boos bent op wat er is gebeurd en of jij ons mist of dat je dat niet kunt voelen. Net zo lang tot ik langzaam in slaap val.

En dan kom ik je tegen in mijn droom. Niet elke nacht, maar wel een paar keer per week. Dan zit ik ineens naast je of zijn we twintig jaar terug in de tijd. Of je huilt omdat je vrouw is omgekomen in plaats van jijzelf. En soms zit ik tegenover je en zie ik dat je besef hebt van je eigen dood. Je bent woedend en ontroostbaar, iets wat hopelijk geen werkelijkheid is.

In vlees en bloed

Ik droomde nooit over je, want het was niet nodig. Je was er altijd in vlees en bloed. Hoewel die dromen vreemd voelen en verdrietig zijn zou ik ze niet willen missen. Het is het enige moment dat ik bewegend beeld van je heb, al zijn het maar een paar seconden. Het maakt de pijn heel even wat minder scherp want ik heb je gezien.

En ja, die pijn die dendert voort. Die slijt niet, die wordt anders. Er komt meer en meer besef alhoewel ik soms nog letterlijk opschrik wanneer ik besef dat ik je nooit meer zie. Besef wisselt af met ontkenning en eerlijk gezegd weet ik niet wat ik liever heb. Ik wil je niet ontkennen want daar ben je te bijzonder voor. Maar beseffen doet soms zo’n pijn dat ontkenning voelt als 'op adem kunnen komen'.

Jouw jongens

Hoe gaat het met jou? Keer op keer ben ik zo benieuwd naar waar je bent. Of je iets kunt zien, iets kunt beseffen. Of je boos bent of verdrietig omdat je niet meer hier mag zijn. Of ben je juist intens gelukkig en heb je er vrede mee?

Kun je zien wat we doen en wat we voelen? Ik hoop het zo. Niet omdat ik je wil laten voelen hoeveel pijn gemis doet, maar omdat ik zo hoop dat jij je jongens kunt zien ontwikkelen. Dat je nog steeds trots naar ze kan kijken en met eigen ogen kunt zien hoe goed ze het doen.

Steek in je maag

Want het gaat gelukkig heel erg goed met ze. Jaloersmakend wel, die onwetendheid. Dat je 'gewoon' verder kunt gaan met leven zonder dat je echt besef hebt van wat er gebeurd is. Dat je niet boos bent op de wereld en op het leven.

En dat je naar een foto kunt kijken zonder een steek in je maag. Maar aan de andere kant… Voor de jongens zijn er weinig herinneringen. Zij zullen je later helaas vooral kennen van foto en/of een film. En van verhalen, heel veel verhalen.

Herinneringen

Dit voorjaar is het anderhalf jaar geleden zijn dat je verongelukt bent. Anderhalf jaar… En eerlijk gezegd zie ik er best tegenop dat er steeds jaren bij zullen komen met de wetenschap dat het gemis er niet minder om zal worden. Nog even en ik word ouder dan jij ooit bent geworden.

Niet te bevatten en niet te begrijpen. Herinneringen maken de pijn en het besef erger, maar ik denk dat ik de herinneringen liever met pijn koester dan dat ik je alleen zou kennen van foto’s. Al die herinneringen en verhalen… ze zijn er genoeg en dat voelt fijn. En daarmee houden we je zoveel mogelijk levend!

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Geertje, jouw verhaal kwijt?

Dan kan dat hier!

Lees hier meer van Geertje