Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mandy Eggerding en Bonk
Lezerscolumn

Weemoedig om geslaagde zoon: 'Ik realiseer
me hoe groot mijn kindje is geworden'

M

Mandy Eggerding schreef een prachtige lezerscolumn over haar zoon Bonk, die vorige week slaagde voor zijn eindexamens. Het voelt als een mijlpaal voor Mandy en maakt haar tegelijkertijd weemoedig. 'Ik realiseer me hoe groot mijn kindje is geworden. Ik zie een zelfverzekerde, stralende, jonge man. Een nieuw deel leven wacht op hem. Maar ook op mij, op ons.'

Ik lees de laatste tijd regelmatig columns en interviews met of van jonge moeders waarin zij zich vol trots afzetten tegen het moederschap. Sommigen schreeuwen het bijna van de daken: 'Ik ben geen geboren moeder, ik heb meer nodig in mijn leven' of 'Ik verveel me te pletter met 'het' kind' en 'Ik ben blij als 'het' naar de crèche is.' 

Naast dat ik een plaatsvervangend verdriet voel voor 'het' kind, dat dit ongetwijfeld als jong volwassene terugleest, zie ik het als een trend die past bij de prestatiemaatschappij. Iedereen moet iets zijn, iedereen moet laten zien hoeveel hij waard is en helaas staat het moederschap laag op de maatschappelijke ladder. 

Diploma

Ik moest hier aan denken vorige week. Die bijzondere week. Voor jongeren die hun diploma haalden, maar ook voor ouders van wie het kind een diploma haalde. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik het zo zou voelen maar het voelt als een mijlpaal. Niet zo zeer vanwege dat diploma - iedereen die me een beetje kent, weet dat ik daar weinig waarde aan hecht -, hoewel een diploma in onze maatschappij wel noodzakelijk is om verder te mogen (als je dat tenminste wil).

Maar belangrijker is dat ik mij nu realiseer hoe groot mijn kindje is geworden. Als ik naar mijn omslagfoto op Facebook kijk, waarop hij staat, zie ik een zelfverzekerde, stralende jonge man. Voor anderen niet zichtbaar, zie ik er dat nieuwsgierige baby'tje met die grote blauwe ogen doorheen en voel ik nog zijn perzikhuidje. Ik zie ook nog steeds dat kleine tengere kleutertje dat overal op klom, dat energieke jongetje dat zichzelf perfect diabolo leerde spelen door YouTube-filmpjes te kijken en daarnaast lonkt guitig de tiener die al vlug van watervallen sprong, met de scooter over Ko Tao scheurde en er leerde duiken.

Tiener

De tiener die samen met hele leuke andere jongeren een nieuw eigen dorp creëerden in Amsterdam; een hechte, eigengereide vriendenclub waarin gender een veel minder benauwende rol kreeg toebedeeld dan in de samenleving waarin zij opgroeiden. Ik zie de jongen, inmiddels langer dan ik, 's nachts in grachten springen en andere grenzen verleggen.

Naast mijn kind zie ik mijzelf in al mijn verschijningsvormen van de afgelopen jaren. De jonge, onervaren moeder en de bijbehorende worsteling van het net moeder zijn. Geen gebruiksaanwijzing hebben en toch zoveel verantwoording krijgen over een nieuw leven. Ik herinner me hoe zwaar dat was, maar ook hoe er met mijn zoon een nieuwe wereld bij kwam. Een wereld waarin je opnieuw mocht vertragen, zoals je dat zelf als kind deed; echt kijken naar alles om je heen, de tijd nemen voor de dag, je weer verwonderen omdat hij je essentiële vragen stelde en langer stil staan bij de vergeten schoonheden van de dag.

Een hoofd vol

Ik herinner me al die grote en kleine geweldige momenten; aprilfeesten met een mooi nieuw mensje op onze schouders, de vader aan het monteren in de filmacademie met een slapende babyzoon ernaast, boekjes lezen op de bank bij de open tuindeur in het kleine huisje op de Rombout Hogerbeetsstraat, door een kleurig en geurend India lopen met die kleine beentjes schuin om mijn heup, puzzelen op de grond in een zonovergoten kamer, steltlopen voor de deur, hem naar school brengen met het kleine zadeltje voor op de fiets en samen zingen, al die andere ouders op de school met vergelijkbare kindjes, die vrienden werden en ons leven verrijkten. En zoveel meer. Een hoofd vol. 

Maar nu, nu is hij klaar met de middelbare school en weet ik dat hij binnenkort vertrekt voor een reis. Hij zal niet meer thuis zijn. Hoe lang weet hij nog niet, een half jaar tot anderhalf jaar. Hij vliegt straks letterlijk uit. Een nieuw deel leven wacht op hem maar ook op mij, op ons. 

Deze periode heeft daardoor ook iets weemoedigs, iets trots weemoedigs. Hij is geslaagd, ja, wat een geslaagd deel leven is hij.

Mandy Eggerding is een theatermaakster die graag schrijft. Op www.mandyeggerding.com schrijft zij verhalen en gedichten. 

Vrouw jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley. 

Gerelateerde onderwerpen