Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Josje met haar dochter
Lezerscolumn

'Ik voel mee met
de moeders zonder kind'

H

Hoewel kinderen opgroeien, blijven ze in de ogen van de ouders altijd klein. Josje de Klerk schreef een prachtige blog over hoe zij daarmee omgaat... 

Lang geleden kon ik niet slapen als ze ging logeren bij een vriendinnetje. Zonder ook maar het minste besef te hebben van wat ik allemaal in mijn hoofd haalde, speelde ze enthousiast en vrolijk verder nadat ik haar bij het afscheid in mijn armen nam en nadrukkelijk zei: 'Tot morgen liefie, ik haal je na het ontbijt op.'

Doemgedachten

Tot morgen, een bezwering. Een toverspreuk om alle doemgedachten uit mijn hersens te bannen. Ik wilde niet denken aan alle gevaren die op de loer lagen, aan de kans dat de ouders een wijntje teveel zouden drinken, of zelfs zouden uitgaan en haar alleen zouden laten met een oppas, die natuurlijk veel te jong was om verantwoordelijke beslissingen te nemen in geval van nood.

Ik wilde niet denken aan de krantenberichten over kinderen die tijdens een logeerpartijtje waren omgekomen bij een brand. Ik wilde niet denken aan de mogelijkheid dat haar iets erg zou overkomen. En ik verhief mijzelf tot de status van God, gelovend dat zij alleen veilig zou zijn als ik over haar waakte, in haar buurt was.

Aan alle moeders

Moederdag. Ik denk aan alle moeders die hun kind of kinderen vandaag niet bij zich hebben. Ik ken moeders die hun kinderen lang niet meer zullen zien, omdat ze naar een exotisch buitenland zijn geëmigreerd. Ik ken moeders die hun kinderen nooit meer zullen zien, omdat het noodlot toesloeg, er ongelukken gebeurden of ziektes optraden, en kinderen stierven.

Zelfs vlak onder de ogen van die moeders. In hun eeuwig wakende en schouwende aanwezigheid zelfs, kon het leven van deze kinderen als fijne zandkorrels tussen hun vingers doorglippen, hun knokkels wit van het knijpen - zinloos knijpen in een poging te behouden wat niet te behouden was.

Vertrouwen 

Ondanks dat ik angsten doorstond over haar veiligheid, ondanks dat ik moeders leerde kennen die hun kinderen moesten loslaten, bouwden zij en ik samen vertrouwen op. Stukje bij beetje, stap voor stap, gaf ik haar verantwoordelijkheid.

En telkens liet ze mij zien dat het goed ging, dat ze toe was aan een volgende stap. Het ging allemaal volkomen organisch, zonder ook maar een greintje angst of spanning. Voorzichtig, langzaam maar zeker, opende zij deuren en wees ik haar de weg.

Uitwisseling naar Hongarije

Gisteren brachten we haar naar Schiphol en vertrok ze voor een week op uitwisseling naar Hongarije. Ze was zo opgetogen, zo benieuwd naar de nieuwe ervaringen die op haar wachten.

Een kluwen vriendinnen wrong zich in en uit elkaar, lachend de ene Oh my God na de andere uitroepend. Er werden hilarische verjaardagscadeaus uitgereikt aan de vriendin die gisteren 16 werd. Er werd uit volle borst Happy birthday gezongen.

Ze zonderde zich een paar ogenblikken af met haar vriend, van wie ze verschrikkelijk veel houdt - en hij gelukkig ook van haar. Ze was… mijn volwassen dochter. Nog steeds mijn 'guapaatje', en tegelijkertijd zo volwaardig zichzelf, zo in sync met haar leven, haar keuzes, haar kansen.

Alleen maar blij 

Ik heb met volle teugen genoten van het moment waarop we haar en haar jaargenoten uitzwaaiden. 'Geen tranen?', vroeg een vader. 'Nee, geen tranen', antwoordde ik. Ze waren er niet, want ik was alleen maar blij voor haar.  En dankbaar. Wat valt er te huilen als mijn kind een week plezier gaat maken en bijna omvalt van geluk?

Als ik weet welk pad wij samen hebben gelopen, op weg naar dit moment van losmaken en zelfstandigheid, waarvan er nog vele zullen volgen? Als ik me herinner hoe bezorgd ik was toen ze nog te klein was om haar verantwoordelijkheid te kunnen geven voor haar eigen veiligheid, en terugkijk op de geleidelijke manier waarop we dat samen hebben uitgebouwd tot nu, dit ogenblik en nog heel veel momenten in de toekomst?

Aan de andere kant van de aardbol

Wat valt er te huilen als er tegelijkertijd moeders op Schiphol of welke andere luchthaven ter wereld dan ook staan, die hun kind uitzwaaien omdat het kiest voor een leven aan de andere kant van de aardbol? En moeders die hun kleine kinderen in vertrouwen - ze moeten wel - meegeven aan anderen om op die manier de veiligheid van hun kroost te waarborgen?

En moeders die terugkeren van een gezinsvakantie, zonder een van hun kinderen? En moeders die het kunnen opbrengen om liefdevol de kinderen van andere moeders uit te zwaaien, terwijl ze dagelijks hun best moeten doen om te leven met het gat in hun hart, de krater die geslagen is toen hun eigen liefste kind overleed? En wat valt er te huilen als er vrouwen zijn die het wel wensten, maar geen moeder konden of mochten zijn?

Stilte

Vanochtend viel me de stilte in huis op. Niet dat mijn guapa zo’n drukke of lawaaiige puber is. Dat valt erg mee. Nee, het was een fysieke stilte, waarin muziek, gelach en voetstappen ontbraken. De stilte van afwezigheid klinkt altijd luid. Ik deed wat ik van plan was te doen. Dacht aan mijn guapa en haar avontuur. Pakte mijn telefoon. Las een lief bericht van haar, met als aanhef: 'Hi Mam, fijne Moederdag!' En ik huilde.

Omdat ze me Mam noemde in plaats van Mammie. Mammies zijn moeders van kleine 'guapaatjes'. 'Guapa’s' die zonder moeder naar het buitenland reizen hebben een Mam. Met haar volgende stap op weg naar volledige zelfstandigheid verandert mijn status mee. Ook huilde ik omdat het mij ontroerde dat zij in alle vroegte een lief berichtje voor mij had getypt, zittend in haar Hongaarse slaapkamer. En daar bleef het niet bij.

Zelfgemaakte ansichtkaart

Mijn cadeau vandaag was een zelfgemaakte ansichtkaart van mijn 'guapa'. Helemaal volgeschreven met liefdesverklaringen; geen clichés, maar werkelijk gemeende woorden, recht uit haar hart. Woorden over de jaren die we tot nu toe samen hebben doorgebracht.

En hoe zij terugkijkt op de ruimte en veiligheid die haar geboden zijn om zich te ontwikkelen tot wie ze nu is. De symboliek van haar kaart ontgaat mij niet. Een luchtballon, klaar om naar grote hoogten te stijgen, om verre horizonten te ontdekken, gedragen door een rood hart: liefde.

De zelfgemaakte ansichtkaart

Dankbaar

Ik heb een geweldige dochter. Ik ben dankbaar. Zo innig dankbaar dat zij mijn kind is en ik erop vertrouw - net als zijzelf overigens - dat zij veilig is en mag genieten van haar ervaringen en haar leven. En ik voel tot in het diepst van mijn ziel mee met de moeders die dit gevoel van liefde uiten, zonder dat er weerklank volgt. Omdat hun kind er niet is.

Vrijdag zal ons huis weer vol geluiden zijn. Er zal een stapel wasgoed liggen. De la met koekjes en chips zal op onverklaarbare wijze plotseling leeg zijn. Er zullen overal mascara’s en lipsticks liggen. Ik zal er innig gelukkig mee zijn. Ik zal mijn heerlijke kind omhelzen en haar het eerste uur niet meer loslaten.

Wat een cadeau dat dat kan.

Meer blogs van Josje lezen? Klik dan hier

Jij op VROUW.NL

Wil jij ook een mooi verhaal kwijt?

Dan kan dat hier!