Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Joyce met Dean
Lezerscolumn

Moeder Joyce: 'Gelukkig niks ergs'
dachten we nog

V

VROUW-lezeres Joyce de Graaf schreef ons een column waarvan wij kippenvel kregen, over de dag die zij nooit meer zal vergeten... "Ze zeiden dat het oorontsteking was en stuurden ons weer naar huis."

1 Maart 2010... een dag die wij nooit meer zullen vergeten, want onze oudste zoon Dean werd ontzettend ziek. 41 Graden koorts en alles wat erin ging kwam er net zo hard weer uit. Dus in de avond een tripje naar het ziekenhuis om het toch even te laten controleren. Want mijn moederinstinct vertelde me dat er iets niet helemaal klopte.

Allemaal witte puntjes

Eenmaal onderzocht werd ons geadviseerd: 'Een paar neusdruppels, een paracetamol en het zal wel weer overgaan. Het is een oorontsteking.' 'Nou fijn. Gelukkig niks ergs!' dachten we. Maar de volgende morgen was er niks veranderd. De temp was zelfs nog een graadje opgelopen naar 42 graden. En hij zag er lijkbleek uit en er verschenen allemaal puntjes op zijn lijfje.

Dus opnieuw contact opgenomen met het ziekenhuis, we moesten kijken of de plekjes weggedrukt konden worden. Nee dus! Daarop moesten we met spoed naar het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen gingen we direct naar de kinderafdeling waar vanuit elke hoek doktoren kwamen aangerend om mijn zoon een infuus proberen te prikken. Minuten verstreken maar geen van de tien doktoren lukte het om een infuus te prikken.

Bloedvergiftiging

Zo'n 25 minuten later lukte het een arts eindelijk en werd onze Dean met spoed per ambulance naar het kinderziekenhuis in Utrecht vervoerd. Ik mocht niet mee want ik was hoogzwanger van mijn dochtertje. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis renden ze gelijk met ongelofelijke haast naar de intensive care. Daarvóór beseften wij nog helemaal niet hoe ernstig de situatie was. Dat werd ons daar pas duidelijk. 'Uw zoon ligt in kritieke toestand op de ic en de komende 48 uur moeten we afwachten of hij het overleeft.' Hij had een vorm van meningokokken: sepsis (bloedvergiftiging). 

Wat? Wat is dat? We hadden nog nooit van die ziekte gehoord! Na een uur was onze zoon onherkenbaar; helemaal opgeblazen van het toegediende vocht en zijn kleine, tere lijfje zat onder de bloeduitstortingen. De minuten slopen voorbij. Machteloos keken we toe en wachtten we af of onze zoon het zou overleven. Maar de 48 uur gingen voorbij en hij leefde nog. Wat een opluchting!

Tweede verjaardag

6 maart: Heel zachtjes vieren wij jouw tweede verjaardag. Je bent niet bij, je slaapt. Je ligt aan de beademing met tientallen medicijnen om je in leven te houden. 'Je kan dit jongen!' Al zijn we er nog lang niet! Door de bloedvergiftiging zijn jouw voeten en handen afgestorven. Je onderbeentjes moeten worden geamputeerd samen met een onderarmpje en een aantal vingers van je enige handje. Ons hart breekt. Je hebt zoveel moeten inleveren om te kunnen leven. 'Maar je bent er nog!' is het enige wat we denken. 'Je bent er nog!'

19 april, je zusje wordt geboren in 'jouw' ziekenhuis. Ik leef al vanaf de eerste dag op standje robot. Ik kijk uit het raam en kijk precies jouw kamer in. Bizar. Wat een bizarre tijd. Na tien weken ziekenhuis mag je eindelijk mee naar huis. Hoe gaan we hiermee om? We proberen. We vallen, we staan weer op. Jarenlange revalidatie volgt.

En zo waanzinnig trots dat we zijn op jou! Je hebt nu beenprothesen. Je loopt. Je rent. Je voetbalt! Je zwemt! Wat we nooit hadden durven dromen is nu allemaal werkelijkheid. Je bent zo gelukkig! Jij bent een voorbeeld voor velen! En inmiddels grote broer van drie broertjes en zusjes. De angst als er een kindje ziek wordt blijft. Alsjeblieft niet, het was een vreselijke tijd. Maar het belangrijkste van alles: je bent weer gezond, je leeft en bent zo gelukkig. Daar leef ik voor!

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook een ontroerende lezerscolumn?

Dan kun je die hier kwijt...