Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Angela met wijlen George
Lezerscolumn

Angela: Na 25 dagen
stierf mijn zoontje in mijn armen

H

Het zoontje van Angela had transpositie van de grote vaten, een 'bouwfout' van het hart. Ze schreef er een ontroerende lezerscolumn over. 

"In april 2015 bleek ik zwanger. Na een onrustige zwangerschap door mijn placenta previa (de placenta nestelt zich dichtbij of op de uitgang van de baarmoeder, red.) werd George op 6 november, na 36 weken, via een keizersnede gehaald. Een jongetje! Ik kon mijn ogen niet geloven. Maar de hoop dat ik hem dichtbij mij kon houden was helaas van korte duur."

Bouwfoutje

"Omdat hij moeite had met ademhalen werd hij vanuit Sneek overgeplaatst naar het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG). Daar werd, tien uur na zijn geboorte, ontdekt dat hij een transpositie van de grote vaten had; een goed behandelbaar bouwfoutje van het hart."

"Hoewel George hard vocht, werd het hem uiteindelijk toch allemaal te veel; na een strijd van 25 dagen overleed mijn kanjer op 30 november in mijn armen. Het was de eerste keer dat ik hem vasthield en ik hoorde mijn hart letterlijk in duizend stukken uit elkaar spatten, hij ging echt dood..."

Een fout

"Nog altijd ben ik gebroken, er is zoveel 'Wat als?'. En het allerergste is dat er tijdens de 20 wekenecho een fout is gemaakt. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat George op geen enkel moment goed lag om zijn hart überhaupt in beeld te brengen."

"Door het afvinken van 'Ok' is er nooit meer naar zijn hartje gekeken en zijn er beslissingen genomen (geboortemoment, locatie, aanwezige specialisten) die ervoor hebben gezorgd dat mijn kanjer continu achter de feiten aanliep."

Grote broer

"Toch laat ik die pijn (nog) niet te veel toe want eerst wil ik mijn grootste wens nog laten uitkomen: mama worden van een kindje dat ik wel mag zien opgroeien. Ik wil mijn liefde kwijt. Ik vlieg soms tegen de muren op omdat ik nergens naartoe kan met mijn oer-mama-gevoel dat mijn lieve mannetje bij mij heeft aangewakkerd."

"Inmiddels ben ik alweer veertien maanden bezig om George grote broer te maken. Dwars door mijn immense verdriet heen heb ik zeven pogingen, een punctie voor ivf zonder terugplaatsing en twee miskramen gehad."

De klok tikt

"In maart heb ik na de tweede miskraam dan ook het roer omgegooid; ik ben mij gaan verdiepen in mijn hormoonbalans, ben minder gaan werken, anders gaan eten, anders gaan sporten etc. En heel voorzichtig zie ik positieve veranderingen op de echo’s."

"De klok tikt; eind dit jaar word ik 43 en dan houdt het op in Nederland. En eerlijk gezegd weet ik nog niet of ik zelf daarna wel verder wil. Aan de andere kant verleg ik continu mijn grenzen want ik kan ook niet accepteren dat dit het is, dat ik de rest van mijn leven mama blijf met lege armen."

Dankbaar

"Het verliezen van een kind maakt dat je nooit meer wordt wie je was. Ze zeggen niet voor niks dat dit het ergste is wat je kan overkomen. Ik ben veel milder geworden en merk dat ik het heel fijn vind als anderen kracht halen uit ons verhaal. En dat heb ik dan maar mooi te danken aan mijn kanjer en grote strijder George.”

Angela schreef een boek over de strijd van George, maar vooral over wat rouw met je doet. Lees hier meer van Angela. Foto: Jolanda Siemonsma Fotografie

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets ingrijpends meegemaakt? En wil je daarover, net als Angela, een lezerscolumn schrijven?

Dan kan dat hier...