Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bosje rozen AH
Foto: Hollandse Hoogte
Lezerscolumn

'En opeens omarm ik deze vrouw,
en fluister troostende woordjes'

E

Een post van Ina van Lith op haar Facebook is inmiddels duizenden malen geliket. Een brief van moeder tot moeder... Ontroerend mooi!

"Gisteren liep ik in de AH. Er huilde een kind heel hard en riep steeds 'Mammmaaaa'. Terwijl ik in een rij aanschuif hoor ik het krijsen van dichtbij. Bij de kassa naast mij staat een vrouw te wachten tot de caissière haar boodschappen heeft gescand, ze pakt ondertussen al wat boodschappen in." 

De blikken van anderen

"Een meisje in de wandelwagen staat erbij en het krijsende jongetje hangt aan haar kleding en krijst onvermoeid door. Ik bewonder haar ogenschijnlijke rust en haar moed (het is druk in de AH) en denk dat iedereen die kinderen heeft wel eens zo'n moment heeft mee gemaakt."

"Ik voel bijna nog de warmte die dan door mij heen schoot, het ongemak, de blikken van anderen, het bijna schaamtegevoel wat me overviel omdat ik toch graag wilde dat mijn kinderen zich gedroegen als onweerstaanbare schatjes en ik als geweldige moeder..."

Stille tranen

"En ja hoor, voor mij staan twee oudere echtparen die uiteraard precies weten hoe het beter zou moeten. Een van hen spreekt het zinnetje uit 'Als het die van mij was nou dan zou ik hem...' enz. enz... Zucht... Of ze hebben geen (klein)kinderen óf ze hebben geheugenverlies."

"Ik voel een boze kriebel omhoog komen maar besluit om mij niet op hen te focussen. Dan zie ik ineens dat het de vrouw teveel wordt; het heeft te lang geduurd en het jongetje weet niet van opgeven. Stille tranen rollen over haar wangen."

Een bos rozen

"Super knap vind ik het dat ze haar machteloosheid niet afreageert op het jongetje. In een impuls grijp ik een bos rozen uit een emmer bij de kassa en wurm mij naar voren, hopende dat de caissière mij niet in mijn nekvel grijpt." 

"De vrouw heeft inmiddels afgerekend en pakt de boodschappen in. Tot overmaat van ramp begint het meisje in de wandelwagen nu ook mee te doen. Ik geef de vrouw de rozen, vertel hoeveel respect ik voor haar heb, dat ze het goed doet, dat ik trots op haar ben."

Moedeloze ogen

"Ze kijkt me met moedeloze ogen aan. Maar of ze me echt ziet? Ik betwijfel het. Ze lijkt op, doodmoe van het zorgen en van het moeder zijn. Is er nog ruimte voor iets anders dan haar moederrol? En daar sta ik in de AH en ik omarm deze vrouw, houd haar vast en fluister troostende woordjes in haar oor."

"Daarna vervolgen we ieder weer onze eigen weg; ik terug in de rij, zij naar buiten. Op weg naar huis. Ik hoop dat daar een partner is of anderen zijn die voor haar een maaltijd koken, het bad laten vollopen, haar vervolgens liefdevol toedekken en haar een week ontslaan van haar moedertaak." 

"Lieve onbekende moeder je hebt een plekje in mijn hart. Laten we met zijn allen wat meer compassie tonen."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Ina van Lith, een mooie lezerscolumn schrijven?

Dan kan dat hier!